วัตถุประสงค์การพัฒนา 1. เพื่อสร้างแบบฝึกเสริมทักษะคณิตศาสตร์เรื่องโจทย์ปัญหาการคูณและการหารให้มีประสิทธิภาพตามเกณฑ์มาตรฐาน 80/80 2. เพื่อเปรียบเทียบผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนวิชาคณิตศาสตร์เรื่องโจทย์ปัญหาการคูณและการหาร ของนักเรียนชั้นประถมศึกษาปีที่ 2/1 ก่อนเรียนและหลังเรียน โดยใช้แบบฝึกเสริมทักษะคณิตศาสตร์ 3. เพื่อศึกษาความพึงพอใจของนักเรียนชั้นประถมศึกษาปีที่ 2/1 โรงเรียนวัดปากน้ำฝั่งเหนือที่มีต่อแบบฝึกเสริมทักษะคณิตศาสตร์ เรื่องโจทย์ปัญหาการคูณและการหาร กลุ่มตัวอย่างที่ใช้ในการพัฒนาครั้งนี้เป็นนักเรียนชั้นประถมศึกษาปีที่ 2/1 ภาคเรียนที่ 2 ปีการศึกษา 2551 เครื่องมือที่ใช้ในการพัฒนาคือ แบบฝึกเสริมทักษะคณิตศาสตร์เรื่องโจทย์ปัญหาการคูณและการหาร จำนวน 8 เล่ม และแบบทดสอบวัดผลสัมฤทธิ์ทางการเรียน การวิเคราะห์ข้อมูลใช้ค่าร้อยละ ค่าเฉลี่ย ค่าเบี่ยงแบนมาตรฐาน และทดสอบสมมุติฐานโดยใช้ T-test (Dependent Sample) ผลการพัฒนาพบว่า 1. แบบฝึกหัดเสริมทักษะคณิตศาสตร์เรื่องโจทย์ปัญหาการคูณและการหาร ชั้นประถมศึกษาปีที่ 2 มีประสิทธิภาพ 90.00 / 82.80 ซึ่งสูงกว่าเกณฑ์มาตรฐาน 80 / 80 ที่ตั้งไว้ 2. การเปรียบเทียบผลสัมฤทธิ์ทางการเรียน ก่อนและหลังการเรียนโดย ใช้แบบฝึกเสริมทักษะคณิตศาสตร์ พบว่า หลังเรียนสูงกว่าก่อนเรียน อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .01 3. ศึกษาความพึงพอใจของนักเรียนชั้นประถมศึกษาปีที่ 2 / 1 โรงเรียนวัดปากน้ำฝั่งเหนือ สำนักงานเขตตลิ่งชัน กรุงเทพมหานคร มีความพึงพอใจต่อแบบฝึกเสริมทักษะคณิตศาสตร์ เรื่องโจทย์ปัญหาการคูณและการหาร อยู่ในระดับมากที่สุด คิดเป็นร้อยละ 95.60 ระดับมากคิดเป็นร้อยละ 4.4

บทคัดย่อ รายงานการพัฒนาและผลการใช้ชุดการสอนแบบสื่อประสม สาระการเรียนรู้คณิตศาสตร์ เรื่อง กราฟ ชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 3 โรงเรียนกำแพงดินพิทยาคม มีจุดมุ่งหมายเพื่อสร้างและหาประสิทธิภาพของชุดการสอนแบบสื่อประสม เพื่อเปรียบเทียบผลสัมฤทธิ์ทางการเรียน และเพื่อศึกษาความพึงพอใจของนักเรียนที่มีต่อการเรียนด้วยชุดการสอนแบบสื่อประสม กลุ่มตัวอย่างเป็นนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 3 โรงเรียนกำแพงดินพิทยาคม จังหวัดพิจิตร 2 กลุ่ม กลุ่มที่ 1 เป็นนักเรียนในภาคเรียนที่ 1 ปีการศึกษา 2550 จำนวน 26 คน และ กลุ่มที่ 2 เป็นนักเรียนในภาคเรียนที่ 1 ปีการศึกษา 2551 จำนวน 32 คน เครื่องมือที่ใช้ประกอบด้วยชุดการสอนแบบสื่อประสม แบบประเมินคุณภาพชุดการสอนแบบสื่อประสมของผู้เชี่ยวชาญ แบบทดสอบวัดผลสัมฤทธิ์ทางการเรียน และแบบประเมินความพึงพอใจของนักเรียนที่มีต่อชุดการสอนแบบสื่อประสม