หนังสือนิทานประกอบแบบฝึกทักษะการอ่านและเขียนสะกดคำ กลุ่มสาระการเรียนรู้ภาษาไทย ชั้นประถมศึกษาปีที่ 1 โรงเรียนชุมชนบ้านเมืองงาย จังหวัดเชียงใหม่

บทคัดย่อ วัตถุประสงค์ในการศึกษาค้นคว้าครั้งนี้ คือ เพื่อพัฒนาสื่อประสม เรื่อง คอมพิวเตอร์เบื้องต้น กลุ่มสาระการเรียนรู้การงานอาชีพและเทคโนโลยี (คอมพิวเตอร์) ชั้นประถมศึกษาปีที่ 4 ให้มีประสิทธิภาพตามเกณฑ์ 80/80 เพื่อเปรียบเทียบผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนของนักเรียนชั้นประถมศึกษาปีที่ 4 ก่อนเรียนและหลังเรียนโดยใช้สื่อประสม และเพื่อศึกษาความคิดเห็นของนักเรียนชั้นประถมศึกษาปีที่ 4 ที่มีต่อการเรียนโดยใช้สื่อประสม กลุ่มเป้าหมายที่ใช้ในการ ศึกษาค้นคว้าเป็นนักเรียนชั้นประถมศึกษาปีที่ 4 โรงเรียนชุมชนนาสีนวล อำเภอพยัคฆภูมิพิสัย สำนักงานเขตพื้นที่การศึกษมหาสารคาม เขต 2 ภาคเรียนที่ 1 ปีการศึกษา 2551 จำนวน 29 คน เครื่องมือที่ใช้ในการศึกษาค้นคว้า ได้แก่ สื่อประสม เรื่อง คอมพิวเตอร์เบื้องต้น กลุ่มสาระการเรียนรู้การงานอาชีพและเทคโนโลยี (คอมพิวเตอร์) ชั้นประถมศึกษาปีที่ 4 ซึ่งประกอบไปด้วยวีดิทัศน์เพื่อการศึกษา จำนวน 1 หน่วยการเรียนรู้ เอกสารประกอบการเรียน จำนวน 4 หน่วยการเรียนรู้ และหนังสืออิเล็กทรอนิกส์ (e-Book) จำนวน 4 หน่วยการเรียนรู้ แบบทดสอบวัดผลสัมฤทธิ์ทางการเรียน กลุ่มสาระการเรียนรู้การงานอาชีพและเทคโนโลยี (คอมพิวเตอร์) ชั้นประถมศึกษา ปีที่ 4 จำนวน 40 ข้อ และแบบสอบถามความคิดเห็นของนักเรียนชั้นประถมศึกษาปีที่ 4 ที่มีต่อการเรียนโดยใช้สื่อประสม จำนวน 10 ข้อ การหาค่าประสิทธิภาพของสื่อประสมตามเกณฑ์ 80/80 คำนวณจากสูตร E1 / E2 การเปรียบเทียบผลสัมฤทธิ์ทางการเรียน ก่อนเรียนและหลังเรียน วิเคราะห์ข้อมูลโดยการหาค่า t-test (Dependent) การศึกษาความคิดเห็นของนักเรียนที่มีต่อการเรียนโดยใช้สื่อประสม วิเคราะห์ข้อมูลโดยใช้ค่าร้อยละ (p) ค่าเฉลี่ย ( X) และค่าเบี่ยงเบนมาตรฐาน (S.D.) และการตรวจสอบคุณภาพของแบบทดสอบวัดผลสัมฤทธิ์ทางการเรียน วิเคราะห์ข้อมูลโดยการหาค่าดัชนีความสอดคล้อง (IOC) ค่าความยาก (p) ค่าอำนาจจำแนก (r) และค่าความเชื่อมั่น (rtt) ผลการศึกษาค้นคว้า พบว่า 1. สื่อประสม เรื่อง คอมพิวเตอร์เบื้องต้น กลุ่มสาระการเรียนรู้การงานอาชีพและเทคโนโลยี (คอมพิวเตอร์) ชั้นประถมศึกษาปีที่ 4 มีประสิทธิภาพเท่ากับ 87.54/86.12 สูงกว่าเกณฑ์ที่กำหนดไว้ 80/80 2. นักเรียนชั้นประถมศึกษาปีที่ 4 ที่เรียนโดยใช้สื่อประสม มีผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนหลังเรียนสูงกว่าก่อนเรียน อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05 3. นักเรียนชั้นประถมศึกษาปีที่ 4 มีความคิดเห็นต่อการเรียนโดยใช้สื่อประสมโดยเฉลี่ยอยู่ในระดับเห็นด้วยมากที่สุด (X= 4.73)

บทคัดย่อ รายงานผลการเปรียบเทียบผลสัมฤทธิ์ทางการเรียน กลุ่มสาระการเรียนรู้คณิตศาสตร์ เรื่อง เวลา ของผู้เรียนชั้นประถมศึกษาปีที่ 3 ที่เรียนโดยใช้บทเรียนโปรแกรมกับการเรียนแบบปกติ เป็นการวิจัยเชิงทดลอง (Experimental Research) มีวัตถุประสงค์ คือ (1) เพื่อหาประสิทธิภาพของบทเรียนโปรแกรม เรื่อง เวลา ของผู้เรียนระดับชั้นประถมศึกษาปีที่ 3 ให้มีประสิทธิภาพตามเกณฑ์มาตรฐานที่กำหนด 80 / 80 (2) เพื่อเปรียบเทียบผลสัมฤทธิ์ทางการเรียน เรื่อง เวลา ของผู้เรียนระดับชั้นประถมศึกษาปีที่ 3 ที่เรียนโดยใช้บทเรียนโปรแกรมกับการเรียนแบบปกติ กลุ่มตัวอย่างที่ใช้ในการทดลองเปรียบเทียบผลสัมฤทธิ์ทางการเรียน โดยใช้ บทเรียนโปรแกรมกับการเรียนแบบปกติ เป็นผู้เรียนชั้นประถมศึกษาปีที่ 3/4 ได้มาด้วย วิธีการเลือกแบบเจาะจง เป็นห้องเรียนที่ผู้รายงานได้รับมอบหมายให้ดำเนินการสอน เป็นครูประจำชั้น เป็นกลุ่มทดลองเรียนโดยใช้บทเรียนโปรแกรม และผู้เรียนชั้นประถมศึกษาปีที่ 3/5 ได้มาโดย การสุ่มแบบง่าย (Sample Random Sampling) เพื่อเป็นกลุ่มควบคุมที่เรียนแบบปกติ ผลการทดลอง พบว่า (1) บทเรียนโปรแกรมกลุ่มสาระการเรียนรู้คณิตศาสตร์ เรื่อง เวลา ของผู้เรียนชั้นประถมศึกษาปีที่ 3 มีประสิทธิภาพเท่ากับ 85.83 / 81.50 (2) ผลการเปรียบเทียบผลสัมฤทธิ์ทางการเรียน ของกลุ่มทดลองที่เรียนโดยใช้บทเรียนโปรแกรมกับกลุ่มควบคุมที่เรียนด้วยการ เรียนแบบปกติ พบว่าแตกต่างกันอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ ที่ระดับ .05 โดยที่ผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนของกลุ่มทดลองที่เรียนโดยใช้บทเรียนโปรแกรมสูงกว่าผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนที่เรียนปกติ กิตติกรรมประกาศ รายงานผลการเปรียบเทียบผลสัมฤทธิ์ทางการเรียน กลุ่มสาระการเรียนรู้คณิตศาสตร์ เรื่อง เวลา ของผู้เรียนชั้นประถมศึกษาปีที่ 3 ที่เรียนโดยใช้บทเรียนโปรแกรมกับการเรียนแบบปกติ ฉบับนี้สำเร็จได้ด้วยความอนุเคราะห์ ของนางพรมภัทร์ อุดมนิธิภัคนนท์ รองผู้อำนวยการโรงเรียน วิทยฐานะชำนาญการพิเศษ โรงเรียนวัดใต้ (ราษฎรนิรมิต) สำนักงานเขตสวนหลวง กรุงเทพมหานคร นางรัชนี สมดี ครู วิทยฐานะครูชำนาญการพิเศษ นางปรียาวรรณ ปานธรรม ครู วิทยฐานะครูชำนาญการพิเศษ นางกาญจนา บุญแช่ม ครู วิทยฐานะครูชำนาญการ และนางสาวกชกร ขบวนแก้ว ครู วิทยฐานะครูชำนาญการ โรงเรียนบางชัน (ปลื้มวิทยานุสรณ์) สำนักงานเขตคลองสามวา กรุงเทพมหานคร ซึ่งเป็นผู้เชี่ยวชาญให้คำแนะนำ และติดตามความก้าวหน้ามาโดยตลอด ผู้วิจัยรู้สึกซาบซึ้งและขอขอบคุณไว้ ณ โอกาสนี้ ขอขอบคุณนางวราภรณ์ กันทาแก้ว ครู วิทยฐานะครูชำนาญการ นางสาวรจนา พันธุ์นิล ครู วิทยฐานะครูชำนาญการ โรงเรียนบางชัน (ปลื้มวิทยานุสรณ์) สำนักงานเขตคลองสามวา กรุงเทพมหานคร ที่เสียสละเวลาอันมีค่าในการพิมพ์และออกแบบรูปเล่มบทเรียนโปรแกรมจนสำเร็จ ขอขอบคุณ ผู้อำนวยการเกื้อ พันพึ่ง รองผู้อำนวยการทุกท่าน และคณะครูโรงเรียนบางชัน (ปลื้มวิทยานุสรณ์) สำนักงานเขตคลองสามวา กรุงเทพมหานคร ที่ได้ให้ความร่วมมือในการทดลองใช้เครื่องมือ เก็บรวบรวมข้อมูล ให้การสนับสนุน ช่วยเหลือและให้กำลังใจด้วยดีตลอดมาท้ายที่สุดขอขอบคุณสมาชิกในครอบครัวทุกคนที่ดูแล ช่วยเหลือ ให้กำลังใจเสมอมา จึงทำให้รายงานผลฉบับนี้สำเร็จลุล่วงด้วยดี

