การศึกษาครั้งนี้มีวัตถุประสงค์ เพื่อพัฒนาแบบฝึกทักษะเพื่อพัฒนาการเรียนรู้ เรื่อง องค์ประกอบทัศนศิลป์ ชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 1 ให้มีประสิทธิภาพผ่านเกณฑ์ 80/80 เพื่อเปรียบเทียบผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนก่อนเรียนและหลังเรียน หลังจากได้รับ การจัดกิจกรรมการเรียนรู้โดยใช้แบบฝึกทักษะเพื่อพัฒนาการเรียนรู้ เรื่ององค์ประกอบทัศนศิลป์ ชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 1 และเพื่อศึกษาความพึงพอใจของนักเรียนหลังจากได้รับ การจัดกิจกรรมการเรียนรู้โดยใช้แบบฝึกทักษะเพื่อพัฒนาการเรียนรู้ เรื่ององค์ประกอบทัศนศิลป์ ชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 1 กลุ่มตัวอย่างคือ นักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 1/1 โรงเรียนปราจีนกัลยาณี ปีการศึกษา 2552 จำนวน 44 คน ได้มาจากการสุ่มแบบเจาะจง เครื่องมือที่ใช้ในการเก็บข้อมูลคือ แบบฝึกทักษะเพื่อพัฒนาการเรียนรู้ เรื่ององค์ประกอบทัศนศิลป์ ชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 1 แบบทดสอบ เรื่ององค์ประกอบทัศนศิลป์ ชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 1 แผนการจัดการเรียนรู้ เรื่ององค์ประกอบทัศนศิลป์ ชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 1 และแบบวัดความพึงพอใจ แบบฝึกทักษะเพื่อพัฒนาการเรียนรู้ เรื่ององค์ประกอบทัศนศิลป์ ชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 1 รายงานผลการศึกษาด้วย ประสิทธิภาพ ค่าเฉลี่ย ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน สถิติทดสอบทีแบบรายคู่ ผลการศึกษาพบว่า ประสิทธิภาพของแบบฝึกทักษะเพื่อพัฒนาการเรียนรู้ เรื่อง องค์ประกอบทัศนศิลป์ ชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 1 พบว่ามีค่าเท่ากับ 85.19/83.48 เป็นไปตามเกณฑ์ที่กำหนดไว้ การเปรียบเทียบค่าเฉลี่ยคะแนนแบบทดสอบเรื่ององค์ประกอบทัศนศิลป์ ชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 1 ก่อนเรียนและหลังเรียนต่างกันอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ 0.0และ นักเรียนมีระดับความพึงพอใจในแบบฝึกทักษะเพื่อพัฒนาการเรียนรู้ เรื่ององค์ประกอบทัศศิลป์ชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 1 อยู่ในระดับมาก

บทคัดย่อ บทเรียนคอมพิวเตอร์การประดิษฐ์ท่ารำ เรื่องฟ้อนชานุมาน 3 เผ่า เป็นนำเทคโนโลยีมาใช้ในการจัดการศึกษาในสาระการเรียนรู้ศิลปะ สาระนาฏศิลป์ การวิจัยครั้งนี้มีความมุ่งหมายเพื่อประดิษฐ์ท่ารำ เรื่องฟ้อนชานุมาน 3 เผ่า สาระการเรียนรู้ศิลปะ สาระนาฏศิลป์ ช่วงชั้นที่ 2 เพื่อพัฒนาบทเรียนคอมพิวเตอร์ การประดิษฐ์ท่ารำ เรื่องฟ้อนชานุมาน 3 เผ่า กลุ่มสาระการเรียนรู้ศิลปะ สาระนาฏศิลป์ ช่วงชั้นที่ 2 เพื่อศึกษาประสิทธิภาพของบทเรียนคอมพิวเตอร์การประดิษฐ์ท่ารำ เรื่องฟ้อนชานุมาน 3 เผ่า กลุ่มสาระการเรียนรู้ศิลปะ สาระนาฏศิลป์ ช่วงชั้นที่ 2 เพื่อศึกษาดัชนีประสิทธิผลของบทเรียนคอมพิวเตอร์การประดิษฐ์ท่ารำ เรื่องฟ้อนชานุมาน 3 เผ่า กลุ่มสาระการเรียนรู้ศิลปะ สาระนาฏศิลป์ ช่วงชั้นที่ 2 เพื่อเปรียบเทียบผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนหลังเรียนด้วยบทเรียนคอมพิวเตอร์การประดิษฐ์ท่ารำ เรื่องฟ้อนชานุมาน 3 เผ่า กลุ่มสาระการเรียนรู้ศิลปะ สาระนาฏศิลป์ ช่วงชั้นที่ 2 และเพื่อศึกษาความพึงพอใจหลังเรียนด้วยบทเรียนคอมพิวเตอร์ การประดิษฐ์ท่ารำ เรื่องฟ้อนชานุมาน 3 เผ่า กลุ่มสาระการเรียนรู้ศิลปะ สาระนาฏศิลป์ ช่วงชั้นที่ 2 กลุ่มตัวอย่างที่ใช้ในการวิจัยครั้งนี้ได้แก่ นักเรียนช่วงชั้นที่ 2 โรงเรียนนิคมชานุมานสงเคราะห์ 3 อำเภอชานุมาน จังหวัดอำนาจเจริญ จำนวน 27 คน ระยะเวลาที่ใช้ในการทดลอง คือ ภาคเรียนที่ 2 ปีการศึกษา 2551 ระหว่างวันที่ 10-28 พฤศจิกายน 2551 เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัยครั้งนี้ ได้แก่ บทเรียนคอมพิวเตอร์การประดิษฐ์ท่ารำ เรื่องฟ้อนชานุมาน 3 เผ่า แบบทดสอบวัดผลสัมฤทธิ์ทางการเรียน แบบวัดทักษะปฏิบัติการฟ้อนชานุมาน 3 เผ่า แบบประเมินคุณภาพบทเรียนคอมพิวเตอร์ และแบบสอบถามวัดความพึงพอใจต่อการเรียน สถิติที่ใช้ในการวิเคราะห์ข้อมูลคือ ร้อยละ ค่าเฉลี่ย ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน การทดสอบสมมุติฐานใช้ t-test ผลการวิจัย ปรากฏดังนี้ 1. บทเรียนคอมพิวเตอร์ที่พัฒนาขึ้นมีประสิทธิภาพ เท่ากับ 88.12/84.59 สูงกว่าเกณฑ์ที่กำหนดไว้ 2. บทเรียนคอมพิวเตอร์ที่พัฒนาขึ้นมีดัชนีประสิทธิผล เท่ากับ 0.75 ซึ่งแสดงว่าบทเรียนนี้ทำให้นักเรียนมีความรู้เพิ่มขึ้นร้อยละ 75 3. นักเรียนช่วงชั้นที่ 2 มีผลสัมฤทธิ์ในการเรียนรู้ และการปฏิบัติฟ้อนชานุมาน 3 เผ่า หลังเรียนด้วยบทเรียนคอมพิวเตอร์เพิ่มมากขึ้น โดยสรุปบทเรียนคอมพิวเตอร์การประดิษฐ์ท่ารำ เรื่องฟ้อนชานุมาน 3 เผ่า กลุ่มสาระการเรียนรู้ศิลปะ สาระนาฏศิลป์ ของนักเรียนช่วงชั้นที่ 2 มีประสิทธิภาพเหมาะสม ควรนำมาใช้ในการจัดกิจกรรมการเรียนการสอน เพื่อให้ผู้เรียนบรรลุตามจุดมุ่งหมายของการเรียน

การวิจัยในครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ สร้าง พัฒนา และหาประสิทธิภาพหลักสูตรท้องถิ่น ดนตรีพื้นเมือง สะล้อ ซอ ปิน เรื่อง การดีดปิน สีสะล้อ สำหรับนักเรียนชั้นประถมศึกษาปีที่ 5 ประชากรกลุ่มตัวอย่าง ได้แก่ นักเรียนชั้นประถมศึกษาปีที่ 5 โรงเรียนบ้านซาวหลวง ตำบลสวก อำเภอเมืองน่าน จังหวัดน่าน ภาคเรียนที่ 2 ปีการศึกษา 2550 เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัยครั้งนี้คือ หลักสูตรท้องถิ่น ดนตรีพื้นเมือง สะล้อ ซอ ปิน เรื่อง การดีดปิน สีสะล้อ สำหรับนักเรียน ชั้นประถมศึกษาปีที่ 5 และแบบประเมินโครงร่างหลักสูตรท้องถิ่น ดนตรีพื้นเมือง สะล้อ ซอ ปิน เรื่อง การดีดปิน สีสะล้อ สำหรับนักเรียนชั้นประถมศึกษาปีที่ 5 วิเคราะห์ข้อมูลโดยใช้ ค่าเฉลี่ยเลขคณิต ค่าเบี่ยงเบนมาตรฐาน ( S.D.) และค่าดัชนีความสอดคล้อง (IOC) ในการหาประสิทธิภาพของหลักสูตรท้องถิ่น ดนตรีพื้นเมือง สะล้อ ซอ ปิน เรื่อง การดีดปิน สีสะล้อ สำหรับนักเรียนชั้นประถมศึกษาปีที่ 5 โรงเรียนบ้านซาวหลวง พบว่า 1. ผลการหาประสิทธิภาพของหลักสูตรท้องถิ่น ดนตรีพื้นเมือง สะล้อ ซอ ปิน จากการประเมินความเหมาะของโครงร่างหลักสูตรมีความเหมาะสมกับจุดมุ่งหมายของหลักสูตร โดยรวม อยู่ระดับมาก มีค่าเฉลี่ย 3.91 , มีความเหมาะสมด้านเนื้อหาของหลักสูตร โดยรวม อยู่ในระดับมาก มีค่าเฉลี่ย 3.73 , มีความเหมาะสมของกิจกรรมการเรียนรู้ โดยรวม อยู่ในระดับมาก มีค่าเฉลี่ย 3.55 , มีความเหมาะสมของสื่อและแหล่งเรียนรู้ โดยรวมอยู่ในระดับ มาก มีค่าเฉลี่ย 3.91 , มีความเหมาะสมของการวัดผลและประเมินผล โดยรวม อยู่ในระดับ มาก มีค่าเฉลี่ย 3.72 แสดงว่าโครงร่างของหลักสูตรมีความเหมาะสม ผู้เชี่ยวชาญมีความคิดเห็นว่าส่วนใหญ่หลักสูตรท้องถิ่นดนตรีพื้นเมืองสะล้อ ซอ ปิน มีความสอดคล้องกับองค์ประกอบต่างๆของหลักสูตร มีค่าดัชนีความสอดคล้อง (IOC) อยู่ระหว่าง 0.57