สถิติที่ใช้ในการวิเคราะห์ข้อมูล ได้แก่ ค่าร้อยละ ค่าเฉลี่ย( ) ค่าเบี่ยงเบนมาตรฐาน(S.D.) และค่าที(t - test) ผลการพัฒนาครั้งนี้ มีดังนี้ 1. ชุดการสอนแบบสื่อประสม สาระการเรียนรู้คณิตศาสตร์ เรื่อง กราฟ ชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 3 ที่สร้างขึ้น มีประสิทธิภาพเป็น 85.54/81.23 ซึ่งเชื่อถือได้ตามเกณฑ์ 80/80 2. ผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนสาระการเรียนรู้คณิตศาสตร์ เรื่อง กราฟ ชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 3 ที่เรียนด้วยชุดการสอนแบบสื่อประสม หลังเรียนสูงกว่าก่อนเรียนอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .01 3. นักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 3 มีความพึงพอใจต่อการเรียนด้วยชุดการสอนแบบสื่อประสม สาระการเรียนรู้คณิตศาสตร์ เรื่อง กราฟ อยู่ในระดับมาก

ในการศึกษาครั้งนี้มีวัตถุประสงค์คือ 1) เพื่อสร้างและพัฒนาแบบฝึกทักษะการบวก ลบ คูณ หารระคน กลุ่มสาระการเรียนรู้คณิตศาสตร์ ชั้นประถมศึกษาปีที่ 2 2) เพื่อเปรียบเทียบผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนก่อนเรียนและหลังเรียน เมื่อจัดกิจกรรมการเรียนรู้โดยใช้แบบฝึกทักษะ การบวก ลบ คูณ หารระคน กลุ่มสาระการเรียนรู้คณิตศาสตร์ ชั้นประถมศึกษาปีที่ 2 3) เพื่อศึกษาดัชนีประสิทธิผลของแบบฝึกทักษะการบวก ลบ คูณ หารระคน กลุ่มสาระการเรียนรู้คณิตศาสตร์ ชั้นประถมศึกษาปีที่ 2 โดยตั้งสมมุติฐานว่า 1) แบบฝึกทักษะการบวก ลบ คูณ หารระคน กลุ่มสาระการเรียนรู้คณิตศาสตร์ ชั้นประถมศึกษาปีที่ 2 มีประสิทธิภาพตามเกณฑ์ 75/75 2) นักเรียนมีผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนเรื่อง การบวก ลบ คูณ หารระคน สูงกว่าเกณฑ์ที่กำหนดคือร้อยละ 75 และมีคะแนนหลังเรียนสูงกว่าก่อนเรียนอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05 กลุ่มประชากรที่ใช้ในการศึกษาครั้งนี้ เป็นนักเรียนที่กำลังศึกษาชั้นประถมศึกษาปีที่ 2 ภาคเรียนที่ 2 ปีการศึกษา 2551 โรงเรียนวัดยอดพระพิมล ตำบลขุนศรี อำเภอไทรน้อย สำนักงานเขตพื้นที่การศึกษานนทบุรี เขต 2 จำนวน 30 คน เครื่องมือที่ใช้ในการเก็บรวบรวมข้อมูลได้แก่แบบฝึกทักษะการบวก ลบ คูณ หารระคน กลุ่มสาระการเรียนรู้คณิตศาสตร์ ชั้นประถมศึกษาปีที่ 2 จำนวน 12 ชุด คู่มือการใช้แบบฝึกทักษะการบวก ลบ คูณ หารระคน กลุ่มสาระการเรียนรู้คณิตศาสตร์ ชั้นประถมศึกษาปีที่ 2 และแบบทดสอบวัดผลสัมฤทธิ์ทางการเรียน เรื่อง การบวก ลบ คูณ หารระคน กลุ่มสาระการเรียนรู้คณิตศาสตร์ ชั้นประถมศึกษาปีที่ 2 ชนิดเลือกตอบ 3 ตัวเลือก จำนวน 25 ข้อ มีค่าความยาก (p) ระหว่าง 0.53