บทคัดย่อ การประเมินในครั้งนี้เป็นการประเมินผลการดำเนินงานโครงการส่งเสริมคุณธรรมจริยธรรมนักเรียนโรงเรียนบ้านวังรี ปีการศึกษา 2552 โดยใช้รูปแบบจำลองซิปป์ (CIPP Model ) มีวัตถุประสงค์เพื่อประเมินโครงการส่งเสริมและพัฒนาคุณธรรมจริยธรรมของนักเรียนโรงเรียนบ้านวังรี ปีการศึกษา 2552 ในด้านบริบทหรือสภาพแวดล้อม ด้านปัจจัยหรือตัวป้อน ด้านกระบวนการ และด้านผลผลิตหรือผลการดำเนินงาน เพื่อนำผลการประเมินที่ได้ไปใช้ประกอบ การตัดสินใจในการบริหารงานโครงการในปีการศึกษาต่อไป ให้มีประสิทธิภาพเกิดประสิทธิผล บรรลุถึงเป้าหมายและวัตถุประสงค์ของโครงการที่กำหนด กลุ่มตัวอย่าง ประกอบด้วย ครู จำนวน 4 คน คณะกรรมการสถานศึกษา จำนวน 6 คน นักเรียนปีการศึกษา 2549 จำนวน 30 คน คณะกรรมการสถานศึกษาขั้นพื้นฐาน จำนวน 6 คน ผู้ปกครองนักเรียน จำนวน 30 คน เครื่องมือที่ใช้ในการประเมินเป็นแบบสอบถามจำนวน 5 ฉบับ วิเคราะห์โดยใช้ โดยใช้ค่าเฉลี่ยร้อยละ ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน (S.D.) และ การทดสอบค่าที (t-test)มีผลการประเมินดังนี้ ผลการประเมินด้านบริบทของโครงการ กลุ่มตัวอย่างมีความเห็นว่าวัตถุประสงค์องโครงการมีความสอดคล้องกับพระราชบัญญัติการศึกษาแห่งชาติพ.ศ. 2542 และที่แก้ไขเพิ่มเติม (ฉบับที่ 2) พ.ศ. 2545 วัตถุประสงค์ของโครงการ/กิจกรรมสอดคล้องกับนโยบายของโรงเรียนและจุดหมายของหลักสูตร วัตถุประสงค์ของโครงการ/กิจกรรมสอดคล้องกับนโยบายของกระทรวงศึกษาธิการและเหมาะสมกับสถานการณ์ปัจจุบัน โรงเรียนต้องการที่จะพัฒนานักเรียนให้มีคุณลักษณะตามที่กำหนด ความคาดหวังของสังคมและชุมชนว่าโครงการสามารถพัฒนานักเรียนให้มีคุณลักษณะตามวัตถุประสงค์ของโครงการ วัตถุประสงค์ของโครงการใช้เป็นแนวทางในการแก้ไขปัญหาของชุมชนได้ตามสภาพจริง ชุมชนและผู้ปกครองให้ความร่วมมือสนับสนุนโครงการ โดยภาพรวมมีความเหมาะสม ความสอดคล้อง อยู่ในระดับมาก ผลการประเมินความพร้อมของปัจจัยในการดำเนินโครงการ กลุ่มตัวอย่างมีความเห็นว่าปัจจัยเบื้องต้นของโครงการส่งเสริมและพัฒนาคุณธรรมจริยธรรมนักเรียน เกี่ยวกับความเหมาะสมของแผนงานโครงการ บุคลากร งบประมาณ วัสดุอุปกรณ์ ระยะเวลาในการดำเนินโครงการ สถานที่ ระบบการบริหารภายในโรงเรียน การเห็นความสำคัญและให้การสนับสนุนการดำเนินกิจกรรมของผู้ปกครองนักเรียน ความสนใจในการร่วมกิจกรรมของนักเรียน โดยภาพรวม มีความเหมาะสม อยู่ในระดับมาก ผลการประเมินกระบวนการดำเนินงาน ตามโครงการ กลุ่มตัวอย่างมีความเห็นว่า การกำหนดนโยบายและแนวทางในการพัฒนาคุณธรรมจริยธรรมนักเรียน การวางแผนการดำเนินงานโครงการ การประชาสัมพันธ์โครงการ การแต่งตั้งมอบหมายงานบุคลากร การดำเนินงานเป็นไปตามแผนที่กำหนด ความร่วมมือของ ครู นักเรียน ผู้ปกครอง การนิเทศ กำกับ ติดตาม ประเมินผล การสรุปและจัดทำรายงานผลการดำเนินงานโครงการ โดยภาพรวมมีความเหมาะสม อยู่ในระดับมาก ผลการประเมิน ด้านพฤติกรรมความมีคุณธรรม จริยธรรมของนักเรียน กลุ่มตัวอย่างมีความเห็นว่า นักเรียนมีพฤติกรรมเป็นผู้มีคุณธรรมจริยธรรม ด้านความมีวินัย ความรับผิดชอบ ความซื่อสัตย์สุจริต ความกตัญญูกตเวที ความเมตตากรุณา ความเอื้อเฟื้อเผื่อแผ่และเลียสละเพื่อส่วนรวม ความประหยัดรู้จักใช้สิ่งของอย่างคุ้มค่า ความขยันหมั่นเพียร และความสามัคคี โดยภาพรวมอยู่ในระดับมาก ผลการประเมิน ด้านความพึงพอใจ ที่มีต่อการดำเนินงานโครงการ พบว่า กลุ่มตัวอย่างมีความพึงพอใจ โดยภาพรวมอยู่ในระดับมาก จากข้อค้นพบนำสู่การเสนอแนะ 1.โรงเรียนควรนำจุดเด่นหรือความสำเร็จของการดำเนินงานไปใช้เป็นแนวทางใน การพัฒนาโครงการและรักษามาตรฐานการปฏิบัติงานของโครงการไว้อย่างต่อเนื่อง เพื่อส่งเสริมและพัฒนานักเรียนให้มีคุณลักษณะที่พึงประสงค์ต่อไป 2.โรงเรียนควรสนับสนุนให้ ครู คณะกรรมการสถานศึกษา ผู้ปกครอง และชุมชน มีความรู้ความเข้าใจในเรื่องกระบวนการส่งเสริมและพัฒนาคุณธรรมจริยธรรม ให้เกิดขึ้นในครอบครัว ชุมชน และสังคมเพื่อให้ทุกส่วนของสังคมมีส่วนร่วมและมีกระบวนการพัฒนาคุณธรรมจริยธรรมที่ต่อเนื่องและอยู่ในวิถีชีวิตของเด็กและเยาวชนทุกคน

วัตถุประสงค์ของการวิจัย 1.) เพื่อพัฒนาหนังสือนิทานประกอบภาพ เรื่อง นิทานสอนใจ สำหรับการอ่านจับใจความ ให้มีคุณภาพอยู่ในระดับดีขึ้นไป โดยวัดผลจากการประเมินของผู้เชี่ยวชาญ 2.) เพื่อเปรียบเทียบผลสัมฤทธิ์ทางการเรียน การอ่านจับใจความ จากหนังสือนิทานประกอบภาพ เรื่อง นิทานสอนใจ ของกลุ่มตัวอย่าง กลุ่มตัวอย่างที่ใช้ในการวิจัย คือ นักเรียนชั้นประถมศึกษาปีที่ 4 โรงเรียนวัดดุสิตาราม สำนักงานเขตบางกอกน้อย กรุงเทพมหานคร ภาคเรียนที่ 2 ปีการศึกษา 2551 ที่ยังไม่เคยอ่าน จับใจความ จากหนังสือนิทานประกอบภาพ เรื่อง นิทานสอนใจ โดยใช้เทคนิคการสุ่มตัวอย่างที่ไม่คำนึงถึงความน่าจะเป็นในการสุ่ม (non-probability sampling) แบบการสุ่มอย่างเฉพาะเจาะจง (purposive sampling) ได้กลุ่มตัวอย่างมาจำนวน 29 คน เครื่องที่ใช้ในการวิจัยในครั้งนี้เป็นหนังสือนิทานประกอบภาพ เรื่อง นิทานสอนใจ สำหรับการอ่านจับใจความ จำนวน 10 เรื่อง แบบประเมินคุณภาพหนังสือนิทานประกอบภาพ เรื่อง นิทานสอนใจ แบบทดสอบก่อนเรียน (pre-test) และ แบบทดสอบวัดผลสัมฤทธิ์ทางการเรียน (post-test) เป็นแบบทดสอบแบบปรนัย ชนิด 3 ตัวเลือก จำนวน 50 ข้อ เป็นแบบทดสอบคู่ขนาน โดยผ่านการทดสอบ และ ตรวจสอบ-ประเมินผลจากผู้เชี่ยวชาญ และผู้ทรงคุณวุฒิในแต่ละด้าน ผลการวิจัย พบว่า หนังสือนิทานประกอบภาพ เรื่อง นิทานสอนใจ สำหรับการอ่านจับใจความ ที่ผู้วิจัยพัฒนาขึ้นมามีคุณภาพอยู่ในระดับดี โดยผลการประเมินคุณภาพจากผู้ทรงคุณวุฒิที่เป็นผู้เชี่ยวชาญด้านการผลิตสื่อ จำนวน 3 ท่าน มีค่าคะแนนระดับความคิดเห็นเฉลี่ยอยู่ที่ 4.31 ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐานมีค่าเท่ากับ 0.22 การเปรียบเทียบผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนการอ่านจับใจความจากหนังสือนิทานประกอบภาพ เรื่อง นิทานสอนใจ ของกลุ่มตัวอย่าง ผลปรากฎว่ากลุ่มตัวอย่างมีผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนสูงขึ้น อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05

บทคัดย่อ รายงานการศึกษานี้มีวัตถุประสงค์ เพื่อพัฒนาและหาประสิทธิภาพของแบบฝึกเสริมสร้างสมรรถภาพทางกาย สำหรับนักเรียนชั้นประถมศึกษาปีที่ 3 ตามเกณฑ์ 80/80 เพื่อเพื่อเปรียบเทียบสมรรถภาพทางกายก่อนเรียนและหลังเรียนของนักเรียนระดับชั้นประถมศึกษาปีที่ 3 และเพื่อศึกษาความพึงพอใจต่อการจัดกิจกรรมการเรียนการสอนโดยใช้แบบฝึกเสริมสร้างสมรรถภาพทางกาย ของนักเรียนชั้นประถมศึกษาปีที่ 3 กลุ่มตัวอย่างที่ใช้ในการศึกษาครั้งนี้ คือ นักเรียนชั้นประถมศึกษาปีที่ 3 โรงเรียนวัดจอมแจ้ง อำเภอบ้านโคก จังหวัดอุตรดิตถ์ สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาอุตรดิตถ์ เขต 2 ปีการศึกษา 2552 จำนวน 14 คน โดยใช้วิธีการสุ่มแบบเจาะจง เปนนักเรียนที่คละความสามารถ ในระดับเก่ง ปานกลาง และระดับอ่อน เครื่องมือที่ใช้ในการศึกษา คือ แบบฝึกเสริมสร้างสมรรถภาพทางกาย แบบประเมินแบบฝึกเสริมสร้างสมรรถภาพทางกายโดยผู้เชี่ยวชาญ และแบบสอบถามความพึงพอใจของนักเรียนต่อการจัดกิจกรรมการเรียนการสอนโดยใช้แบบฝึกเสริมสร้างสมรรถภาพทางกาย สถิติที่ใช้ในการวิเคราะห์ข้อมูล ได้แก่ ค่าเฉลี่ยความเบี่ยงเบนมาตรฐาน และสถิติทดสอบ t ผลการศึกษา พบว่า แบบฝึกเสริมสร้างสมรรถภาพทางกาย สำหรับนักเรียน ชั้นประถมศึกษาปีที่ 3 ที่ผู้ศึกษาสร้างขึ้นมีประสิทธิภาพ 87.96 / 82.86 สำหรับผลการทดสอบสมรรถภาพทางกายของนักเรียน หลังเรียนโดยใช้แบบฝึกเสริมสร้างสมรรถภาพทางกาย สูงกว่าก่อนเรียน อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .01 และนักเรียนมีความพึงพอใจต่อการจัดกิจกรรมการเรียนการสอนโดยใช้แบบฝึกเสริมสร้างสมรรถภาพทางกายอยู่ในระดับมาก