การศึกษารายงานครั้งนี้มีความมุ่งหมายเพื่อ (1) เพื่อพัฒนาแบบฝึกทักษะปฏิบัติขลุ่ยรีคอร์เดอร์ วิชาดนตรี-นาฏศิลป์ เรื่อง ทฤษฎีดนตรีสากลขั้นพื้นฐาน กลุ่มสาระการเรียนรู้ศิลปะ (สาระดนตรี) ระดับชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 2 ที่มีประสิทธิภาพตามเกณฑ์ 80/80 (2) เพื่อเปรียบเทียบผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนทั้งก่อนเรียนและหลังเรียนของนักเรียนที่เรียนด้วยแบบฝึกทักษะขลุ่ยรีคอร์เดอร์ วิชาดนตรี-นาฏศิลป์ เรื่อง ทฤษฎีดนตรีสากลขั้นพื้นฐานที่พัฒนาขึ้น และ (3) เพื่อศึกษาความพึงพอใจของนักเรียนที่มีต่อการเรียนด้วยแบบฝึกทักษะขลุ่ยรีคอร์เดอร์ วิชาดนตรี-นาฏศิลป์ เรื่อง ทฤษฎีดนตรีสากลขั้นพื้นฐานที่พัฒนาขึ้น กลุ่มตัวอย่างที่ใช้ในการศึกษารายงานครั้งนี้ ได้แก่ นักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 2 โรงเรียนบางชัน(ปลื้มวิทยานุสรณ์) สำนักงานเขตคลองสามวา กรุงเทพมหานคร จำนวน 40 คน ได้มาจากการเลือกแบบเจาะจง (Purposive Sampling) เครื่องมือที่ใช้ในการศึกษาค้นคว้า ได้แก่ (1) แบบฝึกทักษะปฏิบัติขลุ่ยรีคอร์เดอร์ วิชาดนตรี-นาฏศิลป์ เรื่อง แบบฝึกทักษะปฏิบัติขลุ่ยรีคอร์เดอร์ ระดับชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 2 ใช้เวลาในการทดลอง 18 ชั่วโมง (2) แบบทดสอบวัดผลสัมฤทธิ์ทางการเรียน เรื่องทฤษฎีดนตรีสากลขั้นพื้นฐาน จำนวน 30 ข้อ ค่าความยากระหว่าง 0.45-0.78 ค่าอำนาจจำแนกระหว่าง 0.21-0.46 ค่าความเชื่อมั่นของแบบทดสอบทั้งฉบับ 0.77 และ (3) แบบวัดความพึงพอใจของนักเรียนที่มีต่อการเรียนด้วยแบบฝึกทักษะปฏิบัติขลุ่ยรีคอร์เดอร์ วิชาดนตรี-นาฏศิลป์ เรื่องทฤษฎีดนตรีสากลขั้นพื้นฐาน จำนวน 30 ข้อ ความเชื่อมั่น 0.78 สถิติที่ใช้ในการศึกษาค้นคว้า คือ ร้อยละ ค่าเฉลี่ย ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน และ ทดสอบความมีนัยสำคัญทางสถิติโดยใช้ t-test (Dependent Samples) ผลการศึกษาค้นคว้าพบว่า แบบฝึกทักษะปฏิบัติขลุ่ยรีคอร์เดอร์ วิชาดนตรี-นาฏศิลป์ เรื่องทฤษฎีดนตรีสากลขั้นพื้นฐานที่พัฒนาขึ้น มีประสิทธิภาพเท่ากับ 92.85/89.13 มีดัชนีประสิทธิผลเท่ากับ 0.7709 นักเรียนมีผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนหลังเรียนสูงกว่าก่อนเรียนอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .01 และนักเรียนมีความพึงพอใจต่อการเรียนด้วยแบบฝึกทักษะปฏิบัติขลุ่ยรีคอร์เดอร์ วิชาดนตรี-นาฏศิลป์ เรื่อง ทฤษฎีดนตรีสากลขั้นพื้นฐาน โดยรวมอยู่ในระดับมาก อันดับแรก คือ แบบฝึกทักษะปฏิบัติขลุ่ยรีคอร์เดอร์ ทำให้นักเรียนรู้สึกกระตือรือร้นต่อการเรียน และมีความพึงพอใจอยู่ในระดับปานกลาง 1 ข้อ คือ นักเรียนสามารถอ่านและทำความเข้าใจในเนื้อหาได้ด้วยตนเอง โดยสรุปแบบฝึกทักษะปฏิบัติขลุ่ยรีคอร์เดอร์ ทำให้นักเรียนรู้สึกกระตือรือร้นต่อการเรียน เรื่องทฤษฎีดนตรีสากลขั้นพื้นฐานสำหรับนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 2 มีประสิทธิภาพ และมีประสิทธิผล สามารถนำไปใช้ได้ เป็นแนวทางในการศึกษาเพื่อพัฒนาในเนื้อหาและรายวิชาอื่นต่อไป

การวิจัยครั้งนี้ มีวัตถุประสงค์ 1) เพื่อพัฒนาประสิทธิภาพ เอกสารประกอบการเรียน (การวาดภาพด้วยสีน้ำ) กลุ่มสาระการเรียนรู้ศิลปะ ชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 1 สาระทัศนศิลป์ การสร้างสรรค์ผลงานทัศศิลป์ (การวาดภาพด้วยสีน้ำ) มาตรฐาน ศ 1.1 สร้างสรรค์งานทัศนศิลป์ ตามจินตนาการ และความคิดริเริ่มสร้างสรรค์ วิเคราะห์ วิพากษ์ วิจารณ์คุณค่างานทัศนศิลป์ ถ่ายทอดความรู้สึก ความคิดต่องานศิลปะอย่างอิสระ ชื่นชม และประยุกต์ใช้ในชีวิตประจำวัน ให้ได้ตามเกณฑ์มาตรฐาน 80/80 2) เพื่อเปรียบเทียบผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนก่อนและหลังการใช้เอกสารประกอบการเรียน (การวาดภาพด้วยสีน้ำ) กลุ่มสาระการเรียนรู้ศิลปะ ชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 1 สาระทัศนศิลป์ การสร้างสรรค์ผลงานทัศนศิลป์ (การวาดภาพด้วยสีน้ำ) มาตรฐาน ศ 1.1 : สร้างสรรค์งานทัศนศิลป์ตามจินตนาการ และความคิดริเริ่มสร้างสรรค์ วิเคราะห์ วิพากษ์ วิจารณ์คุณค่างานทัศนศิลป์ ถ่ายทอดความรู้สึก ความคิดต่องานศิลปะอย่างอิสระ ชื่นชม และประยุกต์ใช้ ในชีวิตประจำวัน ที่ผู้รายงานสร้างขึ้น กลุ่มตัวอย่างที่ใช้ได้แก่ นักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 1/3 ภาคเรียนที่ 1 ปีการศึกษา 2550 โรงเรียนประทุมวรราชวิทยา สำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาอุบลราชธานี เขต 1 จำนวน 30 คน เครื่องมือที่ใช้ในการพัฒนาเอกสารประกอบการเรียน (การวาดภาพด้วยสีน้ำ) กลุ่มสาระการเรียนรู้ศิลปะ ชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 1/3 สาระทัศนศิลป์ การสร้างสรรค์ผลงานทัศนศิลป์ (การวาดภาพด้วยสีน้ำ) มาตรฐาน ศ 1.1 : สร้างสรรค์งานทัศนศิลป์ตามจินตนาการ และความคิดริเริ่มสร้างสรรค์ วิเคราะห์ วิพากษ์ วิจารณ์คุณค่างานทัศนศิลป์ ถ่ายทอดความรู้สึก ความคิดต่องานศิลปะอย่างอิสระ ชื่นชมและประยุกต์ใช้ในชีวิตประจำวัน จำนวน 30 ชุด แบบทดสอบวัดผลสัมฤทธิ์ทางการเรียน จำนวน 30 ข้อ สถิติที่ใช้ในการวิเคราะห์ข้อมูล คือ ร้อยละ ค่าเฉลี่ย ค่าเบี่ยงเบนมาตรฐาน และการทดสอบสมมติฐานใช้ t-test แนวคิดทฤษฎี - แนวคิดและทฤษฎีที่นำไปสู่การวิจัย มีดังนี้ 1. แนวคิดเกี่ยวกับการสอนของ Robert Gagn? แนวความคิดของกาเย่ เพื่อให้ได้บทเรียนที่เกิดจากการออกแบบในลักษณะการเรียนการสอนจริง โดยยึดหลักการนำเสนอเนื้อหาและจัดกิจกรรมการเรียนรู้จากการมีปฏิสัมพันธ์ หลักการสอนทั้ง 9 ประการ 2. กฎการเรียนรู้ของ Thorndike 3 กฎ คือ 1. กฎแห่งความพร้อม (Law of Readiness) เน้นถึงสภาพความพร้อมของผู้เรียนทั้งกายและใจว่ามีผลต่อการเกิดการเรียนรู้ของผู้เรียน 2. กฎแห่งการฝึกหัด (Law of exercise) เน้นว่า การกระทำซ้ำๆ บ่อยๆจะทำให้การเรียนรู้นั้นๆแน่นแฟ้นขึ้น แต่ถ้าพฤติกรรมใดแม้เกิดการเรียนรู้แล้วแต่ขาดการกระทำซ้ำบ่อยๆจะทำให้การเรียนรู้นั้นๆ มีความเข้มน้อยลงไปและอาจไม่ได้ผลเท่าเดิม 3. กฎแห่งผล (Law of effect ) เน้นว่า เมื่อพฤติกรรมเกิดจากการเชื่อมโยงระหว่างสิ่งเร้ากับการตอบสนองแล้วอินทรีย์เกิดความพอใจ อินทรีย์จะมีแนวโน้มในการกระทำพฤติกรรมนั้นๆซ้ำอีก 3. ทฤษฎีการเรียนรู้ของ ธอร์นไดด์ (Thorndrike) 1 กฎแห่งความพร้อม (Law of Readiness) การเรียนรู้เกิดได้เมื่อมีความพร้อม ถ้าเมื่อถึงวุฒิภาวะ (Maturity) ย่อมมีผลให้ทำกิจกรรมในขั้นนั้นได้สำเร็จ ความพอใจย่อมตามมากับความสำเร็จ การตอบสนองจะได้ผลดีเมื่อร่างกายมีความพร้อมที่จะกระทำซึ่งอาจกล่าวได้ว่า การเรียนรู้จะมีประสิทธิภาพมากที่สุดเมื่อผู้เรียนพร้อมที่จะตอบสนอง 2 กฎแห่งการฝึกหัด (Law of Exercise) เมื่อมีการฝึกทำบ่อยๆ มีการทดสอบความสามารถแล้วตามด้วยแรงเสริม ความสัมพันธ์ระหว่างสิ่งเร้ากับแรงเสริมจะแน่นขึ้น จนเกิดความเคยชิน แต่ในทางตรงกันข้ามถ้าไม่มีการทำบ่อยๆย่อมขาดตอนและอ่อนล้าไปในที่สุด อาจกล่าวได้ว่า ในกิจกรรมการเรียนถ้าได้มีการฝึกปฏิบัติหรือกระทำบ่อยๆจะเกิดทักษะหรือมีความชำนาญ แต่ถ้าขาดการฝึกหัด ความชำนาญก็จะลดน้อยลง 3 กฎแห่งความพอใจ (Law of Effect) เมื่อมีการให้แรงจูงใจ การให้รางวัลและการเสริมแรงเป็นความพอใจ ก็จะส่งผลให้แสดงพฤติกรรมที่พึงประสงค์ ก่อให้เกิดการเรียนรู้ขึ้น ซึ่งอาจกล่าวได้ว่า กิจกรรมการเรียนรู้จะได้ผลดีถ้าหากผู้เรียนเกิดความพอใจ และถ้าไม่ได้รับความพอใจจะเกิดผลน้อย วัตถุประสงค์ 1.เพื่อพัฒนาเอกสารประกอบการเรียน การวาดภาพด้วยสีน้ำ 2.เพื่อเป็นแนวทางในการพัฒนาการจัดกิจกรรมการเรียนการสอน ที่เน้นนักเรียนเป็นสำคัญ 3. เพื่อเป็นแนวทางในการพัฒนาการจัดกิจกรรมการเรียนการสอน ให้มีประสิทธิภาพ และประสิทธิผล สูงสุด สมมุติฐานการวิจัย นักเรียนระดับชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 1/3 มีทักษะหรือความสามารถที่แตกต่างกัน แต่ทุกคนสามารถเรียนรู้และปฏิบัติงานได้ ระเบียบวิธีวิจัย - แบบแผนการวิจัย เป็นแบบฝึกปฎิบัติ และแบบประเมินผลงานเมื่อผลงานเสร็จสิ้น ประชากร/กลุ่มตัวอย่าง ประชากร ประชากรที่ใช้ในการวิจัย ได้แก่ นักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 1 ที่กำลังเรียนอยู่ใน ภาคเรียนที่ 1 ปีการศึกษา 2550 โรงเรียนประทุมวรราชวิทยา สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษา อุบลราชธานี เขต 1 จำนวนทั้งหมด 30 คน กลุ่มตัวอย่าง กลุ่มตัวอย่างที่ใช้ในการวิจัย ได้แก่ นักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 1/3 ที่กำลังเรียนอยู่ในภาคเรียนที่ 1 ปีการศึกษา 2550 โรงเรียนประทุมวรราชวิทยา สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาอุบลราชธานี เขต 1 จำนวนทั้งหมด 30 คน ตัวแปร - นิยามศัพท์ - เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัย - เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัย ประกอบด้วย 1. แผนการจัดการเรียนรู้ รายวิชา ศิลปะทัศนศิลป์ รหัสวิชา ศ 31101 ชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 1 จำนวน 9 แผน 2. เอกสารประกอบการเรียน รายวิชา ศิลปะทัศนศิลป์ รหัสวิชา ศ 31101 ชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 1 จำนวน 9 เล่ม 3. แบบทดสอบวัดผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนก่อนและหลังเรียน 4. แบบประเมินผลงานนักเรียน ขั้นตอนการสร้างเครื่องมือ วิธีดำเนินการพัฒนาเอกสารประกอบการเรียน ศิลปะทัศนศิลป์ รหัสวิชา ศ 31101 ชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 1 ประกอบด้วยขั้นตอนย่อย 4 ขั้นตอน คือ 1) การพัฒนาเอกสารประกอบการเรียน 2) การตรวจสอบเอกสารประกอบการเรียน 3) การหาประสิทธิภาพของเอกสารประกอบการเรียน 4) การปรับปรุงแก้ไขเอกสารประกอบการเรียน วิธีการรวบรวมข้อมูล - การวิเคราะห์ข้อมูล - สถิติที่ใช้ในการวิเคราะห์ข้อมูล ได้แก่ ค่าร้อยละ (%) ค่าเฉลี่ย (X) ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน (S.D.) สรุปผลวิจัย ผลการพัฒนาพบว่า 1. เอกสารประกอบการเรียน (การวาดภาพด้วยสีน้ำ) กลุ่มสาระการเรียนรู้ศิลปะ ชั้นมัธยม ศึกษาปีที่ 1 สาระทัศนศิลป์ การสร้างสรรค์งานทัศนศิลป์ (การวาดภาพด้วยสีน้ำ) มาตรฐาน ศ 1.1 : สร้างสรรค์งานทัศนศิลป์ตามจินตนาการและความคิดสร้างสรรค์ วิเคราะห์ วิพากษ์ วิจารณ์คุณค่างานทัศน ศิลป์ ถ่ายทอดความรู้สึก ความคิดต่องานศิลปะอย่างอิสระ ชื่นชม และประยุกต์ใช้ในชีวิตประจำวัน ที่ผู้ รายงานพัฒนาขึ้นมีประสิทธิภาพเท่ากับ 82.62/82.44 2. นักเรียนที่เรียนโดยใช้เอกสารประกอบการเรียน (การวาดภาพด้วยสีน้ำ) กลุ่มสาระ การเรียนรู้ศิลปะ ชั้นมัธยมศึกษาศึกษาปีที่ 1/3 สาระทัศนศิลป์ การสร้างสรรค์งานทัศนศิลป์ (การวาดภาพด้วยสีน้ำ) มาตรฐาน ศ 1.1 : สร้างสรรค์งานทัศนศิลป์ตามจินตนาการ และความคิดริเริ่มสร้างสรรค์ วิเคราะห์ วิพากษ์ วิจารณ์คุณค่างานทัศนศิลป์ ถ่ายทอดความรู้สึก ความคิด ต่องานศิลปะอย่างอิสระ ชื่นชม และประยุกต์ใช้ในชีวิตประจำวัน มีผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนของนักเรียนหลังเรียนสูงกว่าคะแนนก่อนเรียน อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .01 - ข้อเสนอแนะเพื่อการวิจัยครั้งต่อไป ประโยชน์ของงานวิจัย 1. ได้ชุดเอกสารประกอบการเรียน สำหรับใช้เป็นสื่อการเรียนการสอนรายวิชา ศิลปะทัศนศิลป์ รหัสวิชา ศ 31101 ชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 1 ที่ช่วยส่งเสริมให้การเรียนการสอน เข้มข้นขึ้น 2. เป็นแนวทางให้ครูผู้สอนนำไปประยุกต์ใช้ และพัฒนาการจัดกิจกรรมการเรียน การสอน ในส่วนที่เป็นเนื้อหาเกี่ยวกับรายวิชา ศิลปะทัศนศิลป์ ที่สอดแทรกอยู่ในกลุ่มวิชาศิลปะทัศนศิลป์ ระดับชั้นมัธยมศึกษาตอนต้น 3. เป็นแนวทางแก่ผู้สนใจในการศึกษา ค้นคว้า และวิจัยต่อไป