การวิจัยครั้งนี้มีจุดมุ่งหมายเพื่อ 1) สร้างและหาประสิทธิภาพของหนังสือเรียนเล่มเล็ก วิชาคณิตศาสตร์ ที่เรียนโดยใช้กิจกรรมกลุ่มเรื่อง การประยุกต์สมการเชิงเส้นตัวแปรเดียว 2) เพื่อศึกษาผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนวิชาคณิตศาสตร์ ที่เรียนโดยใช้กิจกรรมกลุ่ม เรื่อง การประยุกต์สมการเชิงเส้นตัวแปรเดียว ของนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 2 ก่อนและหลังได้รับการจัดกิจกรรมการเรียนรู้ 3) เพื่อศึกษาความคิดเห็นของนักเรียนที่มีต่อหนังสือ เรียนเล่มเล็ก วิชาคณิตศาสตร์ ที่เรียนโดยใช้กิจกรรมกลุ่ม เรื่อง การประยุกต์สมการเชิงเส้นตัวแปรเดียว ของนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 2 กลุ่มตัวอย่างเป็นนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 2 โรงเรียนไชยาวิทยาวิทยา สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษา เขต 11 ภาคเรียนที่ 2 ปีการศึกษา 2552 จำนวน 1 ห้องเรียน จำนวนนักเรียน 42 คน ได้มาจากการสุ่มอย่างง่าย (Simple Random Sampling) โดยให้ห้องเรียนเป็นหน่วยของการสุ่ม จากจำนวนนักเรียน 8 ห้องเรียน ที่มีนักเรียนแบบคละความสามารถ ดำเนินการทดลองโดยใช้หนังสือ เรียนเล่มเล็ก วิชาคณิตศาสตร์ ที่เรียนโดยใช้กิจกรรมกลุ่ม เรื่อง การประยุกต์สมการเชิงเส้นตัวแปรเดียว ของนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 2โดยผู้วิจัยเป็นผู้ดำเนินการทดลองด้วยตนเอง ใช้เวลา 18 ชั่วโมง โดยใช้แบบแผนการทดลองแบบ One-Group Pretest–Posttest Design และวิเคราะห์ข้อมูลโดยใช้การทดสอบค่าสถิติ t–test Dependent ผลการวิจัยพบว่า 1.หนังสือ เรียนเล่มเล็ก วิชาคณิตศาสตร์ ที่เรียนโดยใช้กิจกรรมกลุ่มเรื่อง การประยุกต์สมการเชิงเส้นตัวแปรเดียว ของนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 2 มีประสิทธิภาพตามเกณฑ์ 80/80 2.ผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนวิชาคณิตศาสตร์ เรื่อง การประยุกต์สมการเชิงเส้นตัวแปรเดียว ของนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 2 หลังได้รับการจัดกิจกรรมการเรียนรู้โดยใช้ หนังสือเรียนเล่มเล็ก วิชาคณิตศาสตร์ ที่เรียนโดยใช้กิจกรรมกลุ่ม สูงกว่าก่อนได้รับการจัดกิจกรรมการเรียนรู้ อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .01 3.ความคิดเห็นของนักเรียนที่มีต่อหนังสือ เรียนเล่มเล็ก วิชาคณิตศาสตร์ ที่เรียนโดยใช้กิจกรรมกลุ่ม เรื่อง การประยุกต์สมการเชิงเส้นตัวแปรเดียว ของนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 2 อยู่ในระดับสูงกว่าเกณฑ์ปานกลาง อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .01