บทคัดย่อ การศึกษาค้นคว้าครั้งนี้มีวัตถุประสงค์ 1) เพื่อสร้างแบบฝึกทักษะการคูณ กลุ่มสาระ การเรียนรู้คณิตศาสตร์ ชั้นประถมศึกษาปีที่ 4 ให้มีประสิทธิภาพตามเกณฑ์ 75/75 2) เพื่อเปรียบเทียบ ผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนเรื่องการคูณ กลุ่มสาระการเรียนรู้คณิตศาสตร์ ชั้นประถมศึกษาปีที่4ก่อนและ หลังเรียนโดยใช้แบบฝึกทักษะการคูณ 3)เพื่อสำรวจความพึงพอใจของนักเรียนต่อการเรียนโดยใช้แบบฝึกทักษะการคูณ กลุ่มสาระการเรียนรู้คณิตศาสตร์ ชั้นประถมศึกษาปีที่ 4 กลุ่มตัวอย่างที่ใช้ในการทดลองจริง ได้แก่ นักเรียนชั้นประถมศึกษาปีที่ 4โรงเรียนบ้านทุ่งมน (ริมราษฎร์นุสรณ์) สำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาสุรินทร์ เขต 3 ภาคเรียนที่ 1 ปีการศึกษา 2552 จำนวน 34 คน เครื่องมือที่ใช้เก็บรวบรวมข้อมูลมีดังต่อไปนี้ 1) แผนการจัดการเรียนรู้ทักษะการคูณ กลุ่มสาระการเรียนรู้คณิตศาสตร์ ชั้นประถมศึกษาปีที่ 4 2) แบบฝึกทักษะการคูณ กลุ่มสาระการเรียนรู้คณิตศาสตร์ ชั้นประถมศึกษาปีที่ 4 3)แบบทดสอบวัดผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนเรื่องการคูณ กลุ่มสาระการเรียนรู้คณิตศาสตร์ ชั้นประถมศึกษาปีที่ 4 4) แบบสอบถามความพึงพอใจของนักเรียนต่อ การเรียนด้วยแบบฝึกทักษะการคูณ กลุ่มสาระการเรียนรู้คณิตศาสตร์ ชั้นประถมศึกษาปีที่4 สถิติ ที่ใช้ในการศึกษาครั้งนี้ได้แก่ ร้อยละ ค่าเฉลี่ย ค่าความเบี่ยงเบนมาตรฐานและ t-test Dependent ผลการศึกษาค้นคว้าพบว่า 1. แบบฝึกทักษะการคูณกลุ่มสาระการเรียนรู้คณิตศาสตร์ ชั้นประถมศึกษาปีที่ 4 มีประสิทธิภาพ 79.94/76.32 2. ผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนเรื่องการคูณ กลุ่มสาระการเรียนรู้คณิตศาสตร์ ชั้นประถมศึกษา ปีที่ 4 หลังเรียนโดยใช้แบบฝึกทักษะการคูณ สูงกว่าก่อนเรียนอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .01 3. นักเรียนมีความพึงพอใจต่อการเรียนโดยใช้แบบฝึกทักษะการคูณ กลุ่มสาระการเรียนรู้คณิตศาสตร์ ชั้นประถมศึกษาปีที่ 4 ในระดับมาก

บทคัดย่อ วัตถุประสงค์ของการดำเนินเงาน เพื่อตรวจสอบผลการเรียนรู้ความหมายคำศัพท์ภาษาอังกฤษโดยใช้แนวคิดทฤษฎีการ สร้างสรรค์ความรู้(Constructivism) เพื่อเปรียบเทียบผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนของนักเรียนจากการเรียนรู้ความหมายคำ ศัพท์ภาษาอังกฤษที่ใช้วิธีการเรียนรู้แบบทั่วไปและการเรียนรู้โดยใช้แนวคิด ทฤษฎีการสร้างสรรค์ความรู้(Constructivism) และเพื่อศึกษาความคิดเห็นและข้อเสนอแนะของนักเรียนจากการเรียนรู้ความหมายคำ ศัพท์ภาษาอังกฤษโดยใช้แนวคิดทฤษฎีการสร้างสรรค์ความรู้(Constructivism) วิธีดำเนินการ ศึกษาประสิทธิภาพของสื่อ นวัตกรรม และแผนการจัดการเรียนรู้ความหมายคำศัพท์ภาษาอังกฤษโดยใช้แนวคิดทฤษฎีการ สร้างสรรค์ความรู้(Constructivism) การทดสอบความมีนัยสำคัญทางสถิติจากความก้าวหน้าของนักเรียน การวิเคราะห์ประสิทธิภาพการสอนของครู การศึกษาความคิดเห็นของนักเรียนที่มีต่อกลวิธีและเทคนิคการเรียนรู้ความหมาย คำศัพท์ภาษาอังกฤษ และที่มีต่อแบบฝึกการเรียนรู้ความหมายคำศัพท์ภาษาอังกฤษโดยใช้แนวคิดทฤษฎี การสร้างสรรค์ความรู้(Constructivism) การสังเกตพฤติกรรมระหว่างเรียนภาษาอังกฤษ การสัมภาษณ์นักเรียนเรื่องการเรียนรู้ความหมายคำศัพท์ภาษาอังกฤษ การบันทึกหลังการเรียนรู้ของนักเรียนและการบันทึกหลังการสอนของครู เครื่องมือที่ใช้คือแบบทดสอบ แบบสอบถาม แบบสังเกต แบบสัมภาษณ์ บันทึกหลังการเรียนรู้ของนักเรียนและบันทึกหลังการสอนของครู และทำการวิเคราะห์ข้อมูลโดยการหาค่าร้อยละ ค่าส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน การวิเคราะห์ความแตกต่างระหว่างกลุ่มด้วยค่าที(t-test) ผลการดำเนินงาน 1. การหาประสิทธิภาพของสื่อ นวัตกรรม และแผนการจัดการเรียนรู้ความหมายคำศัพท์ภาษาอังกฤษโดยใช้แนวคิดทฤษฎีการ สร้างสรรค์ความรู้(Constructivism)มีประสิทธิภาพอยู่ในระดับ 83.60/82.20 ซึ่งอยู่สูงกว่าเกณฑ์ 80/80 2. ความก้าวหน้าในการเรียนของนักเรียนระหว่างคะแนนก่อนเรียนและหลังเรียนมีความ แตกต่างกันอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ 0.01 3. ประสิทธิภาพการสอนของครูมีระดับคุณภาพการสอนดี 4. ความคิดเห็นของนักเรียนที่มีต่อกลวิธีและเทคนิคการเรียนรู้ความหมายคำศัพท์ ภาษาอังกฤษมีระดับการปฏิบัติโดยเฉลี่ยรวมอยู่ในระดับน้อย 5. ความคิดเห็นของนักเรียนที่มีต่อแบบฝึกการเรียนรู้ความหมายคำศัพท์ภาษาอังกฤษ โดยใช้แนวคิดทฤษฎีการสร้างสรรค์ความรู้(Constructivism)โดยเฉลี่ยทุกข้ออยู่ ในระดับมาก 6. พฤติกรรมระหว่างเรียนภาษาอังกฤษของนักเรียนกลุ่มทดลองเรื่องการเรียนรู้ความ หมายคำศัพท์ภาษาอังกฤษโดยเฉลี่ยอยู่ในระดับปานกลาง 7. ผลการสัมภาษณ์นักเรียนกลุ่มทดลองเรื่องการเรียนรู้ความหมายคำศัพท์ภาษา อังกฤษสรุปว่า การเรียนรู้ความหมายคำศัพท์ภาษาอังกฤษโดยใช้แนวคิดทฤษฎีการสร้างสรรค์ความ รู้จะช่วยให้นักเรียนมีหลักการและวิธีเดาความหมายคำศัพท์ได้ง่ายและแม่นยำ โดยไม่จำเป็นต้องเปิดพจนานุกรมมากนัก และหากได้ฝึกฝนมากขึ้นจะทำให้เรียนรู้คำศัพท์ได้ดี 8. ผลจากการบันทึกหลังการเรียนรู้ของนักเรียนและบันทึกหลังการสอนของครูสรุปได้ ว่า ทั้งครูและนักเรียนต่างเชื่อว่า การเรียนรู้ความหมายคำศัพท์ภาษาอังกฤษโดยใช้แนวคิดทฤษฎีการสร้างสรรค์ความ รู้(Constructivism)ที่ให้เทคนิคและหลักการจะนำไปสู่แนวทางการสร้างองค์ความ รู้เพื่อไปศึกษาเรื่องการอ่านและการวิเคราะห์ประเด็นอื่นๆได้เป็นอย่างดี