การศึกษาครั้งนี้ มีวัตถุประสงค์เพื่อพัฒนาชุดฝึกทักษะกิจกรรมนาฏศิลป์ของนักเรียนชั้นประถมศึกษาปีที่ 4 โรงเรียนเทศบาล 1 วัดแก่นเหล็ก (รัตนกะลัสอนุสรณ์) ให้มีประสิทธิภาพตามเกณฑ์ 80/80 เพื่อเปรียบเทียบผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนนาฏศิลป์ ของนักเรียนชั้นประถมศึกษาปีที่ 4 โรงเรียนเทศบาล 1 วัดแก่นเหล็ก (รัตนกะลัสอนุสรณ์) ก่อนและหลังใช้ชุดฝึกทักษะกิจกรรมนาฏศิลป์ และเพื่อศึกษาความพึงพอใจของนักเรียนที่มีต่อการเรียนการสอนกิจกรรมนาฏศิลป์ของนักเรียนชั้นประถมศึกษาปีที่ 4 โดยใช้ชุดฝึกทักษะกิจกรรมนาฏศิลป์ กลุ่มตัวอย่างที่ใช้ในการดำเนินการครั้งนี้ เป็นนักเรียนระดับชั้นประถมศึกษาปีที่ 4/1 ปีการศึกษา 2551 ของโรงเรียนเทศบาล 1 วัดแก่นเหล็ก (รัตนกะลัสอนุสรณ์) จำนวน 39 คน เครื่องมือที่ใช้ในการดำเนินการ คือ แผนการจัดการเรียนรู้กลุ่มสาระการเรียนรู้ศิลปะ สาระนาฏศิลป์ จำนวน 14 แผน ชุดฝึกทักษะกิจกรรมนาฏศิลป์ จำนวน 3 เรื่อง แบบทดสอบวัดผลสัมฤทธิ์กลุ่มสาระการเรียนรู้ศิลปะ สาระนาฏศิลป์ ใช้แบบแผนการวิจัย One Group Pretest

บทคัดย่อ การพัฒนาหนังสือประกอบการเรียน ชุด พื้นฐานงานศิลป์ (ทัศนศิลป์) กลุ่มสาระการเรียนรู้ศิลปะ ชั้นประถมศึกษาปีที่ 6 มี วัตถุประสงค์ ดังนี้ 1) เพื่อศึกษาประสิทธิภาพของหนังสือประกอบการเรียน ชุด พื้นฐานงานศิลป์ (ทัศนศิลป์) กลุ่มสาระการเรียนรู้ศิลปะ ชั้นประถมศึกษา ปีที่ 6 ตามเกณฑ์ 80/80 2) เพื่อเปรียบเทียบผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนของผู้เรียนระหว่างก่อนและหลังการใช้ หนังสือประกอบการเรียน ชุด พื้นฐานงานศิลป์ (ทัศนศิลป์) กลุ่มสาระการเรียนรู้ศิลปะ ชั้นประถมศึกษาปีที่ 6 3) เพื่อประเมินพฤติกรรมการเรียนรู้ของผู้เรียนที่เรียนโดยใช้หนังสือประกอบการ เรียน ชุด พื้นฐานงานศิลป์ (ทัศนศิลป์) กลุ่มสาระการเรียนรู้ศิลปะ ชั้นประถมศึกษา ปีที่ 6 4) เพื่อศึกษาความพึงพอใจของผู้เรียนที่เรียนโดยใช้หนังสือประกอบการเรียน ชุด พื้นฐานงานศิลป์ (ทัศนศิลป์) กลุ่มสาระการเรียนรู้ศิลปะ ชั้นประถมศึกษาปีที่ 6 ประชากร ได้แก่ ผู้เรียนชั้นประถมศึกษาปีที่ 6 ปีการศึกษา 2553 โรงเรียนวัดจันทร์-ประดิษฐาราม สำนักงานเขตภาษีเจริญ กรุงเทพมหานคร จำนวน 8 ห้องเรียน จำนวน 334 คน กลุ่มตัวอย่าง ได้แก่ ผู้เรียนชั้นประถมศึกษาปีที่ 6/3 ปีการศึกษา 2553 โรงเรียนวัดจันทร์- ประดิษฐาราม สำนักงานเขตภาษีเจริญ กรุงเทพมหานคร จำนวน 1 ห้องเรียน จำนวน 42 คน โดยใช้วิธีการสุ่มตัวอย่างแบบง่าย (Simple Random Sampling) จากชั้นเรียนที่มีการจัดผู้เรียน เก่ง ปานกลาง และอ่อนคละกัน เครื่องมือที่ใช้ประกอบด้วย 1) หนังสือประกอบการเรียน ชุด พื้นฐานงานศิลป์ (ทัศนศิลป์) ชั้นประถมศึกษาปีที่ 6 2) แบบทดสอบวัดผลสัมฤทธิ์ทางการเรียน กลุ่มสาระการเรียนรู้ศิลปะ (ทัศนศิลป์) 3) การสร้างแบบประเมินพฤติกรรมการปฏิบัติงานของผู้เรียน กลุ่มสาระการเรียนรู้ศิลปะ (ทัศนศิลป์) ประถมศึกษาปีที่ 6 4) การสร้างแบบประเมินความพึงพอใจของผู้เรียนโดยใช้หนังสือประกอบการเรียน ชุด พื้นฐานงานศิลป์ (ทัศนศิลป์) กลุ่มสาระการเรียนรู้ศิลปะ สำหรับผู้เรียนชั้นประถมศึกษาปีที่ 6 ผลการพัฒนา สรุปได้ดังนี้ 1. หนังสือประกอบการเรียน ชุด พื้นฐานงานศิลป์ (ทัศนศิลป์) ชั้นประถมศึกษาปีที่ 6 มีค่าประสิทธิภาพ เท่ากับ 87.57/93.89 ซึ่งสูงกว่าเกณฑ์ที่กำหนดไว้ 80/80 2. ผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนก่อนและหลังการใช้หนังสือประกอบการเรียน ชุด พื้นฐานงานศิลป์ (ทัศนศิลป์) ของผู้เรียนชั้นประถมศึกษาปีที่ 6 ซึ่งแตกต่างกันอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .01 โดยผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนหลังการใช้หนังสือประกอบการเรียน ชุด พื้นฐานงานศิลป์ (ทัศนศิลป์) สูงกว่าก่อนใช้ 3. การประเมินพฤติกรรมการปฏิบัติงานศิลปะ (ทัศนศิลป์) ของผู้เรียน โดยภาพรวม มีการดำเนินงานในระดับมาก ข้อที่มีค่าเฉลี่ยสูงสุด ได้แก่ มีความกระตือรือร้นในการทำงาน รองลงมา คือ มีความรับผิดชอบต่องานในขณะที่ข้อที่มีการปฏิบัติงานค่าเฉลี่ยต่ำที่สุด ได้แก่ ทำงานตามขั้นตอนที่วางแผน 4. การ ประเมินความพึงพอใจของผู้เรียน กลุ่มสาระการเรียนรู้ศิลปะ (ทัศนศิลป์) สำหรับชั้นประถมศึกษาปีที่ 6 โดยใช้แบบประเมินความพึงพอใจของผู้เรียน ในภาพรวมมีการ ความพึงพอใจในระดับมากทุกข้อข้อที่มีค่าเฉลี่ยสูงสุด ได้แก่ ความสวยงามของรูปภาพที่ใช้ประกอบ รองลงมา คือ ความชัดเจนในการอธิบายเนื้อหาในขณะที่ข้อที่มีการปฏิบัติงานค่าเฉลี่ยต่ำที่สุด ได้แก่ ความเหมาะสมของเนื้อหา