บทคัดย่อ การวิจัยครั้งนี้ มีจุดมุ่งหมายเพื่อพัฒนาทักษะการบวก การลบ และการคูณ โดยใช้แบบฝึกทักษะสำหรับนักเรียนชั้นประถมศึกษาปีที่ 6 ภาคเรียนที่ 2 ปีการศึกษา 2552 จำนวนนักเรียน 10 คน ระยะเวลาที่ใช้ในการวิจัยทั้งสิ้น 3 เดือน โดยเริ่มทำการวิจัยตั้งแต่เดือนพฤศจิกายน ธันวาคม มกราคม 2553 โดยมีการทดสอบก่อนใช้แบบฝึกทักษะและหลังการใช้แบบฝึกทักษะอีกครั้ง นำคะแนนทั้งก่อนและหลังการใช้แบบฝึกทักษะมาเปรียบเทียบ พบว่าค่าเฉลี่ยของคะแนนหลังเรียนสูงกว่าก่อนเรียน

รายงานการพัฒนาเรื่องการพัฒนาแบบฝึกเสริมการแก้โจทย์ปัญหาคณิตศาสตร์ ชั้นประถมศึกษาปีที่ 4 มีวัตถุประสงค์เพื่อสร้างแบบฝึกเสริมการแก้โจทย์ปัญหาคณิตศาสตร์ที่มีประสิทธิภาพไว้ใช้พัฒนาผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนของนักเรียนชั้นประถมศึกษาปีที่ 4 ของโรงเรียนวัดกุฏีเตี้ย ปีการศึกษา 2550 ตามเกณฑ์มาตรฐาน 75/75 เพื่อให้ผลสัมฤทธิ์ทางการเรียน ของนักเรียนชั้นประถมศึกษาปีที่ 4 ของโรงเรียนวัดกุฏีเตี้ย ปีการศึกษา 2550 สาระการเรียนรู้คณิตศาสตร์ สูงขึ้นและเพื่อศึกษาความพึงพอใจของนักเรียนชั้นประถมศึกษาปีที่ 4 ที่มีต่อแบบฝึก เสริมการแก้โจทย์ปัญหา กลุ่มสาระการเรียนรู้คณิตศาสตร์ กลุ่มตัวอย่างที่ใช้ในการศึกษาครั้งนี้เป็นนักเรียนชั้นประถมศึกษาปีที่ 4 ปีการศึกษา 2550 โรงเรียนวัดกุฎีเตี้ย สำนักงานเขตพื้นที่การศึกษานครนายก จำนวน 13 คน ซึ่งได้มาโดยการเลือกแบบเจาะจง เครื่องมือที่ใช้ในการศึกษา ได้แก่ แบบฝึกเสริมการแก้โจทย์ปัญหาคณิตศาสตร์4 ชุด จำนวน 15 เล่ม แบบทดสอบวัดผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนเป็นแบบปรนัย จำนวน 20 ข้อ และแบบสอบถามความพึงพอใจของนักเรียนที่มีต่อแบบฝึกเสริมการแก้โจทย์ปัญหาคณิตศาสตร์ ผลการวิจัยพบว่า 1. การหาประสิทธิภาพของแบบฝึกเสริมการแก้โจทย์ปัญหาคณิตศาสตร์ สำหรับนักเรียนชั้นประถมศึกษาปีที่ 4 โรงเรียนวัดกุฎีเตี้ย พบว่าแบบฝึกเสริมการแก้โจทย์ปัญหาคณิตศาสตร์ มีค่าประสิทธิภาพเท่ากับ 77.95/76.82 ซึ่งมีประสิทธิภาพสูงกว่าเกณฑ์ที่กำหนดไว้ 2. เปรียบเทียบคะแนนระหว่างคะแนนเฉลี่ยของการทดสอบก่อนการเรียนรู้และหลังการเรียน เพื่อทดสอบนัยสำคัญโดยอาศัยการแจกแจงความถี่ ( t-test) โดยที่มีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .01 พบว่านักเรียนชั้นประถมศึกษาปีที่ 4 โรงเรียนวัดกุฎีเตี้ย สำนักงานเขตพื้นที่การศึกษานครนายก ปีการศึกษา 2550 จำนวน 13 คน มีผลสัมฤทธิ์ทางการเรียน หลังการใช้ แบบฝึกเสริมการแก้โจทย์ปัญหาคณิตศาสตร์ สูงกว่าผลสัมฤทธิ์ก่อนการใช้แบบฝึกแสดงว่า หลังจากนักเรียนเรียนโดยใช้แบบฝึกที่ผู้รายงานสร้างขึ้นแล้ว นักเรียนมีความก้าวหน้าทางการเรียนมากขึ้นอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .01 3. ผลการประเมินความพึงพอใจจากการใช้แบบสอบถามความคิดเห็นของนักเรียนที่มีต่อการใช้แบบฝึกเสริมการแก้โจทย์ปัญหาคณิตศาสตร์ ชั้นประถมศึกษาปีที่ 4 จำนวน 13 คน พบว่าครูมีความพึงพอใจอยู่ในระดับดี มีค่าเฉลี่ยเท่ากับ 4.32

การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์ เพื่อสร้างและพัฒนาแบบฝึกทักษะการแก้โจทย์ปัญหาคณิตศาสตร์โดยใช้แบบฝึกคำกลอนประกอบภาพเน้นกระบวนการ สำหรับชั้นประถมศึกษาปีที่ 4ให้มีประสิทธิภาพตามเกณฑ์มาตรฐาน 80/80 เพื่อศึกษาผลการใช้แบบฝึกทักษะการแก้โจทย์ปัญหาคณิตศาสตร์โดยใช้แบบฝึกคำกลอนประกอบภาพเน้นกระบวนการ สำหรับชั้นประถมศึกษาปีที่ 4 ให้สูงกว่าเกณฑ์มาตรฐานเกินร้อยละ 80 และเพื่อประเมินผลการใช้แบบฝึกทักษะการแก้โจทย์ปัญหาคณิตศาสตร์โดยใช้แบบฝึกคำกลอนประกอบภาพเน้นกระบวนการ สำหรับชั้นประถมศึกษาปีที่ 4 กลุ่มเป้าหมายเพื่อหาคุณภาพของแบบทดสอบคือนักเรียนโรงเรียนบ้านควนอินนอโม กำลังศึกษาอยู่ชั้นประถมศึกษาปีที่ 5 จำนวน 20 คน กลุ่มทดลองเพื่อหาคุณภาพของแบบฝึกเป็นนักเรียนชั้นประถมศึกษาปี่ที่ 4 ห้อง 4/1 จำนวน 9 คน และกลุ่มเป้าหมายเพื่อใช้นวัตกรรมเป็นนักเรียนชั้นประถมศึกษาปีที่ 4 ห้อง 4/2 จำนวน 24 คน เป็นการสุ่มแบบเฉพาะเจาะจง ( Purposive ) และกำลังเรียนอยู่ในปีการศึกษา 2551 ใช้เวลาในการฝึก 36 ชั่วโมง เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัยประกอบด้วย แบบฝึกทักษะการแก้โจทย์ปัญหาคณิตศาสตร์โดยใช้แบบฝึกคำกลอนประกอบภาพเน้นกระบวนการ สำหรับชั้นประถมศึกษาปีที่ 4 จำนวน 4 ชุด แบบทดสอบวัดผลสัมฤทธิ์ทางการเรียน คณิตศาสตร์ที่ผู้วิจัยสร้างขึ้นผ่านการหาประสิทธิภาพแล้วเป็นแบบทดสอบแบบปรนัย ชนิด 4 ตัวเลือก จำนวน 30 ข้อและแบบประเมินการหาค่าความพึงพอใจของนักเรียน ในการใช้แบบฝึกโดยการหาค่าเฉลี่ย ( ) ค่าเบี่ยงเบนมาตรฐาน (S.D.) การหาค่าประสิทธิภาพ ( E1/E2 ) และทดสอบค่า t test แบบ one sample ผลการวิจัยสรุปได้ดังนี้ 1. การพัฒนาแบบฝึกพบว่า นักเรียนได้พัฒนาการใช้ทักษะ/กระบวนการคิดวิเคราะห์ ครบทั้ง 4 ขั้นคือ การคิดวิเคราะห์ การวางแผนแก้ปัญหา การดำเนินการแก้ปัญหา และการตรวจคำตอบอยู่ในระดับดีถึงดีมาก 2. การตรวจสอบการใช้นวัตกรรมพบว่า 2.1 ประสิทธิภาพด้านกระบวนการ E1/E2 = 83/94 ซึ่งสูงกว่าเกณฑ์มาตรฐานที่กำหนด 80/80 2.2 ประสิทธิภาพของผลลัพธ์คือคะแนนรวมของผลสัมฤทธิ์แล้วหาค่าเฉลีร้อยละ 80 เป็นไปตามเกณฑ์ที่ตั้งไว้คือ 94.03ค่า t จากการคำนวณเท่ากับ 12.028 สูงกว่าค่า t จากตาราง 1.714 ที่ 0.05 2.3 นักเรียนมีความพึงพอใจในการใช้แบบฝึกทักษะการแก้โจทย์ปัญหาคณิตศาสตร์ โดยใช้แบบฝึกคำกลอนประกอบภาพสำหรับชั้นประถมศึกษาปีที่ 4 อยู่ในระดับพอใจมากที่สุด