วัตถุประสงค์การพัฒนา 1. เพื่อสร้างแบบฝึกเสริมทักษะคณิตศาสตร์เรื่องโจทย์ปัญหาการคูณและการหารให้มีประสิทธิภาพตามเกณฑ์มาตรฐาน 80/80 2. เพื่อเปรียบเทียบผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนวิชาคณิตศาสตร์เรื่องโจทย์ปัญหาการคูณและการหาร ของนักเรียนชั้นประถมศึกษาปีที่ 2/1 ก่อนเรียนและหลังเรียน โดยใช้แบบฝึกเสริมทักษะคณิตศาสตร์ 3. เพื่อศึกษาความพึงพอใจของนักเรียนชั้นประถมศึกษาปีที่ 2/1 โรงเรียนวัดปากน้ำฝั่งเหนือที่มีต่อแบบฝึกเสริมทักษะคณิตศาสตร์ เรื่องโจทย์ปัญหาการคูณและการหาร กลุ่มตัวอย่างที่ใช้ในการพัฒนาครั้งนี้เป็นนักเรียนชั้นประถมศึกษาปีที่ 2/1 ภาคเรียนที่ 2 ปีการศึกษา 2551 เครื่องมือที่ใช้ในการพัฒนาคือ แบบฝึกเสริมทักษะคณิตศาสตร์เรื่องโจทย์ปัญหาการคูณและการหาร จำนวน 8 เล่ม และแบบทดสอบวัดผลสัมฤทธิ์ทางการเรียน การวิเคราะห์ข้อมูลใช้ค่าร้อยละ ค่าเฉลี่ย ค่าเบี่ยงแบนมาตรฐาน และทดสอบสมมุติฐานโดยใช้ T-test (Dependent Sample) ผลการพัฒนาพบว่า 1. แบบฝึกหัดเสริมทักษะคณิตศาสตร์เรื่องโจทย์ปัญหาการคูณและการหาร ชั้นประถมศึกษาปีที่ 2 มีประสิทธิภาพ 90.00 / 82.80 ซึ่งสูงกว่าเกณฑ์มาตรฐาน 80 / 80 ที่ตั้งไว้ 2. การเปรียบเทียบผลสัมฤทธิ์ทางการเรียน ก่อนและหลังการเรียนโดย ใช้แบบฝึกเสริมทักษะคณิตศาสตร์ พบว่า หลังเรียนสูงกว่าก่อนเรียน อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .01 3. ศึกษาความพึงพอใจของนักเรียนชั้นประถมศึกษาปีที่ 2 / 1 โรงเรียนวัดปากน้ำฝั่งเหนือ สำนักงานเขตตลิ่งชัน กรุงเทพมหานคร มีความพึงพอใจต่อแบบฝึกเสริมทักษะคณิตศาสตร์ เรื่องโจทย์ปัญหาการคูณและการหาร อยู่ในระดับมากที่สุด คิดเป็นร้อยละ 95.60 ระดับมากคิดเป็นร้อยละ 4.4

วัตถุประสงค์ 1. เพื่อหาประสิทธิภาพของชุดฝึกกิจกรรม กลุ่มสาระการเรียนรู้ศิลปะเรื่อง ทัศนศิลป์สร้างสรรค์ สำหรับนักเรียนชั้นประถมศึกษาปีที่ 6 โรงเรียนเสนานิคม สำนักงานเขตจตุจักร กรุงเทพมหานคร ให้มีประสิทธิภาพตามเกณฑ์ 80/80 2. เพื่อเปรียบเทียบผลสัมฤทธิ์ทางการเรียน ก่อนเรียนและหลังเรียนด้วยชุดฝึกกิจกรรม เรื่อง ทัศนศิลป์สร้างสรรค์ สำหรับนักเรียนชั้นประถมศึกษาปีที่ 6 โรงเรียนเสนานิคม สำนักงานเขตจตุจักร กรุงเทพมหานคร 3. เพื่อศึกษาความคิดเห็นของนักเรียนที่มีต่อการเรียนด้วยชุดฝึกกิจกรรม เรื่อง ทัศนศิลป์สร้างสรรค์ สำหรับนักเรียนชั้นประถมศึกษาปีที่ 6 โรงเรียนเสนานิคม สำนักงานเขตจตุจักร กรุงเทพมหานคร สมมติฐานของการศึกษา 1.ชุดฝึกกิจกรรมกลุ่มสาระการเรียนรู้ ชั้นประถมศึกษาปีที่ 6 ที่สร้างขึ้นมีประสิทธิภาพตามเกณฑ์มาตรฐาน 80/80 2.ผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนของผู้เรียนหลังการเรียนด้วยชุดผึกกิจกรรมที่สร้างขึ้นสูงกว่าก่อนเรียน วิธีดำเนินการ กลุ่มตัวอย่างที่ใช้ในการศึกษาครั้งนี้เป็นนักเรียนระดับชั้นประถมศึกษาปีที่ 6 โรงเรียนเสนานิคม สำนักงานเขตจตุจักร กรุงเทพมหานคร จำนวน 45 คน โดยการสุ่มแบบเจาะจง เครื่องมือที่ใช้ในการศึกษาครั้งนี้ ได้แก่ ชุดฝึกกิจกรรม กลุ่มสาระการเรียนรู้ศิลปะ เรื่อง ทัศนศิลป์สร้างสรรค์ สำหรับนักเรียนชั้นประถมศึกษาปีที่ 6 แบบทดสอบวัดผลสัมฤทธิ์ทางการเรียน และแบบวัดความคิดเห็นของนักเรียนที่มีต่อชุดกิจกรรม สถิติที่ใช้ในการวิเคราะห์ข้อมูล คือ ค่าเฉลี่ย ค่าร้อยละ และค่าส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน ผลการศึกษา ผลการศึกษาพบว่าผลการหาประสิทธิภาพของชุดฝึกกิจกรรม กลุ่มสาระการเรียนรู้ศิลปะ เรื่องทัศนศิลป์ สร้างสรรค์ สำหรับนักเรียนชั้นประถมศึกษาปีที่ 6 มีประสิทธิภาพ 89.26 / 87.78 ซึ่งสูงกว่าเกณฑ์ 80/80 ที่กำหนดไว้ ผลการเปรียบเทียบผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนของนักเรียนชั้นประถมศึกษาปีที่ 6 โรงเรียนเสนานิคม สำนักงานเขตจตุจักร กรุงเทพมหานคร ก่อนและหลังการทดลองใช้ ชุดฝึกกิจกรรม กลุ่มสาระการเรียนรู้ศิลปะ เรื่อง ทัศนศิลป์สร้างสรรค์ สำหรับนักเรียนชั้นประถมศึกษาปีที่ 6 หลังการทดลองสูงกว่าก่อนการทดลอง แสดงว่า นักเรียนมีความรู้เพิ่มขึ้น โดยภาพรวมแตกต่างกันอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05 ซึ่งเป็นไปตามสมมติฐานที่ตั้งไว้ ความคิดเห็นของนักเรียนชั้นประถมศึกษาปีที่ 6 ที่มีต่อการเรียนด้วยชุดฝึกกิจกรรม กลุ่มสาระการเรียนรู้ศิลปะ เรื่อง ทัศนศิลป์สร้างสรรค์ ปรากฎว่า ความคิดเห็นของผู้เรียนโดยภาพรวมมีค่าเฉลี่ยอยู่ในระดับมาก

การศึกษาครั้งนี้มีวัตถุประสงค์ เพื่อพัฒนาแบบฝึกทักษะเพื่อพัฒนาการเรียนรู้ เรื่อง องค์ประกอบทัศนศิลป์ ชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 1 ให้มีประสิทธิภาพผ่านเกณฑ์ 80/80 เพื่อเปรียบเทียบผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนก่อนเรียนและหลังเรียน หลังจากได้รับ การจัดกิจกรรมการเรียนรู้โดยใช้แบบฝึกทักษะเพื่อพัฒนาการเรียนรู้ เรื่ององค์ประกอบทัศนศิลป์ ชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 1 และเพื่อศึกษาความพึงพอใจของนักเรียนหลังจากได้รับ การจัดกิจกรรมการเรียนรู้โดยใช้แบบฝึกทักษะเพื่อพัฒนาการเรียนรู้ เรื่ององค์ประกอบทัศนศิลป์ ชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 1 กลุ่มตัวอย่างคือ นักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 1/1 โรงเรียนปราจีนกัลยาณี ปีการศึกษา 2552 จำนวน 44 คน ได้มาจากการสุ่มแบบเจาะจง เครื่องมือที่ใช้ในการเก็บข้อมูลคือ แบบฝึกทักษะเพื่อพัฒนาการเรียนรู้ เรื่ององค์ประกอบทัศนศิลป์ ชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 1 แบบทดสอบ เรื่ององค์ประกอบทัศนศิลป์ ชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 1 แผนการจัดการเรียนรู้ เรื่ององค์ประกอบทัศนศิลป์ ชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 1 และแบบวัดความพึงพอใจ แบบฝึกทักษะเพื่อพัฒนาการเรียนรู้ เรื่ององค์ประกอบทัศนศิลป์ ชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 1 รายงานผลการศึกษาด้วย ประสิทธิภาพ ค่าเฉลี่ย ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน สถิติทดสอบทีแบบรายคู่ ผลการศึกษาพบว่า ประสิทธิภาพของแบบฝึกทักษะเพื่อพัฒนาการเรียนรู้ เรื่อง องค์ประกอบทัศนศิลป์ ชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 1 พบว่ามีค่าเท่ากับ 85.19/83.48 เป็นไปตามเกณฑ์ที่กำหนดไว้ การเปรียบเทียบค่าเฉลี่ยคะแนนแบบทดสอบเรื่ององค์ประกอบทัศนศิลป์ ชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 1 ก่อนเรียนและหลังเรียนต่างกันอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ 0.0และ นักเรียนมีระดับความพึงพอใจในแบบฝึกทักษะเพื่อพัฒนาการเรียนรู้ เรื่ององค์ประกอบทัศศิลป์ชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 1 อยู่ในระดับมาก