บทคัดย่อ การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1)พัฒนาและหาประสิทธิภาพของหนังสือเรียนกลุ่มสาระการเรียนรู้ศิลปะ สาระดนตรี วิชาดนตรีพื้นเมือง เรื่อง การดีดพิณ สำหรับนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 2 ให้มีประสิทธิภาพตามเกณฑ์ 80/ 80 2)หาดัชนีประสิทธิผลของหนังสือเรียนกลุ่มสาระการเรียนรู้ศิลปะ สาระดนตรี วิชาดนตรีพื้นเมือง เรื่อง การดีดพิณ สำหรับนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 2 3) เปรียบเทียบผลสัมฤทธิ์ก่อนเรียนและหลังเรียนด้วยการสร้างและการใช้หนังสือเรียนกลุ่มสาระการเรียนรู้ศิลปะ สาระดนตรี วิชาดนตรีพื้นเมือง เรื่อง การดีดพิณ สำหรับนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 2 และ 4) ศึกษาความพึงพอใจของนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 2 ที่มีต่อหนังสือเรียนกลุ่มสาระการเรียนรู้ศิลปะ สาระดนตรี วิชาดนตรีพื้นเมือง เรื่อง การดีดพิณ สำหรับนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 2 กลุ่มเป้าหมายที่ใช้ในการวิจัย คือ นักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 2 โรงเรียนบ้านไผ่ สำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาขอนแก่น เขต 2 ภาคเรียนที่ 2 ปีการศึกษา 2552 จำนวน 28 คนเครื่องมือที่ใช้ในการวิจัยประกอบด้วย (1) แผนการจัดการเรียนรู้ (2) แบบทดสอบผลสัมฤทธิ์ทางการเรียน (3) แบบประเมินความพึงพอใจ (4) หนังสือเรียนกลุ่มสาระการเรียนรู้ศิลปะ สาระดนตรี วิชาดนตรีพื้นเมือง เรื่อง การดีดพิณ สำหรับนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 2 สถิติที่ใช้ ในการวิเคราะห์ข้อมูล ได้แก่ ค่าเฉลี่ย ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน ร้อยละ ค่าความยากง่าย ค่าอำนาจจำแนก ค่าความเชื่อมั่น และ dependent t-test ผลการวิจัยพบว่า 1. ประสิทธิภาพของหนังสือเรียนกลุ่มสาระการเรียนรู้ศิลปะ สาระดนตรี วิชาดนตรีพื้นเมือง เรื่อง การดีดพิณ สำหรับนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 2 มีค่าประสิทธิภาพด้านกระบวนการ (E1) เท่ากับ 83.75 และประสิทธิ์ภาพของผลลัพธ์ (E2) เท่ากับ 80.83 ดังนั้นประสิทธิภาพของกระบวนการและผลลัพธ์ของหนังสือเรียนกลุ่มสาระการเรียนรู้ศิลปะ สาระดนตรี วิชาดนตรีพื้นเมือง เรื่อง การดีดพิณ สำหรับนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 2 เท่ากับ 83.75/80.83 สูงกว่าเกณฑ์80/80 2. ค่าดัชนีประสิทธิผลของหนังสือเรียนกลุ่มสาระการเรียนรู้ศิลปะ สาระดนตรี วิชาดนตรีพื้นเมือง เรื่อง การดีดพิณ สำหรับนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 2 มีค่าเท่ากับ 0.6316 3. นักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 2 ที่ได้รับการฝึกทักษะทางด้านดนตรี ด้วยชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 2 มีผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนหลังเรียนเพิ่มขึ้นจากก่อนเรียนอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .01 4. การวิเคราะห์ความพึงพอใจของนักเรียนต่อชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 2 พบว่า โดยภาพรวมและรายข้อนักเรียนมีความพึงพอใจอยู่ในระดับมาก

บทคัดย่อ การศึกษาในครั้งนี้ มีความมุ่งหมายเพื่อพัฒนาบทเรียนคอมพิวเตอร์ช่วยสอน (CAI) เรื่อง เครื่องดนตรีไทย สำหรับนักเรียนช่วงชั้นที่ 3 ชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 1 ให้มีประสิทธิภาพตามเกณฑ์ 80/80 เปรียบเทียบผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนของนักเรียนก่อนเรียนและหลังเรียน ความคงทนในการเรียนรู้และศึกษาความพึงพอใจของนักเรียนที่มีต่อการเรียนโดยใช้บทเรียนคอมพิวเตอร์ช่วยสอน (CAI) เรื่อง เครื่องดนตรีไทย กลุ่มตัวอย่างเป็นนักเรียนช่วงชั้นที่ 3 ชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 1/1 ภาคเรียนที่ 1 ปีการศึกษา 2550 โรงเรียนท่าเกษมพิทยา อำเภอเมืองสระแก้ว จังหวัดสระแก้ว จำนวน 34 คน โดยการสุ่มแบบเจาะจง และใช้รูปแบบการศึกษาแบบ One-Group Pretest-Posttest Design เครื่องมือที่ใช้ในการศึกษาคือบทเรียนคอมพิวเตอร์ช่วยสอน(CAI) เรื่อง เครื่องดนตรีไทย แบบทดสอบวัดผลสัมฤทธิ์ทางการเรียน แบบประเมินประสิทธิภาพบทเรียนคอมพิวเตอร์ช่วยสอน(CAI) สถิติที่ใช้ในการวิเคราะห์ข้อมูลคือ ค่าร้อยละ ค่าเฉลี่ย ค่าเบี่ยงเบนมาตรฐาน และการทดสอบสมมติฐานการเปรียบเทียบความแตกต่างใช้ Dependent Sample t-test ผลการศึกษาปรากฏดังนี้ 1. บทเรียนคอมพิวเตอร์ช่วยสอน (CAI) เรื่อง เครื่องดนตรีไทย ของ นักเรียนช่วงชั้นที่ 3 ชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 1 โรงเรียนท่าเกษมพิทยา อำเภอเมืองสระแก้ว จังหวัดสระแก้ว มีประสิทธิภาพสูงกว่าเกณฑ์ประสิทธิภาพ 80/80 ที่กำหนดไว้ 2. ผลสัมฤทธิ์ทางการเรียน หลังเรียนสูงกว่าก่อนเรียนด้วยบทเรียนคอมพิวเตอร์ช่วยสอน (CAI) เรื่อง เครื่องดนตรีไทย โดยมีผลสัมฤทธิ์ ทางการเรียนหลังเรียนสูงกว่าก่อนเรียน ซึ่งแตกต่างกันอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .01 3. คะแนนเฉลี่ยของการทดสอบวัดผลสัมฤทธิ์หลังเรียนและ ติดตามผล จากการเรียนโดยใช้บทเรียนคอมพิวเตอร์ช่วยสอน (CAI) เรื่องเครื่องดนตรีไทย ของนักเรียนช่วงชั้นที่ 3 ชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 1 แตกต่างกันอย่างไม่มีนัยสำคัญทางสถิติ แสดงว่านักเรียนมีความคงทนในการเรียนรู้ สามารถจำชื่อและเสียงของเครื่องดนตรีไทยประเภทต่างๆ ได้ 4. ความพึงพอใจของนักเรียนต่อการเรียนโดยใช้บทเรียนคอมพิวเตอร์ช่วยสอน(CAI) เรื่องเครื่องดนตรีไทย โดยรวมและรายข้ออยู่ในระดับดีมาก