การพัฒนาและการใช้ชุดฝึกทักษะ กลุ่มสาระการเรียนรู้คณิตศาสตร์ เรื่อง สมการเชิงเส้น ตัวแปรเดียว ชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 2 ในครั้งนี้ มีวัตถุประสงค์เพื่อพัฒนาให้มีประสิทธิภาพตามเกณฑ์มาตรฐาน 80/80 และเพื่อพัฒนาการเรียนกลุ่มสาระการเรียนรู้คณิตศาสตร์ โดยศึกษาผลสัมฤทธิ์ ทางการเรียนของนักเรียนและศึกษาเจตคติของนักเรียนที่มีต่อการเรียนกลุ่มสาระการเรียนรู้คณิตศาสตร์ ประชากรและกลุ่มตัวอย่างที่ใช้ในการหาประสิทธิภาพครั้งนี้ เป็นนักเรียนชั้นมัธยมศึกษา ปีที่ 2/1 ภาคเรียนที่ 2 ปีการศึกษา 2550 โรงเรียนเตรียมอุดมศึกษาน้อมเกล้า กบินทร์บุรี อำเภอกบินทร์บุรี จังหวัดปราจีนบุรี จำนวน 42 คน ซึ่งได้มาจากการสุ่มอย่างง่าย โดยใช้ห้องเรียนเป็นหน่วยการสุ่ม ทำการสุ่มเพื่อใช้ในการทดลองครั้งที่ 1 จำนวน 3 คน เพื่อหาประสิทธิภาพขั้นต้น ได้แก่ รูปแบบ ภาษา ภาพประกอบ และเวลา ทดลองครั้งที่ 2 จำนวน 9 คน เพื่อหาประสิทธิภาพของเนื้อหาและวัตถุประสงค์ ทดลองครั้งที่ 3 จำนวน 30 คน ซึ่งเป็นนักเรียนที่ไม่ได้ใช้ทดลองครั้งที่ 1 และครั้งที่ 2 เพื่อหาประสิทธิภาพตามเกณฑ์มาตรฐาน E1/E2 ประชากรและกลุ่มตัวอย่างที่ใช้ในการจัดการเรียนการสอน เป็นนักเรียนชั้นมัธยมศึกษา ปีที่ 2/1 ภาคเรียนที่ 2 ปีการศึกษา 2551 โรงเรียนเตรียมอุดมศึกษาน้อมเกล้า กบินทร์บุรี อำเภอกบินทร์บุรี จังหวัดปราจีนบุรี จำนวน 47 คน ซึ่งได้มาจากการสุ่มอย่างง่าย โดยใช้ห้องเรียนเป็นหน่วยการสุ่ม การเผยแพร่ชุดฝึกทักษะ กลุ่มสาระการเรียนรู้คณิตศาสตร์ เรื่อง สมการเชิงเส้นตัวแปรเดียว ชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 2 ในครั้งนี้ ผู้รายงานได้ดำเนินการเผยแพร่ให้กับโรงเรียนในสังกัดองค์การบริหารส่วนจังหวัดปราจีนบุรี จำนวน 6 โรงเรียน โรงเรียนสังกัดเขตพื้นที่การศึกษากรุงเทพมหานคร เขต1เว็บไซด์ของโรงเรียน และเว็บไซด์อื่นจำนวน 5 เว็บไซด์ ในวันที่ 2 พฤศจิกายน 2552 เครื่องมือที่ใช้ประกอบด้วยชุดฝึกทักษะ กลุ่มสาระการเรียนรู้คณิตศาสตร์ เรื่อง สมการ เชิงเส้นตัวแปรเดียว ชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 2 จำนวน 9 เล่ม แบบทดสอบวัดผลสัมฤทธิ์ทางการเรียน เรื่อง สมการเชิงเส้นตัวแปรเดียว เป็นแบบปรนัย 4 ตัวเลือก จำนวน 30 ข้อ แบบสอบถามเจตคติ ของนักเรียนที่มีต่อการเรียนกลุ่มสาระการเรียนรู้คณิตศาสตร์ เป็นแบบประมาณค่า 5 ระดับ (Rating Scale) จำนวน 10 ข้อ การวิเคราะห์ข้อมูลหาประสิทธิภาพโดยใช้สูตร E1/E2 เปรียบเทียบผลสัมฤทธิ์ทางการเรียน ก่อนเรียนและหลังเรียนของนักเรียน โดยใช้ t