บทคัดย่อ บทเรียนคอมพิวเตอร์เป็นนวัตกรรมทางและเทคโนโลยีการศึกษา ที่สามารถส่งผ่านเนื้อหาวิชาไปยังผู้เรียนได้ดีอย่างหนึ่ง เป็นการเรียนการสอนที่นำคอมพิวเตอร์ไปช่วยจัดกิจกรรมการเรียน การสอนที่นำเสนอบทเรียนแทนผู้สอนสนองความแตกต่างระหว่างบุคคลผู้เรียนสามารถเรียนรู้ด้วยตนเองได้ไม่จำกัด การศึกษาค้นคว้าในครั้งนี้ มีความมุ่งหมาย ที่จะพัฒนาบทเรียนคอมพิวเตอร์ สาระทัศนศิลป์และหลักการเขียนภาพ กลุ่มสาระการเรียนรู้ศิลปะ ชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 1 ให้ได้ประสิทธิภาพตามเกณฑ์ 80 /80 หาดัชนีประสิทธิผลจากการเรียนโดยใช้ บทเรียนคอมพิวเตอร์ ศึกษาตรวจสอบความพึงพอใจของผู้เรียนที่ผ่านการเรียน บทเรียนคอมพิวเตอร์ เรื่องทัศนศิลป์และหลักการเขียนภาพ กลุ่มสาระการเรียนรู้ศิลปะ ประชากรและกลุ่มตัวอย่างที่ใช้ในการศึกษาค้นคว้า ได้แก่ นักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 1 โรงเรียนบ้านสะแร อำเภอบัวเชด จังหวัดสุรินทร์ สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาสุรินทร์ เขต 3 ซึ่งเรียนในภาคเรียนที่ 1 ปีการศึกษา 2551 จำนวน 1 ห้องเรียน จำนวนนักเรียน 21 คน ได้มาโดยการเลือกแบบเจาะจง (purposive sampling ) เครื่องมือที่ใช้ในการศึกษาค้นคว้าได้แก่ 1)บทเรียนคอมพิวเตอร์ เรื่องหลักการเขียนภาพ 2) แบบประเมินบทเรียนคอมพิวเตอร์ 3) แบบทดสอบวัดผลสัมฤทธิ์ทางการเรียน 4) แบบฝึกหัดท้ายหน่วย 5) แบบวัดความพึงพอใจสถิติใช้ในการวิเคราะห์ ข้อมูล คือ ร้อยละ ค่าเฉลี่ย ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน ผลการศึกษาค้นคว้าพบว่า บทเรียนคอมพิวเตอร์ เรื่องหลักการเขียนภาพ สาระทัศนศิลป์ กลุ่มสาระการเรียนรู้ศิลปะ ชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 1 มีประสิทธิภาพ เป็นไปตามเกณฑ์ 80/80 ที่ตั้งไว้และค่าดัชนีประสิทธิผล 85.30 / 80.16 แสดงว่าหลังจากเรียนด้วยบทเรียนคอมพิวเตอร์ เรื่องทัศนศิลป์และหลักการเขียนภาพ นักเรียนมีความรู้เพิ่มขึ้นร้อยละ 80.16 และนักเรียนมีความพึงพอในต่อบทเรียนคอมพิวเตอร์ เรื่อง ทัศน ศิลป์และหลักการเขียนภาพ สาระการเรียนรู้ศิลปะ สรุปเป็นภาพรวมอยู่ในระดับมากทุกรายการ เป็นสื่อการสอนที่ดีมีประสิทธิภาพนำไปใช้ในการเรียนการสอนได้ บทเรียนคอมพิวเตอร์ เรื่องหลักการเขียนภาพสาระทัศนศิลป์ กลุ่มสาระการเรียนรู้ศิลปะ ชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 1 มีประสิทธิภาพตามเกณฑ์ที่ตั้งไว้ และนักเรียนมีความพึงพอใจต่อบทเรียนคอมพิวเตอร์อยู่ในระดับมาก จึงสมควรส่งเสริมสนับสนุนให้ครูและผู้ที่เกี่ยวข้องกับการจัดการเรียนการสอนได้พัฒนาบทเรียนคอมพิวเตอร์สาระการเรียนรู้ต่างๆ เพื่อนำไปพัฒนาการเรียนการสอนให้มีประสิทธิภาพยิ่งขึ้นไป

บทคัดย่อ ในการพัฒนาบทเรียนออนไลน์กลุ่มสาระการเรียนรู้วิทยาศาสตร์ เรื่อง สารในชีวิตประจำวัน ชั้นประถมศึกษาปีที่ 6 ให้มีประสิทธิภาพต้องอาศัยเทคนิคและรูปแบบการสอนที่ต่างกัน บทเรียนออนไลน์จัดเป็นเทคโนโลยีทางการศึกษาอย่างหนึ่งซึ่งช่วยให้การเรียน การสอนมีประสิทธิภาพดียิ่งขึ้น การศึกษาค้นคว้าและพัฒนาในครั้งนี้มีความมุ่งหมาย ดังนี้ 1. เพื่อสร้างและพัฒนาบทเรียนออนไลน์ กลุ่มสาระการเรียนรู้วิทยาศาสตร์ เรื่อง สาร ในชีวิตประจำวัน ชั้นประถมศึกษาปีที่ 6 ที่มีประสิทธิภาพตามเกณฑ์ 85/85 2. เพื่อเปรียบเทียบผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนโดยใช้เรียนบทเรียนออนไลน์ผ่าน เครือข่ายอินเทอร์เน็ตกับการเรียนปกติ กลุ่มสาระการเรียนรู้วิทยาศาสตร์ เรื่อง สารในชีวิตประจำวัน ชั้นประถมศึกษาปีที่ 6 3. เพื่อศึกษาความพึงพอใจของนักเรียนต่อการเรียนบทเรียนออนไลน์ผ่านเครือข่ายอินเทอร์เน็ต กลุ่มสาระการเรียนรู้วิทยาศาสตร์ เรื่อง สารในชีวิตประจำวัน ชั้นประถมศึกษา ปีที่ 6 กลุ่มตัวอย่างที่ใช้ในการศึกษาและพัฒนาในครั้งนี้ เป็นนักเรียนชั้นประถมศึกษาปีที่ 6 ปี การศึกษา 2550 ภาคเรียนที่ 2 จำนวน 60 คน โดยขอความอนุเคราะห์จากโรงเรียนบ้านม่วงตึ๊ด จำนวน 24 คน โรงเรียนบ้านท่าล้อ จำนวน 6 คน รวมเป็น 30 คน ใช้เป็นกลุ่มทดลอง และโรงเรียนบ้านไชยสถาน จำนวน 30 คน ใช้เป็นกลุ่มควบคุม เครื่องมือที่ใช้ในการศึกษาและพัฒนาในครั้งนี้ คือ บทเรียนออนไลน์กลุ่มสาระการเรียนรู้วิทยาศาสตร์ เรื่อง สารในชีวิตประจำวัน ชั้นประถมศึกษาปีที่ 6 และแบบทดสอบวัดผลสัมฤทธิ์ทางการเรียน แบบประเมินความพึงพอใจของผู้เรียนบทเรียนออนไลน์ กลุ่มสาระการเรียนรู้วิทยาศาสตร์ เรื่อง สารในชีวิตประจำวัน ชั้นประถมศึกษาปีที่ 6 สถิติที่ใช้ในการวิเคราะห์ข้อมูล ได้แก่ การหาค่าเฉลี่ยหรือมัชฌิมเลขคณิต ( ) และค่าเบี่ยงเบนมาตรฐาน (S.D.)ตรวจสอบความเที่ยงตรงเชิงเนื้อหาโดยใช้ดัชนีความสอดคล้องระหว่างข้อ ทดสอบกับจุดประสงค์ เชิงพฤติกรรม IOC (Index of Concordance) ตรวจสอบความเที่ยงตรงเชิงเนื้อหาโดยใช้ดัชนีความสอดคล้องระหว่างข้อทดสอบกับ จุดประสงค์เชิงพฤติกรรม IOC การหาค่าความยาก - ง่าย (Difficulty : P) หาค่าความเชื่อมั่นของแบบทดสอบวัดผลสัมฤทธิ์ทางการเรียน โดยวิธี คูเดอร์ ริชาร์ดสัน (Kuder Richardson Method) ใช้สูตร KR 20วิเคราะห์ความเที่ยงตรงของแบบทดสอบวัดผลสัมฤทธิ์ทางการเรียน จากการหาค่าดัชนีความสอดคล้องของข้อคำถามกับวัตถุประสงค์ (Index of Concordance)เปรียบเทียบความแตกต่างของผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนหลัง เรียน(Posttest) ระหว่างกลุ่มทดลองที่เรียนจากบทเรียนออนไลน์ผ่านเครือข่ายอินเทอร์เน็ตและ กลุ่มควบคุมที่เรียนแบบปกติ โดยใช้โปรแกรมสำเร็จรูป SPSS 9.0 for Windows ใน การวิเคราะห์หาค่าเฉลี่ย ความเบี่ยงเบนมาตรฐานและ การทดสอบนัยสำคัญของ t-test Independent หาค่าความเชื่อมั่นสัมประสิทธิ์แอลฟา (Alpha Coefficient) ของแบบประเมินความพึงพอใจ ของครอนบาค (Cronbach ) ผลการศึกษาค้นคว้าและพัฒนา ปรากฏผลดังนี้ 1.บทเรียนออนไลน์ กลุ่มสาระการเรียนรู้วิทยาศาสตร์ เรื่องสารในชีวิตประจำวัน ชั้นประถมศึกษาปีที่ 6 ทดลองกับกลุ่มเป้าหมาย เพื่อหาประสิทธิภาพ พบว่าบทเรียนออนไลน์ที่พัฒนาขึ้นมีประสิทธิภาพเท่ากับ 89.13/88.11 ซึ่งสูงกว่าเกณฑ์มาตรฐาน 85/85 แสดงว่าบทเรียนออนไลน์นี้มีประสิทธิภาพตามเกณฑ์ที่ตั้งไว้ 2. การเปรียบเทียบผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนของนักเรียนชั้นประถมศึกษาปีที่ 6 โดย การเรียนจากบทเรียนออนไลน์ผ่านเครือข่ายอินเทอร์เน็ตกับการเรียนแบบปกติพบ ว่ามีผลสัมฤทธิ์ ทางการเรียนแตกต่างกันอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .01 แสดงให้เห็นว่าบทเรียนออนไลน์ผ่านเครือข่ายอินเทอร์เน็ตที่ได้พัฒนาขึ้น สามารถใช้เป็นสื่อการเรียน การสอนได้เป็นอย่างดีและมี ความเหมาะสม เพราะหลังจากที่ผู้เรียนได้ศึกษาเนื้อหาสาระและทำกิจกรรมจนจบขั้นตอนและทำ แบบทดสอบหลังเรียน ปรากฏว่าผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนของนักเรียนสองกลุ่มแตกต่างกัน 3. การศึกษาความพึงพอใจต่อการเรียนของนักเรียน ที่เรียนจากบทเรียนออนไลน์ผ่านเครือข่ายอินเทอร์เน็ต พบว่า นักเรียนชั้นประถมศึกษาปีที่ 6 ที่เรียนจากบทเรียนออนไลน์ผ่านเครือข่ายอินเทอร์เน็ต กลุ่มสาระการเรียนรู้วิทยาศาสตร์ เรื่อง สารในชีวิตประจำวัน มี ความพึงพอใจต่อการเรียนในระดับมากที่สุด ( = 4.98)