รายงานการพัฒนาชุดการสอน เรื่อง การเป่าขลุ่ยโซปราโนรีคอร์เดอร์ ของนักเรียนชั้นประถมศึกษาปีที่ 4 วัตถุประสงค์ 1. เพื่อพัฒนาชุดการสอนเรื่อง การเป่าขลุ่ยโซปราโนรีคอร์เดอร์ สำหรับนักเรียนชั้นประถมศึกษาปีที่ 4 โรงเรียนเทศบาล 5 พหลโยธินรามินทรภักดี สังกัดเทศบาลเมืองราชบุรี จังหวัดราชบุรี ให้มีประสิทธิภาพตามเกณฑ์มาตรฐาน 80/80 2. เพื่อเปรียบเทียบผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนของนักเรียน ชั้นประถมศึกษาปีที่ 4 ก่อนและหลังการเรียน จากชุดการสอน เรื่อง การเป่าขลุ่ยโซปราโนรีคอร์เดอร์ กลุ่มตัวอย่างที่ใช้ในการศึกษาครั้งนี้ ได้แก่ นักเรียนชั้นประถมศึกษาปีที่ 4 ปีการศึกษา 2551 โรงเรียนเทศบาล 5 พหลโยธินรามินทรภักดี สังกัดเทศบาลเมืองราชบุรี จังหวัดราชบุรี จำนวน 1 ห้องเรียน รวม 30 คน ได้จากการสุ่มอย่างง่าย (Simple random sampling) โดยการจับฉลาก 1 ห้องเรียน จากผลการศึกษาค้นคว้าย่อมแสดงว่า ชุดการสอน เรื่อง การเป่าขลุ่ยโซปราโนรีคอร์เดอร์ สำหรับนักเรียนชั้นประถมศึกษาปีที่ 4 ซึ่งเป็นชุดการสอนแบบสื่อประสม สมควรเป็นชุดการสอนสำหรับกลุ่มสาระการเรียนรู้ศิลปะ รายวิชาดนตรี ชั้นประถมศึกษาปีที่ 4 และเป็นชุดการสอน ที่เพิ่มพูนความรู้ และประสบการณ์ให้กับผู้เรียน ได้ตามจุดมุ่งหมายของหลักสูตรการศึกษาขั้นพื้นฐาน พุทธศักราช 2544 เครื่องมือที่ใช้ในการศึกษา เครื่องมือที่ใช้ศึกษาค้นคว้าประกอบด้วย 1. ชุดการสอน เรื่อง การเป่าขลุ่ยโซปราโนรีคอร์เดอร์ สำหรับนักเรียน ชั้นประถมศึกษาปีที่ 4 จำนวน 6 ชุด ดังนี้ ชุดการสอนที่ 1 รู้จักขลุ่ยรีคอร์เดอร์ ชุดการสอนที่ 2 การเป่าขลุ่ยโซปราโนรีคอร์เดอร์ ชุดการสอนที่ 3 การอ่านโน้ตดนตรีสากล ชุดการสอนที่ 4 การเป่าขลุ่ยโซปราโนรีคอร์เดอร์โน้ตเสียง ที ลา ซอลโด(สูง) เร(สูง) ชุดการสอนที่ 5 การเป่าขลุ่ยโซปราโนรีคอร์เดอร์ โน้ตเสียง ฟา มี เร โด(ต่ำ) ชุดการสอนที่ 6 การบรรเลงบทเพลงขลุ่ยโซปราโนรีคอร์เดอร์ 2. แบบทดสอบวัดผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนหลังชุดการสอนที่ 1 ชุดการสอนที่ 2 และ ชุดการสอนที่ 3 จำนวน 3 ชุด รวม 30 ข้อ และแบบประเมิน กิจกรรมท้ายบท 1 ชุดการสอนที่ 2 ชุดการสอนที่ 3 ชุดการสอนที่ 4 ชุดการสอนที่ 5 และชุดการสอนที่ 6 ที่ผู้ศึกษาได้สร้างขึ้น ในแต่ละชุดการสอน 3. แบบทดสอบหลังการเรียน หลังจากเรียนครบชุดการสอนเรื่อง การเป่าขลุ่ยโซปราโน รีคอร์เดอร์ แบ่งออกเป็น 2 ฉบับ 3.1 แบบทดสอบความรู้ทั่วไปเกี่ยวกับขลุ่ยโซปราโนรีคอร์เดอร์ 3.2 แบบวัดทักษะการเป่าขลุ่ยโซปราโนรีคอร์เดอร์ วิธีการศึกษาค้นคว้า 1. การดำเนินการทดลองหาประสิทธิภาพ การดำเนินการทดลองหาประสิทธิภาพ ชุดการสอน เรื่อง การเป่าขลุ่ยโซปราโนรีคอร์เดอร์ สำหรับนักเรียนชั้นประถมศึกษาปีที่ 4 ในครั้งนี้ ผู้ศึกษานำชุดการสอน เรื่อง การเป่าขลุ่ยโซปราโนรีคอร์เดอร์ ที่สมบูรณ์แล้ว ไปใช้สอนกับนักเรียนชั้นประถมศึกษาปีที่ 4 โรงเรียนเทศบาล 5 พหลโยธินรามินทรภักดี สังกัดเทศบาลเมืองราชบุรี จังหวัดราชบุรี ที่เป็นกลุ่มตัวอย่าง 30 คน โดยผู้ศึกษาเป็นผู้ดำเนินการสอนด้วยตนเอง ใช้เวลา 20 ชั่วโมง การดำเนินการดังนี้ 1.1 ประเมินผลก่อนเรียน ผู้ศึกษาให้นักเรียนทำแบบทดสอบวัดผลสัมฤทธิ์ ทางการเรียนจำนวน 30 ข้อ และวัดทักษะ การเป่าขลุ่ยโซปราโนรีคอร์เดอร์ ของนักเรียน และบันทึกในแบบประเมินกิจกรรม 1.2 ดำเนินการสอนด้วยชุดการสอน เรื่อง การเป่าขลุ่ยโซปราโนรีคอร์เดอร์ สำหรับนักเรียนชั้นประถมศึกษาปีที่ 4 ทั้ง 6 ชุด เมื่อเสร็จสิ้นการเรียนในแต่ละชุดการสอน ผู้ศึกษาดำเนินการทดสอบวัดผลสัมฤทธิ์ทางการเรียน หลังชุดการสอน และประเมินพฤติกรรมท้ายบท ตามที่กำหนดไว้ในแต่ละชุดการสอนทั้ง 6 ชุด 1.3 ประเมินผลหลังเรียน เมื่อดำเนินการสอนตามชุดการสอนในแต่ละชุด เสร็จสิ้นแล้ว ผู้ศึกษาให้นักเรียนทำแบบทดสอบวัดผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนชุดเดียวกันกับที่ใช้ประเมินผลก่อนการเรียน จำนวน 30 ข้อ และวัดทักษะ การเป่าขลุ่ยโซปราโนรีคอร์เดอร์ ของนักเรียนหลังเรียน โดยใช้แบบวัดทักษะการเป่าขลุ่ยโซปราโนรีคอร์เดอร์ ชุดเดียวกันที่วัดผลก่อนเรียน 2. การเก็บรวบรวมข้อมูล ผู้ศึกษาเก็บรวบรวมข้อมูล ตรวจผลการประเมินผลสัมฤทธิ์ทางการเรียน และแบบประเมินกิจกรรม ของชุดการสอนทั้ง 6 ชุด ตรวจสอบแบบทดสอบ วัดผลสัมฤทธิ์ทางการเรียน และวัดทักษะทางการเป่าขลุ่ยโซปราโนรีคอร์เดอร์ แล้วนำข้อมูล ที่ได้มาวิเคราะห์ โดยใช้วิธีการทางสถิติ การวิเคราะห์ข้อมูล และสถิติที่ใช้ในการวิเคราะห์ข้อมูล การวิเคราะห์ข้อมูล ผู้ศึกษานำข้อมูลที่ได้จากการทดลอง มาดำเนินการวิเคราะห์ข้อมูลตามลำดับดังนี้ 1. หาประสิทธิ์ภาพที่วัดผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนของนักเรียน และพฤติกรรมที่ได้จากการประเมินท้ายชุดการสอน แต่ละชุดการสอน (80 ตัวแรก) และหาประสิทธิ์ภาพที่วัดจากแบบทดสอบวัดผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนหลังเรียนจากชุดกิจกรรม และวัดทักษะการเป่า ขลุ่ยโซปราโนรีคอร์เดอร์ ของนักเรียน (80 ตัวหลัง) 2. เปรียบเทียบผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนก่อน และหลังเรียนจากชุดการสอน เรื่อง การเป่าขลุ่ยโซปราโนรีคอร์เดอร์ โดยใช้การทดสอบ แบบที (t-test) แบบกลุ่มไม่เป็นอิสระ (Dependent samples) สรุปการศึกษาค้นคว้า จากการศึกษาค้นคว้าครั้งนี้บรรลุตามวัตถุประสงค์ที่ตั้งไว้ คือ 1. ชุดการสอนเรื่องการเป่าขลุ่ยโซปราโนรีคอร์เดอร์ สำหรับนักเรียนชั้นประถมศึกษาปีที่ 4 ที่ผู้ศึกษาสร้างขึ้น มีประสิทธิ์ภาพ 86.63 / 85.38 สูงกว่าเกณฑ์ที่ตั้งไว้ 80/80 2. ผลสัมฤทธิ์ทางการเรียน ผลของนักเรียนชั้นประถมศึกษาปีที่ 4 หลังการเรียน จากชุดการสอน เรื่อง การเป่าขลุ่ยโซปราโนรีคอร์เดอร์ สูงกว่าก่อนการเรียนมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .01

การรายงานการใช้และพัฒนาหนังสือประกอบการเรียน สาระดนตรี ชั้นมัธยมศุกษาปีที่ ๒ มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาประสิทธิภาพตามเกณฑ์ ๘๐ / ๘๐ หาประสิทธิผลตามเกณฑ์ ๕๐ เปรียบเทียบคะแนนก่อนเรียนและหลังเรียน และศึกษาระดับความเหมาะสมจากการจัดกิจกรรมการเรียนรู้ตามความคิดเห็นของนักเรียนจากการใช้และพัฒนาหนังสือประกอบการเรียน กลุ่มตัวอย่าง คือ นักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ ๒ โรงเรียนราษีไศล อำเภอราษีไศล สำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาศรีสะเกษ เขต ๒ ปีการศึกษา ๒๕๔๘ และปีการศึกษา ๒๕๔๙ จำนวน ๒๘๖ คน และ ๓๕๘ คน เรียงตามลำดับที่ได้รับมอบหมายจากโรงเรียนให้สอน เครื่องมือที่ใช้ในการรายงาน ประกอบด้วย หนังสือประกอบการเรียน จำนวน ๗ เล่ม คือ ๑) เครื่องดนตรีไทย ๒) เครื่องดนตรีสากล ๓) การใช้และการดูแลรักษาเครื่องดนตรี ๔) การปฏิบัติดนตรีไทย ๕) โน้ตดนตรีสากล ๖) เพลงไทยและการขับร้องเพลงไทย ๗) ความเชื่อและวัฒนธรรมทางดนตรี ใช้สอน ๑๓ ชั่วโมง ที่มีค่าดัชนีความสอดคล้องตั้งแต่ ๐.๘๖ - ๑.๐๐ แบบฝึกหัด ๒๕๐ ข้อ แบบทดสอบก่อนเรียนและหลังเรียน ๑๐๐ ข้อ มีค่าความเชื่อมั่นทั้งฉบับตั้งแต่ ๐.๘๐ - ๐.๘๕ แบบสอบถามความเหมาะสมของนักเรียนต่อกิจกรรมการเรียนรู้จำนวน ๑๕ ข้อ มีค่าความเชื่อมั่นเท่ากับ ๐.๙๒ และแผนการจัดการเรียนรู้จำนวน ๑๓ แผน สถิติสำหรับการวิเคราะห์ข้อมูล ได้แก่ ค่าเฉลี่ย ค่าความเบี่ยงเบนมาตรฐาน ค่าประสิทธิภาพ ค่าดัชนีประสิทธิผล และค่า t -test ผลการศึกษาพบว่า ๑. ผลการใช้หนังสือประกอบการเรียน ปีการศึกษา ๒๕๔๘ ๑.๑ หนังสือประกอบการเรียนมีประสิทธิภาพกระบวนการ / ผลลัพธ์เฉลี่ยรวมเท่าบกับ ๘๔.๙๑ / ๘๔.๑๒ สูงกว่าเกณฑ์ ๘๐ / ๘๐ โดยแต่ละเล่มมีประสิทธิภาพกระบวนการตั้งแต่ ๘๐.๙๐ - ๘๖.๗๐ ๑.๒ หนังสือประกอบการเรียนมีประสิทธิผลเฉลี่ยรวมอยู่ในระดับดี คือ มีค่าเท่ากับ ๗๓.๕๔ สูงกว่าเกณฑ์ ๕๐ ที่กำหนดไว้ แสดงว่า นักเรียนมีความก้าวหน้าด้านการเรียนร้อยละ ๗๓.๕๔ เมื่อพิจารณาหนังสือแต่ละเล่ม พบว่าประสิทธิผลตั้งแต่ ๖๘.๑๖ - ๗๖.๘๕ ๑.๓ นักเรียนมีคะแนนหลังเรียนด้วยหนังสือประกอบการเรียนเฉลี่ยรวมและทั้ง ๗ เล่ม สูงกว่าก่อนเรียน อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .๐๑ ๑.๔ นักเรียน มีความคิดเห็นว่า กิจกรรมการเรียนรู้โดยภาพรวมเหมาะสมอยู่ในระดับมาก โดยรายข้อที่มีค่าเฉลี่ยสูงสุดคือ หนังสือประกอบการเรียนได้บูรณาการเนื้อหาในแต่ละเรื่องเข้าด้วยกันได้อย่างสอดคล้องและเรียงจากง่ายไปหายาก รองลงมา คือ หนังสือประกอบการเรียนส่งเสริมทักษะกระบวนการเรียนรู้ด้วยตนเองมากยิ่งขึ้น ๒. ผลการพัฒนาหนังสือประกอยบการเรียน ปีการศึกษา ๒๕๔๙ ๒.๑ หนังสือประกอบการเรียนมีประสิทธิภาพกระบวนการ / ผลลัพธ์เฉลี่ยรวมเท่าบกับ ๘๖.๑๐ / ๘๕.๕๔ สูงกว่าเกณฑ์ ๘๐ / ๘๐ โดยแต่ละเล่มมีประสิทธิภาพกระบวนการตั้งแต่ ๘๒.๙๗ - ๘๘.๔๐ และประสิทธิภาพผลลัพธ์ตั้งแต่ ๘๒.๓๓ - ๘๘.๒๐ ๒.๒ หนังสือประกอบการเรียนมีประสิทธิผลเฉลี่ยรวมอยู่ในระดับดี คือ มีค่าเท่ากับ ๗๕.๗๓ สูงกว่าเกณฑ์ ๕๐ ที่กำหนดไว้ แสดงว่า นักเรียนมีความก้าวหน้าด้านการเรียนร้อยละ ๗๔.๐๘ เมื่อพิจารณาหนังสือแต่ละเล่ม พบว่าประสิทธิผลตั้งแต่ ๗๐.๕๕ - ๗๙.๖๗ ๒.๓ นักเรียนมีคะแนนหลังเรียนด้วยหนังสือประกอบการเรียนเฉลี่ยรวมและและทั้ง ๗ เล่ม สูงกว่าก่อนเรียน อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .๐๑ ๒.๔ นักเรียนมีความคิดเห็นว่ากิจกรรมการเรียนรู้โดยภาพรวมเหมาะสมอยู่ในระดับมาดที่สุด โดยรายข้อที่มีค่าเฉลี่ยสูงสุด คือ นักเรียนมีโอกาสสรุปขั้นตอนการเรียนรู้และการทำงานแต่ละเนื้อหาด้วยตนเอง รองลงมา คือ หนังสือประกอบการเรียนแต่ละเล่มได้กระตุ้นการเรียนรู้และสร้างเจตคติที่ดีต่อสาระดนตรี

บทคัดย่อ การพัฒนาเอกสารประกอบการเรียน กลุ่มสาระการเรียนรู้ศิลปะชั้นประถมศึกษาปีที่ 5 ครั้งนี้ มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1) สร้างเอกสารประกอบการเรียน กลุ่มสาระการเรียนเรียนรู้ศิลปะ เรื่องสนุกกับงานกระดาษ ให้มีประสิทธิภาพตามเกณฑ์ 80/80 2) เพื่อเปรียบเทียบผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนก่อนและหลังการเรียนโดยใช้เอกสารประกอบการเรียน กลุ่มสาระการเรียนรู้ศิลปะ เรื่องสนุกกับงานกระดาษ ชั้นประถมศึกษาปีที่ 5 และ 3) เพื่อศึกษาความพึงพอใจของนักเรียนชั้นประถมศึกษาปีที่ 5 ที่มีต่อการเรียนด้วยเอกสารประกอบการเรียน กลุ่มสาระการเรียนรู้ศิลปะ เรื่องสนุกกับงานกระดาษ ประชากรที่ใช้ในการพัฒนาในครั้งนี้เป็นนักเรียนชั้นประถมศึกษาปีที่ 5 ภาคเรียนที่ 1 ปีการศึกษา 2551 โรงเรียนวัดนันทวัน จำนวน 16 คน โดยการสุ่มแบบเจาะจง(Purposive Sampling) เครื่องมือที่ใช้ในการพัฒนาประกอบด้วย เอกสารประกอบการเรียน แบบทดสอบวัดผลสัมฤทธิ์ทางการเรียน แผนการจัดการเรียนรู้ และแบบสอบถามความพึงพอใจ วิเคราะห์ข้อมูลโดยใช้สถิติ ร้อยละ ค่าเฉลี่ย ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน และ t

บทคัดย่อ ชื่อรายงานการศึกษา : รายงานการพัฒนานวัตกรรมทางการศึกษา เรื่องผลการใช้ แบบฝึกทักษะปฏิบัติการเป่าขลุ่ยรีคอร์เดอร์ กลุ่มสาระการเรียนรู้ศิลปะ ชั้นประถมศึกษาปีที่ 4 โรงเรียนแพ่งพิทยาภูมิ จังหวัดฉะเชิงเทรา ชื่อผู้เขียนรายงาน : ประมวล ศิริวรรณ ครูชำนาญการ โรงเรียนแพ่งพิทยาภูมิ ปีการศึกษา : 2553 การศึกษาวิจัยเชิงทดลอง (Experimental Research) ครั้งนี้ใช้รูปแบบกลุ่มเดียวทดสอบ 2 ครั้ง มีวัตถุประสงค์เพื่อสร้างแบบฝึกทักษะปฏิบัติการเป่าขลุ่ยรีคอร์เดอร์ กลุ่มสาระการเรียนรู้ศิลปะ ชั้นประถมศึกษาปีที่ 4 หาประสิทธิภาพของชุดกิจกรรมที่สร้างขึ้นตามเกณฑ์มาตรฐาน 80/80 และเปรียบเทียบผลสัมฤทธิ์ก่อนเรียน-หลังเรียน โดยใช้แบบฝึกทักษะ กลุ่มตัวอย่างที่นำมาศึกษาครั้งนี้คือ นักเรียนชั้นประถมศึกษาปีที่ 4 โรงเรียนโรงเรียนแพ่ง-พิทยาภูมิ ที่กำลังศึกษาอยู่ในภาคเรียนที่ 1 ปีการศึกษา 2553 จำนวน 15 คน (1 ห้องเรียน) เครื่องมือที่ใช้ ได้แก่ แบบฝึกทักษะปฏิบัติการเป่าขลุ่ยรีคอร์เดอร์ สำหรับนักเรียนชั้นประถมศึกษาปีที่ 4 มีทั้งหมด 5 ชุด, แบบทดสอบวัดผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนชนิดปรนัย 4 ตัวเลือก, และแบบวัดทักษะภาคปฏิบัติ ดำเนินการทดลองกับนักเรียนกลุ่มตัวอย่างที่เรียนเรื่อง การปฏิบัติการเป่าขลุ่ยรีคอร์เดอร์ จากแบบฝึกทักษะที่ผู้รายงานสร้างขึ้นจำนวน 5 ชุด นำคะแนนที่ได้จากแบบวัดผลสัมฤทธิ์ก่อนและหลังเรียนมาหาค่าเฉลี่ยของคะแนนและวิเคราะห์เปรียบเทียบผลสัมฤทธิ์ทางการเรียน โดยใช้สูตร T-test dependent samples ผลการศึกษาพบว่า แบบฝึกทักษะปฏิบัติการเป่าขลุ่ยรีคอร์เดอร์มีค่าประสิทธิภาพรวมเท่ากับ 81.81/81.07 ซึ่งสูงกว่าเกณฑ์มาตรฐาน และผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนหลังเรียนของนักเรียนที่เรียนเรื่องการปฏิบัติการเป่าขลุ่ยรีคอร์เดอร์จากชุดแบบฝึกทักษะสูงกว่าก่อนเรียน อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .01 และนักเรียนร้อยละ 66.67 มีทักษะการเป่าขลุ่ยรีคอคอร์เดอร์สูงกว่าเกณฑ์ที่กำหนดไว้

ชื่อรายงาน รายงานการพัฒนาเอกสารประกอบการเรียน รายวิชา ศ 40208 การเขียนภาพคนเหมือน 2 หน่วยการเรียนรู้ที่ 4 การเขียนภาพคนเหมือนด้วยสีโปสเตอร์ ชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 5 ชื่อผู้รายงาน นายวิเชียร เซี่ยงว่อง สถานศึกษา โรงเรียนเฉลิมขวัญสตรี อำเภอเมือง จังหวัดพิษณุโลก ปีที่ทำการรายงาน ปีการศึกษา 2551 บทคัดย่อ วัตถุประสงค์ของการศึกษา 1. เพื่อพัฒนาเอกสารประกอบการเรียน รายวิชา ศ 40208 การเขียนภาพคนเหมือน 2 หน่วยการเรียนรู้ที่ 4 การเขียนภาพ คนเหมือนด้วยสีโปสเตอร์ ชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 5 ให้มีประสิทธิภาพตามเกณฑ์ที่กำหนด 80/80 2. เพื่อศึกษาเปรียบเทียบผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนก่อนและหลังเรียน ของนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 5 โดยใช้เอกสารประกอบ การเรียน รายวิชา ศ 40208 การเขียนภาพคนเหมือน 2 หน่วยการเรียนรู้ที่ 4 การเขียนภาพคนเหมือนด้วยสีโปสเตอร์ 3. เพื่อศึกษาความพึงพอใจของนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 5 ที่มีต่อการเรียนโดยใช้เอกสารประกอบการเรียน รายวิชา ศ 40208 การเขียนภาพคนเหมือน 2 หน่วยการเรียนรู้ที่ 4 การเขียนภาพ คนเหมือนด้วยสีโปสเตอร์ วิธีดำเนินการศึกษา ประชากรและกลุ่มตัวอย่างที่ใช้ในการรายงานครั้งนี้ ได้แก่ นักเรียนชั้นมัธยมศึกษา ปีที่ 5.10 โรงเรียนเฉลิมขวัญสตรี สำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาพิษณุโลก เขต 1 ภาคเรียนที่ 2 ปีการศึกษา 2551 จำนวน 10 คน ที่ลงทะเบียนเรียน รายวิชา ศ 40208 การเขียนภาพคนเหมือน 2 เครื่องมือที่ใช้ในการรายงาน ได้แก่ แผนการจัดการเรียนรู้ เอกสารประกอบการเรียนรายวิชา ศ 40208 การเขียนภาพคนเหมือน 2 หน่วยการเรียนรู้ที่ 4 การเขียนภาพคนเหมือนด้วยสีโปสเตอร์ ชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 5 แบบทดสอบวัดผลสัมฤทธิ์ทางการเรียน รายวิชา ศ 40208 การเขียนภาพคนเหมือน 2 หน่วยการเรียนรู้ที่ 4 การเขียนภาพคนเหมือนด้วยสีโปสเตอร์ และแบบสอบถามความพึงพอใจของนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 5 ที่มีต่อการเรียนโดยใช้เอกสารประกอบการเรียนรายวิชา ศ 40208 การเขียนภาพคนเหมือน 2 หน่วยการเรียนรู้ที่ 4 การเขียนภาพคนเหมือนด้วยสีโปสเตอร์ สถิติที่ใช้วิเคราะห์ข้อมูล คือ ค่าเฉลี่ย ค่าส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน ค่าร้อยละ และ t-test ผลการศึกษาค้นคว้า ผลการศึกษาค้นคว้าพบว่า 1. เอกสารประกอบการเรียน รายวิชา ศ 40208 การเขียนภาพคนเหมือน 2 หน่วยการเรียนรู้ที่ 4 การเขียนภาพคนเหมือนด้วย สีโปสเตอร์ ชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 5 มีประสิทธิภาพเท่ากับ 86.25 / 89.00 ซึ่งสูงกว่าเกณฑ์ที่กำหนดคือ 80 / 80 2. นักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 5 ที่เรียนโดยใช้เอกสารประกอบการเรียน รายวิชา ศ 40208 การเขียนภาพคนเหมือน 2 หน่วยการเรียนรู้ที่ 4 การเขียนภาพคนเหมือนด้วยสีโปสเตอร์ มีผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนหลังเรียนสูงกว่าก่อนเรียนอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05 3. ความพึงพอใจของนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 5 ที่มีต่อการเรียนโดยใช้เอกสารประกอบการเรียน รายวิชา ศ 40208 การเขียนภาพคนเหมือน 2 หน่วยการเรียนรู้ที่ 4 การเขียนภาพคนเหมือน ด้วยสีโปสเตอร์ มีความพึงพอใจอยู่ในระดับมากที่สุด