บทคัดย่อ การวิจัย เรื่อง ความคิดเห็นเกี่ยวกับความรับผิดชอบในกิจกรรมการเรียนรู้ของนักเรียนระดับชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 1 โรงเรียนแม่แตง สำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาเชียงใหม่ เขต 2 ภาคเรียนที่ 1 ปีการศึกษา 2552 มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาความคิดเห็นเกี่ยวกับความรับผิดชอบในกิจกรรมการเรียนรู้ของนักเรียนระดับชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 1 โรงเรียนแม่แตง สำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาเชียงใหม่ เขต 2 ภาคเรียนที่ 1 ปีการศึกษา 2552 เพื่อเปรียบเทียบความคิดเห็นเกี่ยวกับความรับผิดชอบในกิจกรรมการเรียนรู้ของนักเรียนระดับชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 1 โรงเรียนแม่แตง สำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาเชียงใหม่ เขต 2 ภาคเรียนที่ 1 ปีการศึกษา 2552 ที่มีเพศต่างกัน เพื่อเปรียบเทียบความคิดเห็นเกี่ยวกับความรับผิดชอบในกิจกรรมการเรียนรู้ของนักเรียนระดับชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 1 โรงเรียนแม่แตง สำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาเชียงใหม่ เขต 2 ภาคเรียนที่ 1 ปีการศึกษา 2552 ที่จบการศึกษาระดับชั้นประถมศึกษาปีที่ 6 จากสถานศึกษาต่างประเภทกัน เพื่อเปรียบเทียบความคิดเห็นเกี่ยวกับความรับผิดชอบในกิจกรรมการเรียนรู้ของนักเรียนระดับชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 1 โรงเรียนแม่แตง สำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาเชียงใหม่ เขต 2 ภาคเรียนที่ 1 ปีการศึกษา 2552 ที่พักอาศัยอยู่ในครอบครัวที่มีลักษณะแตกต่างกัน และเพื่อเปรียบเทียบความคิดเห็นเกี่ยวกับความรับผิดชอบในกิจกรรมการเรียนรู้ของนักเรียนระดับชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 1 โรงเรียนแม่แตง สำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาเชียงใหม่ เขต 2 ภาคเรียนที่ 1 ปีการศึกษา 2552 ที่ผู้ปกครองมีอาชีพแตกต่างกัน ผู้วิจัยได้ศึกษาจากประชากร คือ นักเรียนระดับชั้นมัธยมศึกษา ปีที่ 1 โรงเรียนแม่แตง สำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาเชียงใหม่ เขต 2 ภาคเรียนที่ 1 ปีการศึกษา 2552 จำนวน 163 คน ได้ผลการวิจัยดังนี้ 1. นักเรียนระดับชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 1 โรงเรียนแม่แตง สำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาเชียงใหม่ เขต 2 ภาคเรียนที่ 1 ปีการศึกษา 2552 มีความคิดเห็นเกี่ยวกับความรับผิดชอบในกิจกรรม การเรียนรู้ โดยภาพรวมอยู่ในระดับ มาก และรายด้าน ด้านความรับผิดชอบต่อตนเองอยู่ในระดับ มาก ความรับผิดชอบตามบทบาทหน้าที่ที่ได้รับมอบหมาย อยู่ในระดับ ปานกลาง ความรับผิดชอบในการปฏิบัติกิจกรรมร่วมกับกลุ่ม อยู่ในระดับ มาก และความสำเร็จในกิจกรรมแต่ละประเภทที่ครูจัดขึ้น อยู่ในระดับ มาก 2. ผลการเปรียบเทียบความคิดเห็นของนักเรียนระดับชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 1โรงเรียนแม่แตง สำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาเชียงใหม่ เขต 2 ภาคเรียนที่ 1 ปีการศึกษา 2552 ที่มีเพศต่างกัน มีความคิดเห็นเกี่ยวกับความรับผิดชอบในกิจกรรมการเรียนรู้ โดยภาพรวมและรายด้าน มีความแตกต่างอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05 เมื่อพิจารณารายด้าน ได้ผลดังนี้ 2.1 ด้านความรับผิดชอบต่อตนเอง ด้านความรับผิดชอบต่อตนเอง เพศหญิง มีค่าเฉลี่ย 3.73 เพศชาย มีค่าเฉลี่ย 3.38 2.2 ด้านความรับผิดชอบตามบทบาทหน้าที่ที่ได้รับมอบหมาย เพศหญิง มีค่าเฉลี่ย 3.69 เพศชาย มีค่าเฉลี่ย 3.22 2.3 ด้านความรับผิดชอบในการปฏิบัติกิจกรรมร่วมกับกลุ่ม เพศหญิง มีค่าเฉลี่ย 3.87 เพศชายมีค่าเฉลี่ย 3.57 2.4 ด้านความสำเร็จในกิจกรรมแต่ละประเภทที่ครูจัดขึ้น เพศหญิง มีค่าเฉลี่ย 3.83 เพศชาย มีค่าเฉลี่ย 3.45 3. ผลการเปรียบเทียบความคิดเห็นของนักเรียนระดับชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 1 โรงเรียนแม่แตง สำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาเชียงใหม่ เขต 2 ภาคเรียนที่ 1 ปีการศึกษา 2552 ที่จบการศึกษาระดับ ชั้นประถมศึกษาปีที่ 6 จากโรงเรียนต่างประเภทกัน มีความคิดเห็นเกี่ยวกับความรับผิดชอบในกิจกรรมการเรียนรู้ โดยภาพรวมและรายด้าน ไม่แตกต่างกันอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05 4. ผลการเปรียบเทียบความคิดเห็นของนักเรียนระดับชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 1โรงเรียนแม่แตง สำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาเชียงใหม่ เขต 2 ภาคเรียนที่ 1 ปีการศึกษา 2552 ที่พักอาศัยอยู่ในครอบครัวที่มีลักษณะต่างกันระหว่างที่กำลังศึกษาอยู่ มีความคิดเห็นเกี่ยวกับความรับผิดชอบในกิจกรรมการเรียนรู้ โดยภาพรวม ไม่แตกต่างกันอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05 และด้านความรับผิดชอบตามบทบาทหน้าที่ที่ได้รับมอบหมาย ด้านความรับผิดชอบในการปฏิบัติกิจกรรมร่วมกับกลุ่ม และด้านความสำเร็จในกิจกรรมแต่ละประเภทที่ครูจัดขึ้น ไม่แตกต่างกันอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05 แต่ด้านความรับผิดชอบต่อตนเอง มีความแตกต่างกันอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05 จึงได้ทดสอบความแตกต่างเป็นรายคู่ด้วยวิธีของ Scheffe พบว่า กลุ่มนักเรียนที่พักอาศัยอยู่กับทั้งบิดา และมารดา มีความรับผิดชอบมากกว่านักเรียนที่พักอาศัยในหอพัก บ้านเช่า บ้านพัก หรือมูลนิธิ 5. ผลการเปรียบเทียบความคิดเห็นของนักเรียนระดับชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 1 โรงเรียนแม่แตง สำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาเชียงใหม่ เขต 2 ภาคเรียนที่ 1 ปีการศึกษา 2552 ที่ผู้ปกครองมีอาชีพแตกต่างกัน มีความคิดเห็นเกี่ยวกับความรับผิดชอบในกิจกรรมการเรียนรู้โดยภาพรวมและรายด้าน ไม่แตกต่างกันอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05

วัตถุประสงค์ของการวิจัย เพื่อศึกษาปัญหาการจัดการเรียนการสอนรูปแบบโครงงานที่มีต่อผลสัมฤทธิ์ทางการ เรียนกลุ่มสาระการเรียนรู้การงานอาชีพและเทคโนโลยี ของนักเรียนโรงเรียนเทศบาล 5 วัดเกาะกลาง สังกัดเทศบาลตำบลหนองแค จังหวัดสระบุรี ในขอบข่าย 4 ปัญหา ซึ่งประกอบด้วยปัญหาเกี่ยว กับสภาพทั่วไปของโรงเรียน ปัญหาทั่วไปเกี่ยวกับตัวผู้เรียน ปัญหาทั่วไปเกี่ยวกับครูผู้สอน ปัญหาด้านการจัดการเรียนการสอนสื่อและวัสดุอุปกรณ์ประชากรที่ใช้ในการวิจัยครั้งนี้เป็นนักเรียนชั้นประถมศึกษาปีที่ 4 ถึงชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 3 ทั้งหมดจำนวน 198 คน ของโรงเรียนเทศบาล 5 วัดเกาะกลาง ในปีการศึกษา 2551 ผลการวิจัย พบว่า ปัญหาการจัดการเรียนการสอนรูปแบบโครงงานที่มีต่อผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนกลุ่ม สาระการเรียนรู้การงานอาชีพและเทคโนโลยี ของนักเรียนโรงเรียนเทศบาล 5 วัดเกาะกลาง สังกัดเทศบาลตำบลหนองแค จังหวัดสระบุรี พบว่า 1) ปัญหาเกี่ยวกับสภาพทั่วไปของโรงเรียน มีปัญหามากถึงมากที่สุด คือ ขาดการจัดทำเอกสารตำราประกอบการเรียนการสอนแจกจ่ายนักเรียนรองลงมาคือ ขาดการนำโสตทัศนอุปกรณ์มาใช้ประกอบการเรียนการสอน 2) ปัญหาทั่วไปเกี่ยวกับตัวผู้เรียน มีปัญหามากที่สุดใกล้เคียงกันคือ นักเรียนขาดการศึกษาหาความรู้เพิ่มเติมเกี่ยวกับขั้นตอนการทำโครงงาน เมื่อมีปัญหาในการทำโครงงานนักเรียนไม่กล้าปรึกษาครูผู้สอน นักเรียนขาดระเบียบวินัย ความรับผิดชอบและไม่ตรงต่อเวลา 3) ปัญหาทั่วไปเกี่ยวกับครู ผู้สอน มีปัญหาอยู่ในระดับมากถึงมากที่สุด คือ ครูผู้สอนไม่มีวิธีการวัดประเมินผลที่หลากหลายและให้โอกาสนักเรียนที่ ปฏิบัติไม่ผ่านตามเกณฑ์เสมอ รองลงมาคือ ครูผู้สอนไม่นำเทคนิควิธีสอนแนวใหม่ที่เปลี่ยนแปลงมาใช้ในการเรียนการสอน เช่น อุปกรณ์ต่างๆ 4) ปัญหาด้านการจัดการเรียนการสอนสื่อและวัสดุอุปกรณ์ มีปัญหาอยู่ในระดับมากที่สุด คือ ไม่มีการใช้สื่อการเรียนการสอนชนิดต่างๆ ที่หลากหลายอยู่เสมอ รองลงมาคือ ครูผู้สอนไม่มีแบบฝึกปฏิบัติให้นักเรียนทุกคน