บทคัดย่อ รายงานการจัดกิจกรรมการปั้นพัฒนาความสามารถในการใช้กล้ามเนื้อมัดเล็ก ของนักเรียนชั้นอนุบาลปีที่ 1/3 มีวัตถุประสงค์เพื่อจัดทำกิจกรรมการปั้นที่มีประสิทธิภาพ ตามเกณฑ์ 80/80 และเพื่อเปรียบเทียบความแตกต่างระหว่าง ผลการพัฒนาความสามารถ ในการใช้กล้ามเนื้อมัดเล็กของนักเรียนชั้นอนุบาลปีที่ 1/3 ก่อนและหลังการจัดกิจกรรมการปั้น พัฒนาความสามารถในการใช้กล้ามเนื้อมัดเล็ก กลุ่มเป้าหมายที่ใช้ในพัฒนาครั้งนี้เป็นนักเรียน ชั้นอนุบาลปีที่ 1/3 โรงเรียนอนุบาลบ้านนา(วัดช้าง) สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษานครนายก ภาคเรียนที่ 1 ปีการศึกษา 2553 จำนวน 36 คน ผลการศึกษาพบว่า 1) กิจกรรมการปั้น ในภาพรวมมีประสิทธิภาพ (E1/E2) เท่ากับ 87.14/93.10 ซึ่งมีประสิทธิภาพ สูงกว่าเกณฑ์ 80/80 ที่กำหนด 2) ผลคะแนนการพัฒนาความสามารถในการใช้กล้ามเนื้อมัดเล็กของนักเรียนชั้นอนุบาลปีที่ 1/3 หลังการจัดกิจกรรมการปั้นพัฒนาความสามารถในการใช้กล้ามเนื้อมัดเล็ก สูงกว่าผลคะแนนการพัฒนาความสามารถในการใช้กล้ามเนื้อมัดเล็ก ก่อนจัดกิจกรรมการปั้นพัฒนาความสามารถในการใช้กล้ามเนื้อมัดเล็ก อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ ที่ระดับ 0.01

เรื่องที่รายงาน การพัฒนาเอกสารประกอบการเรียน เรื่อง ระบำกล้วยกรอบแก้วชั้นประถมศึกษาปีที่ 4 สาระนาฏศิลป์ ผู้รายงาน นางสาวคนึงนิจ เจริญสุข ปีที่ดำเนินการ 2552 บทคัดย่อ การพัฒนาครั้งนี้มีจุดมุ่งหมาย 1) เพื่อสร้างและพัฒนาหาประสิทธิภาพของเอกสารประกอบการเรียน เรื่อง ระบำกล้วยกรอบแก้ว สาระนาฏศิลป์ ชั้นประถมศึกษาปีที่ 4 ที่มีประสิทธิภาพตามเกณฑ์ 80/80 2) เพื่อเปรียบเทียบผลสัมฤทธิ์ทางการเรียน กลุ่มสาระการเรียนรู้ศิลปะ สาระนาฏศิลป์ ของนักเรียนชั้นประถมศึกษาปีที่ 4 ก่อนเรียนและหลังการเรียนโดยใช้เอกสารประกอบการเรียน เรื่อง ระบำกล้วยกรอบแก้ว 3) เพื่อศึกษาความพึงพอใจของนักเรียน ที่มีต่อเอกสารประกอบการเรียน เรื่อง ระบำกล้วยกรอบแก้ว กลุ่มตัวอย่างที่ใช้ในการพัฒนาครั้งนี้ เป็นนักเรียนชั้นประถมศึกษาปีที่ 4 ของโรงเรียนบ้านห้วยหิน สำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาฉะเชิงเทรา เขต 2 จำนวน 26 คน เครื่องมือที่ใช้ในการพัฒนาได้แก่ 1) เอกสารประกอบการเรียน เรื่อง ระบำกล้วยกรอบแก้วจำนวน 2 เล่ม 2) แบบทดสอบวัดผลสัมฤทธิ์ทางการเรียน แบบประเมินความพึงพอใจของนักเรียน สถิติที่ใช้ในการวิเคราะห์ข้อมูลได้แก่ ค่าร้อยละ ค่าเฉลี่ย ค่าเบี่ยงเบนมาตรฐาน และวิเคราะห์ข้อมูลโดยการทดสอบค่า t-test วิเคราะห์ โดยใช้คอมพิวเตอร์ และโปรแกรม Microsoft Excel ผลการพัฒนา พบว่า 1. เอกสารประกอบการเรียน เรื่อง ระบำกล้วยกรอบแก้ว สาระนาฏศิลป์ ชั้นประถมศึกษาปีที่ 4 มีประสิทธิภาพ 84.44/90.16 มีผลการประเมินสูงกว่าเกณฑ์มาตรฐานที่กำหนดไว้ 80/80 2. ผลสัมฤทธิ์ทางการเรียน พบว่า คะแนนหลังการเรียนโดยใช้เอกสารประกอบการเรียน เรื่อง ระบำกล้วยกรอบแก้ว สูงกว่าก่อนเรียนอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05 3. มีความพึงพอใจของนักเรียนที่มีต่อการเรียน เรื่อง ระบำกล้วยกรอบแก้ว สาระนาฏศิลป์ ชั้นประถมศึกษาปีที่ 4 พบว่านักเรียนมีความพึงพอใจอยู่ในระดับมากที่สุด มีค่าเฉลี่ย เท่ากับ ( = 4.76)

บทคัดย่อ ชื่อเรื่อง รายงานผลการใช้ชุดการสอนแบบศูนย์การเรียนรายวิชา ศ31101 ศิลปะพื้นฐาน เรื่อง การปฏิบัติขลุ่ยเพียงออเบื้องต้น สำหรับนักเรียนระดับชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 1 ผู้ศึกษา วัลลภ ชุ่มโชคดี ระยะเวลาดำเนินการ ปีการศึกษา 2552 ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- การวิจัยครั้งนี้ มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1) พัฒนาและหาประสิทธิภาพของชุดการสอนแบบศูนย์การเรียน รายวิชา ศ31101 ศิลปะพื้นฐาน เรื่อง การปฏิบัติขลุ่ยเพียงออเบื้องต้น สำหรับนักเรียนระดับชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 1 ตามเกณฑ์ 80/80 2) เพื่อเปรียบเทียบผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนของนักเรียนก่อนและหลังการใช้ชุดการสอนแบบศูนย์การเรียน รายวิชา ศ31101 ศิลปะพื้นฐาน เรื่อง การปฏิบัติ ขลุ่ยเพียงออเบื้องต้น สำหรับนักเรียนระดับชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 1 และ 3) เพื่อศึกษาความพึงพอใจของนักเรียนที่เรียนโดยใช้ชุดการสอนแบบศูนย์การเรียน รายวิชา ศ31101 ศิลปะพื้นฐาน เรื่อง การปฏิบัติขลุ่ยเพียงออเบื้องต้น สำหรับนักเรียนระดับชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 1 ประชากรที่ใช้ในการศึกษาครั้งนี้เป็นนักเรียนระดับชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 1 ปีการศึกษา 2552 ของโรงเรียนลาดบัวหลวงไพโรจน์วิทยา สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาพระนครศรีอยุธยา เขต 2 จำนวน 128 คน เลือกกลุ่มตัวอย่างแบบเจาะจง ได้กลุ่มตัวอย่าง เป็นนักเรียนระดับชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 1/2 จำนวน 40 คน เครื่องมือที่ใช้ในการศึกษา ได้แก่ แบบทดสอบก่อนเรียน-หลังเรียน แบบสอบถามความพึงพอใจ โดยใช้แบบแผนการทดลอง แบบ One Group Pretest-Posttest Design วิเคราะห์ข้อมูลทางสถิติ t-test แบบ Dependent Sample ผลการศึกษา สรุปได้ดังนี้ 1. ชุดการสอนแบบศูนย์การเรียน รายวิชา ศ31101 ศิลปะพื้นฐาน เรื่อง การปฏิบัติ ขลุ่ยเพียงออเบื้องต้น สำหรับนักเรียนระดับชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 1 ที่ผู้ศึกษาพัฒนาขึ้นมีประสิทธิภาพเท่ากับ 84.58/85.67 แสดงว่าชุดการสอนแบบศูนย์การเรียนที่ผู้ศึกษาสร้างขึ้นมีประสิทธิภาพสูงกว่าเกณฑ์ 80/80 2. ผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนของนักเรียนที่เรียนโดยใช้ชุดการสอนแบบศูนย์การเรียน รายวิชา ศ31101 ศิลปะพื้นฐาน เรื่อง การปฏิบัติขลุ่ยเพียงออเบื้องต้น สำหรับนักเรียนระดับชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 1 พบว่า คะแนนเฉลี่ยหลังเรียนสูงกว่าก่อนเรียนอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .01 โดยคะแนนเฉลี่ยหลังเรียน ( = 26.12) สูงกว่าคะแนนเฉลี่ยก่อนเรียน ( = 15.00) 3. ผลการศึกษาความพึงพอใจของนักเรียนที่เรียนโดยใช้ชุดการสอนแบบศูนย์การเรียน รายวิชา ศ31101 ศิลปะพื้นฐาน เรื่อง การปฏิบัติขลุ่ยเพียงออเบื้องต้น สำหรับนักเรียนระดับชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 1 พบว่า ในภาพรวมของการเรียนที่เรียนโดยใช้ชุดการสอนแบบศูนย์การเรียน รายวิชา ศ31101 ศิลปะพื้นฐาน เรื่อง การปฏิบัติขลุ่ยเพียงออเบื้องต้น ระดับชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 1 นักเรียนมีความพึงพอใจอยู่ในระดับมากที่สุด ( =4.70, S.D.=0.46)

รายงานผลการพัฒนาเอกสารประกอบการเรียนการสอน กลุ่มสาระการเรียนรู้ศิลปะ (ทัศนศิลป์) เรื่อง การเขียนภาพด้วยสีน้ำ ชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 2 ปีการศึกษา 2551 โดยมี วัตถุประสงค์ 3 ประการ 1) เพื่อสร้างและหาประสิทธิภาพของเอกสารประกอบการเรียนการสอนกลุ่มสาระการเรียนรู้ศิลปะ (ทัศนศิลป์) เรื่อง การเขียนภาพด้วยสีน้ำ ชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 2 ให้มีประสิทธิภาพตามเกณฑ์ 80/80 2) เพื่อเปรียบเทียบผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนของนักเรียนระหว่างก่อนและหลังเรียน จากการใช้เอกสารประกอบการเรียนการสอน กลุ่มสาระการเรียนรู้ศิลปะ (ทัศนศิลป์) เรื่อง การเขียนภาพด้วยสีน้ำ ชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 2 3) เพื่อศึกษาความพึงพอใจของนักเรียนที่เรียนโดยใช้เอกสารประกอบการเรียนการสอน กลุ่มสาระการเรียนรู้ศิลปะ (ทัศนศิลป์) เรื่อง การเขียนภาพด้วยสีน้ำ ชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 2 ปรากฏผลการทดลอง ดังนี้ 1. ผลการหาประสิทธิภาพของเอกสารประกอบการเรียนการสอน กลุ่มสาระการเรียนรู้ศิลปะ (ทัศนศิลป์) เรื่อง การเขียนภาพด้วยสีน้ำ ชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 2 จากการเปรียบเทียบคะแนนเฉลี่ยร้อยละของคะแนนการปฏิบัติกิจกรรมระหว่างเรียน และคะแนนเฉลี่ยร้อยละจาก การทดสอบหลังเรียนหลังจากที่ใช้เอกสารประกอบการเรียนการสอนแต่ละเล่มแล้วโดยภาพรวมแล้วเอกสารประกอบการเรียนการสอนมีประสิทธิภาพอยู่ต่ำสุดอยู่ที่ 81.36/83.63 สูงสุดอยู่ที่ 86.81/82.27โดยรวมสูงกว่าเกณฑ์มาตรฐานที่กำหนดไว้ 80/80 2. ผลการเปรียบเทียบผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนของนักเรียนจากการทดสอบก่อนและหลังเรียน จากการใช้เอกสารประกอบการเรียนการสอน กลุ่มสาระการเรียนรู้ศิลปะ (ทัศนศิลป์) ทั้ง 6 เล่มแล้ว โดยภาพรวม มีผลคะแนนการทดสอบก่อนเรียนในเรื่อง การเขียนภาพด้วยสีน้ำ มีค่าคะแนนนักเรียนมีผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนหลังเรียนสูงกว่าก่อนเรียนอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .01 โดยมีค่าเฉลี่ย ( ) ก่อนเรียนมีค่าเท่ากับ 12.45 (X ) ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน (S.D.) เท่ากับ 1.84 ค่าเฉลี่ย (X) หลังเรียน เท่ากับ 16.73 ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน (S.D.) เท่ากับ 1.12 3. นักเรียนมีความพึงพอใจต่อการใช้เอกสารประกอบการเรียนการสอน กลุ่มสาระการเรียนรู้ศิลปะ (ทัศนศิลป์) เรื่อง การเขียนภาพด้วยสีน้ำ ชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 2 ในระดับมาก

ชื่อผลงานวิจัย การพัฒนาและการใช้เอกสารประกอบการจัดการเรียนรู้นาฏศิลป์ ชุด เรือมปกาสตราว (รำกันเกรา) สำหรับนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 4 ปีการศึกษา 2552 โรงเรียนวีรวัฒน์โยธิน จังหวัดสุรินทร์ ชื่อผู้วิจัย นางสาวรุจีสวัสดิ์ ส่งเสริม ตำแหน่ง ครูชำนาญการ โรงเรียนวีรวัฒน์โยธิน อำเภอเมือง จังหวัดสุรินทร์ ปีการศึกษา 2552 บทคัดย่อ การวิจัยในครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ(1) เพื่อพัฒนาเอกสารประกอบการจัดการเรียนรู้นาฏศิลป์ ชุด เรือมปกาสตราว (รำกันเกรา ) ของนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 4 ที่มีประสิทธิภาพตามเกณฑ์มาตรฐาน 80/80 (2)เพื่อเปรียบเทียบผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนของนักเรียนก่อนและหลังเรียน วิชานาฏศิลป์พื้นเมืองสร้างสรรค์ ชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 4 ปีการศึกษา 2552 (3) เพื่อศึกษาความพึงพอใจต่อ การเรียน ตามเอกสารประกอบการจัดการเรียนรู้นาฏศิลป์ ชุด เรือมปกาสตราว (รำกันเกรา ) ของนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 4 ปีการศึกษา 2552 กลุ่มประชากร คือ นักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 4 โรงเรียนวีรวัฒน์โยธิน สำนักงานเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษา เขต 33 อำเภอเมือง จังหวัดสุรินทร์ ปีการศึกษา 2552 จำนวน 5 ห้องเรียน จำนวน 187 คน กลุ่มตัวอย่าง เป็นนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 4 โรงเรียนวีรวัฒน์โยธิน สำนักงานเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษา เขต 33 ปีการศึกษา 2552 จำนวน 41 คน ซึ่งได้มาโดยวิธีการเลือกแบบเจาะจง จากนักเรียนที่เลือกเรียนรายวิชา นาฏศิลป์พื้นเมืองสร้างสรรค์ รหัสวิชา ศ30221 ผลการวิจัยปรากฏว่าประสิทธิภาพของเอกสารประกอบการจัดการเรียนรู้นาฏศิลป์ ชุด เรือมปกาสตราว (รำกันเกรา ) มีประสิทธิภาพ 90.24/91.81 ผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนของนักเรียน ชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 4 โรงเรียนวีรวัฒน์โยธินที่เลือเรียนรายวิชานาฏศิลป์พื้นเมืองสร้างสรรค์ ศ30221 จำนวน 1 ห้องเรียน 41 คน ปีการศึกษา 2552 สูงกว่าก่อนเรียน อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .01 นักเรียนมีความพึงพอใจหลังการใช้เอกสารประกอบการจัดการเรียนรู้นาฏศิลป์ ชุดเรือมปกาสตราว (รำกันเกรา ) อยู่ในระดับมากที่สุด ค่าเฉลี่ยร้อยละ 4.65 คำสำคัญ เอกสารประกอบการจัดการเรียนรู้นาฏศิลป์ ชุด เรือมปกาสตราว (รำกันเกรา )

ชื่อเรื่อง รายงานการพัฒนาสื่อมัลติมีเดีย (Multimedia) ร่วมกับแบบฝึกปฏิบัติ สีซอด้วงและซออู้ของผู้เรียนกลุ่มสนใจดนตรีไทย โรงเรียนเมืองพัทยา ๑๑ (มัธยมสาธิตพัทยา) ผู้ศึกษา นางภัทรวดี เข้มแข็ง หน่วยงานที่สังกัด โรงเรียนเมืองพัทยา ๑๑ (มัธยมสาธิตพัทยา) สำนักการศึกษาเมืองพัทยา จังหวัดชลบุรี กรมส่งเสริมการปกครองท้องถิ่น กระทรวงมหาดไทย การศึกษาค้นคว้าครั้งนี้ เป็นการรายงานผลการพัฒนา สื่อมัลติมีเดีย (Multimedia) และ พัฒนาทักษะการสีซอด้วงและซออู้ ของผู้เรียนกลุ่มสนใจดนตรีไทย ผู้เรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ ๑ โรงเรียนเมืองพัทยา ๑๑ (มัธยมสาธิตพัทยา) ปีการศึกษา ๒๕๕๒ จำนวน ๒๘ คน เครื่องมือในการ ใช้เก็บรวบรวมข้อมูลได้แก่ สื่อมัลติมีเดีย (Multimedia) ฝึกสีซอด้วงและซออู้ ประกอบด้วย ความรู้ หลักการ ทฤษฎี ขั้นตอนการฝึกปฏิบัติสีซอ และหน้าทับที่ใช้ในวงเครื่องสายไทย แผนการจัดการ เรียนรู้ ประกอบด้วย แบบทดสอบย่อยท้ายหน่วยการเรียนและแบบทดสอบวัดผลสัมฤทธิ์ ทางการเรียน จำนวน ๒๐ ข้อ แบบประเมินพฤติกรรมการฝึกปฏิบัติสีซอด้วงและซออู้ แบบประเมิน พฤติกรรมด้านเจตคติ แบบสอบถามความพึงพอใจของผู้เรียนกลุ่มสนใจดนตรี เป็นแบบมาตราส่วน ประมาณค่า (Rating Scale) สถิติที่ใช้ คือ คะแนนเฉลี่ย SD ความเบี่ยงเบนมาตรฐาน % คะแนนร้อยละ IOC ดัชนีความสอดคล้องพฤติกรรมกับจุดประสงค์ ผลการวิจัยพบว่า ๑. ระดับความพึงพอใจของผู้เรียนต่อการจัดการเรียนการสอนโดยใช้ชุดฝึกปฏิบัติสีซอด้วงและซออู้ ของผู้เรียนกลุ่มสนใจดนตรีไทย ระดับมัธยมศึกษาตอนต้น ปีการศึกษา ๒๕๕๒ โรงเรียนเมืองพัทยา ๑๑ (มัธยมสาธิตพัทยา) จำนวน ๒๘ คน พบว่า ค่าเฉลี่ยอยู่ที่ ๔.๔๒ โดยรวม มีความพึงพอใจอยู่ในระดับมาก ๒. ผลคะแนนจากแบบประเมินการจัดกิจกรรมการเรียนการสอนชุดฝึกปฏิบัติสีซอด้วงและซออู้ แบ่งออกเป็น ๓ ด้าน คือ การเรียนรู้ด้านเนื้อหา (พุทธพิสัย) การฝึกปฏิบัติ (ทักษะพิสัย) ด้านเจตคติ (จิตพิสัย) ดังรายงานผลต่อไปนี้ ๒.๑ ผลจากประเมินพฤติกรรมการเรียนรู้ด้านความรู้ ความเข้าใจ หลักและทฤษฎี โดยใช้สื่อมัลติมีเดีย (Multimedia) ฝึกสีซอด้วงและซออู้ ของผู้เรียนกลุ่มสนใจดนตรีไทย ระดับ มัธยมศึกษาตอนต้น ปีการศึกษา ๒๕๕๒ โรงเรียนเมืองพัทยา ๑๑ (มัธยมสาธิตพัทยา) พบว่า ผู้เรียน มีพฤติกรรมการเรียนรู้ด้านความรู้ ความเข้าใจ หลักและทฤษฎีดีขึ้น จากการประเมินผลก่อน การเรียนโดยเฉลี่ย ๗๗.๗๙ และหลังจากจัดกิจกรรมการเรียนการสอนด้านความรู้ ความเข้าใจ หลักและทฤษฎี ฝึกปฏิบัติสีซอด้วงและซออู้ พบว่า พฤติกรรมการเรียนรู้ ของผู้เรียนสูงขึ้นกว่าเดิม โดยเฉลี่ย ๘๑.๘๒ ๒.๒ ผลจากการประเมินด้านทักษะการฝึกปฏิบัติสีซอด้วงและซออู้ ของผู้เรียน กลุ่มสนใจดนตรีไทย ระดับมัธยมศึกษาตอนต้น ปีการศึกษา ๒๕๕๒ โรงเรียนเมืองพัทยา ๑๑ (มัธยมสาธิตพัทยา) พบว่า ผู้เรียนมีทักษะการฝึกปฏิบัติสีซอด้วงและซออู้ โดยรวมค่าเฉลี่ยอยู่ที่ ร้อยละ ๘๕.๕๐ โดยผ่านเกณฑ์มาตรฐานที่ตั้งไว้ที่ ร้อยละ ๘๐ ๒.๓ ผลจากประเมินพฤติกรรมการเรียนรู้ด้านเจตคติที่มีต่อการจัดกิจกรรมการเรียนการสอนโดยชุดฝึกปฏิบัติสีซอด้วงและซออู้ พบว่า ผู้เรียนมีเจตคติ คือ ครั้งที่ ๑ เฉลี่ยอยู่ที่ร้อยละ ๘๗.๒๐ ครั้งที่ ๒ เฉลี่ยอยู่ที่ร้อยละ ๙๒.๒๐ และครั้งที่ ๓ เฉลี่ยอยู่ที่ร้อยละ ๙๗.๐๐ โดยมีค่าเฉลี่ยรวมอยู่ที่ ร้อยละ ๘๒.๑๘ แสดงว่าเจตคติที่มีต่อการจัดกิจกรรมการเรียนการสอนสูงขึ้น เป็นลำดับจากการประเมินผล ๓ ครั้ง ๒.๔ สรุปผลจากประเมินพฤติกรรมการเรียน จากชุดฝึกปฏิบัติสีซอด้วงและซออู้ ทุกด้าน ของผู้เรียนกลุ่มสนใจดนตรีไทย ระดับมัธยมศึกษาตอนต้น ภาคเรียนที่ ๑ ปีการศึกษา ๒๕๕๒โรงเรียนเมืองพัทยา ๑๑ (มัธยมสาธิตพัทยา) เมื่อพิจารณารายด้าน พบว่า ด้านความรู้ ความเข้าใจหลักและทฤษฎี ผ่านเกณฑ์ ๗๗.๗๙% ด้านฝึกปฏิบัติ (ทักษะ) ผ่านเกณฑ์ ๘๕.๕๐% ด้านเจตคติ(จิตพิสัย) ผ่านเกณฑ์ ๘๒.๑๘% โดยรวมเฉลี่ยอยู่ในระดับคุณภาพดี ผ่านเกณฑ์ ทั้ง ๓ ด้าน