บทคัดย่อ การศึกษาครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1) สร้างและหาประสิทธิภาพของ ชุดการเรียนภาษาอังกฤษ เพื่อการสื่อสาร เกี่ยวกับสถานที่ท่องเที่ยวในอำเภอเมืองประจวบคีรีขันธ์ สำหรับนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 3 2) เปรียบเทียบผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนภาษาอังกฤษของนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 3 ระหว่างก่อนเรียนและหลังการเรียนโดยใช้ชุดการเรียน 3) ศึกษาความคิดเห็นของนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 3 ที่มีต่อชุดการเรียนภาษาอังกฤษเพื่อการสื่อสาร เกี่ยวกับสถานที่ท่องเที่ยวในอำเภอเมืองประจวบคีรีขันธ์ กลุ่มตัวอย่างเป็นนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 3/3 โรงเรียนประจวบวิทยาลัย ภาคเรียนที่ 1 ปีการศึกษา 2550 จำนวน 47 คน เครื่องมือที่ใช้ในการศึกษาครั้งนี้ ประกอบด้วย 1) แผนการจัดการเรียนรู้ จำนวน 18 แผน 2) ชุดการเรียนภาษาอังกฤษเพื่อการสื่อสาร เกี่ยวกับสถานที่ท่องเที่ยวในอำเภอเมืองประจวบคีรีขันธ์ สำหรับนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 3 จำนวน 4 ชุด 3) แบบทดสอบวัดผลสัมฤทธิ์ทางการเรียน แบบเลือกตอบ 4 ตัวเลือก จำนวน 40 ข้อ 4) แบบสอบถามความคิดเห็นของนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 3 ที่มีต่อการเรียนโดยใช้ชุดการเรียน วิเคราะห์ข้อมูลโดยใช้ค่าเฉลี่ย ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน t - test แบบ Dependent Sample ผลการศึกษาพบว่า 1. ชุดการเรียนภาษาอังกฤษเพื่อการสื่อสาร เกี่ยวกับสถานที่ท่องเที่ยวในอำเภอเมืองประจวบ- คีรีขันธ์ สำหรับนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 3 มีประสิทธิภาพเท่ากับ 80.76/79.26 มีดัชนีประสิทธิผลเท่ากับ 0.59 2. นักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 3/3 ที่เรียนโดยใช้ชุดการเรียนภาษาอังกฤษเพื่อการสื่อสาร เกี่ยวกับสถานที่ท่องเที่ยวในอำเภอเมืองประจวบคีรีขันธ์ นักเรียนมีผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนสูงกว่าก่อนเรียนอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ ที่ระดับ .01 3. นักเรียนมีความคิดเห็นต่อการเรียนโดยใช้ชุดการเรียนภาษาอังกฤษเพื่อการสื่อ สาร เกี่ยวกับสถานที่ท่องเที่ยวในอำเภอเมืองประจวบคีรีขันธ์ ในภาพรวมอยู่ในระดับมาก

การวิจัยในครั้งนี้มีวัตถุประสงค์ เพื่อพัฒนาชุดการสอน เรื่อง การประดิษฐ์ของที่ระลึกจากแป้งข้าวเหนียว สาระการงานอาชีพและเทคโนโลยี สำหรับนักเรียนชั้นประถมศึกษาปีที่ 5 เพื่อเปรียบเทียบผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนของนักเรียนชั้นประถมศึกษาปีที่ 5 โรงเรียนบ้านโป่งนก ระหว่างคะแนนทดสอบก่อนเรียน และหลังเรียนโดยใช้ชุดการสอน เพื่อศึกษาความคิดเห็นของนักเรียนที่มีต่อการเรียนด้วยชุดการสอน และเพื่อศึกษาผลการสังเกตพฤติกรรมทางการเรียนของนักเรียนที่เรียนโดยใช้ชุดการสอน กลุ่มประชากรที่ใช้ในการวิจัยในครั้งนี้ คือนักเรียนชั้นประถมศึกษาปีที่ 5 ที่กำลังศึกษาในภาคเรียนที่ 1 ปีการศึกษา 2551 โรงเรียนบ้านโป่งนก สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาเชียงใหม่ เขต 3 จำนวน 23 คน จำนวน 1 ห้องเรียน เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัยครั้งนี้ประกอบด้วย ชุดการสอน เรื่อง การประดิษฐ์ของที่ระลึกจากแป้งข้าวเหนียว สาระการงานอาชีพและเทคโนโลยี สำหรับนักเรียนชั้นประถมศึกษาปีที่ 5 แบบทดสอบวัดผลสัมฤทธิ์ทางการเรียน แบบสอบถามความคิดเห็นของนักเรียนที่มีต่อการเรียนด้วยชุดการสอน และแบบสังเกตพฤติกรรมทางการเรียนของนักเรียนที่เรียนโดยใช้ชุดการสอน แบบทดสอบวัดผลสัมฤทธิ์ที่ผู้วิจัยสร้างขึ้น มีค่าความยากง่ายตั้งแต่ 0.41- 0.60 ค่าอำนาจ จำแนกตั้งแต่ 0.25 ขึ้นไป ได้ค่าความเชื่อมั่นเท่ากับ .78 สถิติที่ใช้ในการวิเคราะห์ข้อมูลได้แก่ ร้อยละ ค่าเฉลี่ย ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน และการทดสอบค่า t ผลการวิจัยพบว่า 1. ชุดการสอน เรื่อง การประดิษฐ์ของที่ระลึกจากแป้งข้าวเหนียว สาระการงานอาชีพและเทคโนโลยี สำหรับนักเรียนชั้นประถมศึกษาปีที่ 5 มีจำนวน 5 ชุด พบว่ามีประสิทธิภาพ 82.46/83.20 ซึ่งสูงกว่าเกณฑ์มาตรฐานที่ตั้งไว้ 2. ผลสัมฤทธิ์ทางการเรียน เรื่อง การประดิษฐ์ของที่ระลึกจากแป้งข้าวเหนียว สาระการงานอาชีพและเทคโนโลยี สำหรับนักเรียนชั้นประถมศึกษาปีที่ 5 หลังเรียนด้วยชุดการสอนสูงกว่าก่อนเรียน อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ 0.01 3. นักเรียนมีความคิดเห็นต่อการเรียนด้วยชุดการสอน อยู่ในระดับเห็นด้วยมากที่สุด 4. ผลการสังเกตพฤติกรรมทางการเรียนโดยใช้ชุดการสอน อยู่ในระดับ ดีมาก

ในการศึกษาครั้งนี้มีวัตถุประสงค์คือ 1) เพื่อสร้างและพัฒนาแบบฝึกทักษะการบวก ลบ คูณ หารระคน กลุ่มสาระการเรียนรู้คณิตศาสตร์ ชั้นประถมศึกษาปีที่ 2 2) เพื่อเปรียบเทียบผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนก่อนเรียนและหลังเรียน เมื่อจัดกิจกรรมการเรียนรู้โดยใช้แบบฝึกทักษะ การบวก ลบ คูณ หารระคน กลุ่มสาระการเรียนรู้คณิตศาสตร์ ชั้นประถมศึกษาปีที่ 2 3) เพื่อศึกษาดัชนีประสิทธิผลของแบบฝึกทักษะการบวก ลบ คูณ หารระคน กลุ่มสาระการเรียนรู้คณิตศาสตร์ ชั้นประถมศึกษาปีที่ 2 โดยตั้งสมมุติฐานว่า 1) แบบฝึกทักษะการบวก ลบ คูณ หารระคน กลุ่มสาระการเรียนรู้คณิตศาสตร์ ชั้นประถมศึกษาปีที่ 2 มีประสิทธิภาพตามเกณฑ์ 75/75 2) นักเรียนมีผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนเรื่อง การบวก ลบ คูณ หารระคน สูงกว่าเกณฑ์ที่กำหนดคือร้อยละ 75 และมีคะแนนหลังเรียนสูงกว่าก่อนเรียนอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05 กลุ่มประชากรที่ใช้ในการศึกษาครั้งนี้ เป็นนักเรียนที่กำลังศึกษาชั้นประถมศึกษาปีที่ 2 ภาคเรียนที่ 2 ปีการศึกษา 2551 โรงเรียนวัดยอดพระพิมล ตำบลขุนศรี อำเภอไทรน้อย สำนักงานเขตพื้นที่การศึกษานนทบุรี เขต 2 จำนวน 30 คน เครื่องมือที่ใช้ในการเก็บรวบรวมข้อมูลได้แก่แบบฝึกทักษะการบวก ลบ คูณ หารระคน กลุ่มสาระการเรียนรู้คณิตศาสตร์ ชั้นประถมศึกษาปีที่ 2 จำนวน 12 ชุด คู่มือการใช้แบบฝึกทักษะการบวก ลบ คูณ หารระคน กลุ่มสาระการเรียนรู้คณิตศาสตร์ ชั้นประถมศึกษาปีที่ 2 และแบบทดสอบวัดผลสัมฤทธิ์ทางการเรียน เรื่อง การบวก ลบ คูณ หารระคน กลุ่มสาระการเรียนรู้คณิตศาสตร์ ชั้นประถมศึกษาปีที่ 2 ชนิดเลือกตอบ 3 ตัวเลือก จำนวน 25 ข้อ มีค่าความยาก (p) ระหว่าง 0.53

การศึกษาครั้งนี้ มีความมุ่งหมายเพื่อ 1) เพื่อพัฒนาหนังสืออ่านเพิ่มเติม ชุด พัฒนาคนใกล้ชิดด้วยสุขบัญญัติแห่งชาติชั้นประถมศึกษาปีที่ 4 ที่มีประสิทธิภาพตามเกณฑ์มาตรฐาน 80/80 2) เพื่อศึกษาเปรียบเทียบผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนของนักเรียนชั้นประถมศึกษาปีที่ 4 ที่เรียนโดยใช้หนังสืออ่านเพิ่มเติม ชุด พัฒนาคนใกล้ชิดด้วยสุขบัญญัติแห่งชาติ 3) เพื่อศึกษาความพึงพอใจของนักเรียนชั้นประถมศึกษาปีที่ 4 ที่มีต่อกิจกรรมการเรียนโดยใช้หนังสืออ่านเพิ่มเติม ชุด พัฒนาคนใกล้ชิดด้วยสุขบัญญัติแห่งชาติที่สร้างขึ้น กลุ่มตัวอย่างที่ใช้ในการศึกษา ได้แก่ นักเรียนชั้นประถมศึกษาปีที่ 4 โรงเรียนบ้านนาดินจี่แสงตะวัน (รวมธรรมราษฎร์บำรุง) สำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาสกลนคร เขต 2 ปีการศึกษา 2550 จำนวน 25 คน เครื่องมือที่ใช้ในการเก็บรวบรวมข้อมูล เป็น แบบทดสอบวัดผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนและแบบทดสอบวัดความพึงพอใจของนักเรียนชั้นประถมศึกษาปีที่ 4 โรงเรียนบ้านนาดินจี่แสงตะวัน (รวมธรรมราษฎร์บำรุง) ที่มีต่อกิจกรรมการเรียนโดยใช้หนังสืออ่านเพิ่มเติม ชุด พัฒนาคนใกล้ชิดด้วยสุขบัญญัติแห่งชาติ สถิติที่ใช้ในการวิเคราะห์ข้อมูลได้แก่ ค่าร้อยละ (Percentage) ค่าเฉลี่ย ( ) ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน (S.D.) ค่า E1/E2 และค่า t-test ผลการศึกษาพบว่า 1. หนังสืออ่านเพิ่มเติม ชุด พัฒนาคนใกล้ชิดด้วยสุขบัญญัติแห่งชาติ กลุ่มสาระการเรียนรู้สุขศึกษาและพลศึกษาของนักเรียนชั้นประถมศึกษาปีที่ 4 มีประสิทธิภาพ (E1/E2) เท่ากับ 83.09/87.12 เพราะนักเรียนมีคะแนนเฉลี่ย ( ) จากการทำหนังสืออ่านเพิ่มเติมชุด พัฒนาคนใกล้ชิดด้วยสุขบัญญัติแห่งชาติของนักเรียนชั้นประถมศึกษาปีที่ 4 ทั้งหมด 10 เล่ม เท่ากับ 365.60 คะแนน จากคะแนนเต็ม (N) เท่ากับ 440 คะแนน ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน (S.D.) เท่ากับ 4.97 คะแนนเฉลี่ยคิดเป็นร้อยละ 83.09 (E1) และมีคะแนนเฉลี่ย ( ) จากการทำแบบทดสอบหลังการฝึกทักษะ ชุด พัฒนาคนใกล้ชิดด้วยสุขบัญญัติแห่งชาติของนักเรียนชั้นประถมศึกษาปีที่ 1 เท่ากับ 26.14 จากคะแนนเต็ม (N) เท่ากับ 30 คะแนน ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน (S.D.) เท่ากับ 1.08 คะแนนเฉลี่ยคิดเป็นร้อยละ 87.12 (E2) ดังนั้น หนังสืออ่านเพิ่มเติม ชุด พัฒนาคนใกล้ชิดด้วยสุขบัญญัติแห่งชาติ กลุ่มสาระการเรียนรู้สุขศึกษาและพลศึกษาของนักเรียนชั้นประถมศึกษาปีที่ 4 มีประสิทธิภาพ (E1/E2) เท่ากับ 83.09/87.12 2. นักเรียนมีคะแนนเฉลี่ยผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนก่อนและหลังการใช้หนังสืออ่านเพิ่มเติม ชุด พัฒนาคนใกล้ชิดด้วยสุขบัญญัติแห่งชาติของนักเรียนชั้นประถมศึกษาปีที่ 4 มีความแตกต่างกันอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .01 โดยที่คะแนนเฉลี่ยผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนหลังการใช้หนังสืออ่านเพิ่มเติมสูงกว่าคะแนนเฉลี่ยผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนก่อนการใช้หนังสืออ่านเพิ่มเติม ซึ่งจะเห็นได้จากค่า t ที่ได้จากการคำนวณมีค่าเท่ากับ 27.94 ส่วนค่า t ที่ได้จากตารางที่ระดับ .01 df = 24 (df=n-1) มีค่าเท่ากับ 2.831 (วาโร เพ็งสวัสดิ์. 2547 : 585) ซึ่งค่า t จากการคำนวณ (27.94) มากกว่าค่า t จากตาราง (2.831) นั่นเอง 3. ระดับความพึงพอใจของนักเรียนชั้นประถมศึกษาปีที่ 4 ที่มีต่อกิจกรรมที่มีต่อกิจกรรมการเรียนโดยใช้หนังสืออ่านเพิ่มเติม ชุด พัฒนาคนใกล้ชิดด้วยสุขบัญญัติแห่งชาติโรงเรียนบ้านนาดินจี่แสงตะวัน (รวมธรรมราษฎร์บำรุง) สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาสกลนคร เขต 2 โดยรวมอยู่ในระดับมาก เมื่อจำแนกเป็นรายด้านพบว่า อยู่ในระดับมากทุกด้าน เรียงลำดับค่าเฉลี่ยจากมากไปหาน้อยดังนี้ คือ ด้านการพัฒนาตนเองและการนำไปประยุกต์ใช้ ด้านกิจกรรมการเรียนการสอน ด้านการวัดผลและประเมินผล ด้านสื่ออุปกรณ์และแหล่งเรียนรู้และด้านเนื้อหาและภาษา

การวิจัยเชิงปฏิบัติการในชั้นเรียนเรื่อง

การศึกษาครั้งนี้ มีวัตถุประสงค์เพื่อ (๑) หาประสิทธิภาพของแบบฝึกทักษะ เรื่อง คำควบกล้ำ ชั้นประถมศึกษาปีที่ ๒ โรงเรียนสามแยกพิทักษ์ อำเภอบ้านม่วง จังหวัดสกลนคร ให้มีประสิทธิภาพตามเกณฑ์ ๘๐/๘๐ (๒) เพื่อเปรียบเทียบผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนก่อนเรียนและหลังเรียนโดยใช้แบบฝึกทักษะ เรื่อง คำควบกล้ำ ของนักเรียนชั้นประถมศึกษาปีที่ ๒ โรงเรียนสามแยกพิทักษ์ อำเภอบ้านม่วง จังหวัดสกลนคร (๓) เพื่อหาค่าดัชนีประสิทธิผล แบบฝึกทักษะ เรื่อง คำควบกล้ำ ของนักเรียนกลุ่มตัวอย่าง ชั้นประถมศึกษาปีที่ ๒ โรงเรียนสามแยกพิทักษ์ อำเภอบ้านม่วง จังหวัดสกลนคร จำนวน ๒๕ คน ภาคเรียนที่ ๒ ปีการศึกษา ๒๕๕๑ ได้มาโดยใช้วิธีการสุ่มแบบเจาะจง เครื่องมือที่ใช้ในการเก็บรวบรวมข้อมูลข้อมูลได้แก่ แบบฝึกทักษะ คำควบกล้ำ แบบทดสอบวัดผลสัมฤทธิ์ทางการเรียน ผลการวิจัยพบว่า ๑. ประสิทธิภาพของแบบฝึกทักษะเรื่องคำควบกล้ำ มีประสิทธิภาพสูงกว่าเกณฑ์มาตรฐาน ๘๐/๘๐ โดยมีประสิทธิภาพเท่ากับ ๘๒.๔๐ / ๘๙.๐๖ เป็นไปตามสมมติฐานที่ตั้งไว้ ๒. ผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนของนักเรียนชั้นประถมศึกษาปีที่ ๒ โรงเรียนสามแยกพิทักษ์ อำเภอบ้านม่วง จังหวัดสกลนคร หลังการใช้แบบฝึกทักษะทักษะเพิ่มสูงขึ้นกว่าก่อนใช้แบบฝึกทักษะอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .๐๑ เป็นไปตามสมมติฐานที่ตั้งไว้ ๓. ค่าดัชนีประสิทธิผลของการใช้แบบฝึกทักษะเรื่อง คำควบกล้ำ ผู้เรียนมีความรู้เพิ่มขึ้น มีค่าเท่ากับ .๘๙ คิดเป็นร้อยละ ๘๙.๐๖

บทคัดย่อ การรายงานผลการพัฒนาเอกสารประกอบการเรียน วิชางานบ้าน เรื่องอาหารสมุนไพร จานเดียว ของนักเรียน ชั้นประถมศึกษาปีที่ 6 โรงเรียนชุมชนวัดไทยงาม มีวัตถุประสงค์ เพื่อศึกษาประสิทธิภาพ ของเอกสารประกอบการเรียน วิชางานบ้าน เรื่องอาหารสมุนไพรจาน ของนักเรียนชั้นประถมศึกษาปีที่ 6 เพื่อเปรียบเทียบผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนของนักเรียน ที่เรียนโดยใช้เอกสารประกอบการเรียน วิชางานบ้าน เรื่องอาหารสมุนไพรจานเดียว ของนักเรียนชั้นประถมศึกษาปีที่ 6 และเพื่อศึกษา ความพึงพอใจของนักเรียนที่มีต่อการจัดการเรียนรู้ โดยใช้เอกสารประกอบการเรียน วิชางานบ้าน เรื่องอาหารสมุนไพรจานเดียว ชั้นประถมศึกษาปีที่ 6 ประชากรที่ใช้ ในการศึกษาครั้งนี้ เป็นนักเรียนชั้นประถมศึกษาปีที่ 6 โรงเรียนชุมชนวัดไทยงาม สำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาสระบุรี เขต 2 ที่เรียนในภาคเรียนที่ 1 ปีการศึกษา 2551 ซึ่งใช้วิธีการเลือกแบบเจาะจง (Purposive Sampling) จำนวน 26 คน เครื่องมือที่ใช้ในการดำเนินการครั้งนี้ได้แก่ เอกสารประกอบการเรียนวิชางานบ้านเรื่องอาหารสมุนไพรจานเดียว ของนักเรียนชั้นประถมศึกษาปีที่ 6 สาระการเรียนรู้การงานอาชีพและเทคโนโลยี จำนวน 2 เล่ม ได้แก่ เล่มที่ 1 อาหารสมุนไพรจานเดียวประเภทข้าว และเล่มที่ 2 อาหารสมุนไพรจานเดียว ประเภทเส้น นอกจากนี้ยังจัดสร้างแบบทดสอบผลสัมฤทธิ์ทางการเรียน แบบทดสอบก่อน-หลังเรียนของแต่ละเรื่องและแบบสอบถามความพึงพอใจ วิเคราะห์ข้อมูลโดยหาค่าเฉลี่ย ร้อยละ ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน และค่าสถิติทดสอบที (t-test) ผลการศึกษาพบว่า 1. เอกสารประกอบการเรียนวิชางานบ้านเรื่องอาหารสมุนไพรจานเดียวของนักเรียนชั้น ประถมศึกษาปีที่ 6 ที่สร้างขึ้นมีประสิทธิภาพสูงกว่าเกณฑ์ที่กำหนด (80/80)คือมีคะแนนเฉลี่ยระหว่างเรียนและหลังเรียน คิดเป็นร้อยละ 85.35 / 80.65 2. ผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนของนักเรียนที่เรียนโดยใช้เอกสารประกอบการเรียน วิชางานบ้าน เรื่องอาหารสมุนไพรจานเดียว ของนักเรียนชั้นประถมศึกษาปีที่ 6 หลังเรียนสูงกว่าก่อนเรียนตามสมมติฐานที่ตั้งไว้ และแตกต่างกันอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ ที่ระดับ .05 3.ความพึงพอใจของนักเรียนที่มีต่อการจัดการเรียนรู้โดยใช้เอกสารประกอบการ เรียน วิชางานบ้าน เรื่องอาหารสมุนไพรจานเดียว ชั้นประถมศึกษาปีที่ 6 พบว่า มีค่าคะแนนเฉลี่ยที่ 3.95 ซึ่งอยู่ในระดับมาก