บทคัดย่อ การศึกษาครั้งนี้มีวัตถุประสงค์ คือ 1) เพื่อพัฒนาผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนและความสามารถในการคิดสร้างสรรค์ทางคณิตศาสตร์ เรื่อง ทศนิยม สำหรับนักเรียนชั้นประถมศึกษาปีที่ 6 โดยใช้ชุดการเรียนรู้ที่มีประสิทธิภาพตามเกณฑ์มาตรฐาน 75/75 2) เพื่อเปรียบเทียบผลสัมฤทธิ์ทางการเรียน เรื่อง ทศนิยม ก่อนเรียนและหลังเรียนของนักเรียนชั้นประถมศึกษาปีที่ 6 ที่เรียนด้วยชุดการเรียนรู้ 3) เพื่อเปรียบเทียบความสามารถในการคิดสร้างสรรค์ทางคณิตศาสตร์ก่อนเรียนและหลังเรียนของนักเรียนชั้นประถมศึกษาปีที่ 6 ที่เรียนชุดการเรียนรู้ 4) เพื่อศึกษาความคิดเห็นของนักเรียนชั้นประถมศึกษาปีที่ 6 ที่มีต่อการเรียนด้วยชุดการเรียนรู้ เรื่องทศนิยม เพื่อพัฒนาผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนและความสามารถในการคิดสร้างสรรค์ทางคณิตศาสตร์ กลุ่มเป้าหมายที่ใช้ในการศึกษา เป็นนักเรียนชั้นประถมศึกษาปีที่ 6 โรงเรียนบ้านดอนทอง (อ่องพิทยาคาร) สำนักงานเขตพื้นที่การศึกษานครปฐม เขต 2 จำนวน 10 คน ชุดการเรียนรู้ที่สร้างขึ้นทดลองใช้ใน ภาคเรียนที่ 2 ปีการศึกษา 2551 เป็นเวลา 29 ชั่วโมง แบบแผนการทดลองเป็นแบบ One Group – Pretest – Posttest Design เครื่องมือที่ใช้ในการศึกษา ประกอบด้วย ชุดการเรียนรู้ แบบทดสอบวัดผลสัมฤทธิ์ทางการเรียน แบบทดสอบวัดความคิดสร้างสรรค์ทางคณิตศาสตร์ และแบบสอบถามความคิดเห็นของนักเรียนที่มีต่อการเรียนด้วยชุดการเรียนรู้ วิเคราะห์ข้อมูลด้วย ค่าร้อยละ (%) ค่าเฉลี่ย ( ) ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน (S.D.) และการวิเคราะห์เนื้อหา (Content Analysis) ผลการศึกษาพบว่า 1) ชุดการเรียนรู้เรื่อง ทศนิยม เพื่อพัฒนาผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนและความสามารถในการคิดสร้างสรรค์ทางคณิตศาสตร์ สำหรับนักเรียนชั้นประถมศึกษาปีที่ 6 มีค่าประสิทธิภาพเท่ากับ 77.45/76.50 ซึ่งสูงกว่าเกณฑ์มาตรฐาน 75/75 ที่กำหนดไว้ 2) ผลสัมฤทธิ์ทางการเรียน เรื่อง ทศนิยม มีคะแนนเฉลี่ยหลังเรียนสูงกว่าก่อนเรียน 3) ความสามารถในการคิดสร้างสรรค์ทางคณิตศาสตร์ มีคะแนนเฉลี่ยหลังเรียนสูงกว่าก่อนเรียน 4) ความคิดเห็นของนักเรียนชั้นประถมศึกษาปีที่ 6 ที่มีต่อเรียนด้วยชุดการเรียนรู้เรื่องทศนิยม อยู่ในระดับมาก

บทคัดย่อ รายงานผลการใช้ชุดกิจกรรมการเรียนรู้รูปแบบวัฏจักรการเรียนรู้ (4 MAT) เรื่อง เศษส่วนและทศนิยม สำหรับนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 1 โรงเรียนวิเชียรกลิ่นสุคนธ์อุปถัมภ์ มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1. เพื่อหาประสิทธิภาพชุดกิจกรรมการเรียนรู้รูปแบบวัฏจักรการเรียนรู้ (4 MAT) เรื่อง เศษส่วนและทศนิยม ชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 1 ให้มีประสิทธิภาพตามเกณฑ์ 75/75 2. เพื่อศึกษาผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนคณิตศาสตร เรื่อง เศษส่วนและทศนิยม ของนักเรียน หลังจากไดรับการเรียนการสอนโดยใช้ชุดกิจกรรมการเรียนรู้รูปแบบ วัฏจักรการเรียนรู้ (4 MAT) 3. เพื่อศึกษาความพึงพอใจของนักเรียนที่มีต่อการเรียนการสอนโดยใช้ชุดกิจกรรม การเรียนรู้รูปแบบวัฏจักรการเรียนรู้ (4 MAT) ผลการศึกษาพบว่า 1. ประสิทธิภาพชุดกิจกรรมการจัดการเรียนรู้รูปแบบวัฏจักรการเรียนรู้ (4 MAT) เรื่อง เศษส่วนและทศนิยม ชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 1 มีประสิทธิภาพตามเกณฑ์ 75/75 เนื่องจากผลการวิเคราะห์ที่ได้มีค่า E1/E2 = 87.54/81.77 ซึ่งสูงกว่าเกณฑ์ที่ตั้งไว้ 2. ผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนคณิตศาสตร เรื่อง เศษส่วนและทศนิยม ของนักเรียน หลังจากไดรับการเรียนการสอนจากชุดกิจกรรมการเรียนรู้รูปแบบ วัฏจักรการเรียนรู้ (4 MAT) สูงกวากอนไดรับการเรียนการสอนจากชุด กิจกรรมการเรียนรู้รูปแบบวัฏจักรการเรียนรู้ (4 MAT) แตกต่างกันอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05 3. นักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 1 ที่ไดรับการเรียนการสอนโดยใช้ชุดกิจกรรมการเรียนรู้รูปแบบ วัฏจักรการเรียนรู้ (4 MAT) เรื่อง เศษส่วนและทศนิยม มีความพึงพอใจ โดยรวมอยู่ในระดับมากที่สุด

การศึกษาค้นคว้าครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อพัฒนาชุดฝึกเสริมทักษะ กลุ่มสาระการเรียนรู้คณิตศาสตร์ เรื่อง โจทย์ปัญหา สำหรับนักเรียนชั้นประถมศึกษาปีที่ 4 ให้มีประสิทธิภาพตามเกณฑ์มาตรฐาน 75/75 เพื่อเปรียบเทียบผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนก่อนเรียนและหลังเรียน กลุ่มสาระการเรียนรู้คณิตศาสตร์ เรื่อง โจทย์ปัญหา ชั้นประถมศึกษาปีที่ 4 โดยใช้ชุดฝึกเสริมทักษะและเพื่อหาดัชนีประสิทธิผลของนักเรียนชั้นประถมศึกษาปีที่ 4 ที่เรียนโดยใช้ชุดฝึกเสริมทักษะ กลุ่มสาระการเรียนรู้คณิตศาสตร์ เรื่อง โจทย์ปัญหา กลุ่มตัวอย่างที่ใช้ในการศึกษาค้นคว้าเป็นนักเรียน ชั้นประถมศึกษาปีที่ 4/2 โรงเรียนมุกดาลัย สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษามุกดาหาร ภาคเรียน ที่ 1 ปีการศึกษา 2550 จำนวน 25 คน เครื่องมือที่ใช้ในการศึกษาค้นคว้าครั้งนี้ คือ ชุดฝึกเสริมทักษะ กลุ่มสาระการเรียนรู้คณิตศาสตร์ เรื่อง โจทย์ปัญหา ชั้นประถมศึกษาปีที่ 4 จำนวน 7 เล่ม แบบทดสอบวัดผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนชนิดเลือกตอบ 4 ตัวเลือก จำนวน 30 ข้อ มีค่าความยากง่ายระหว่าง 0.42 ถึง 0.75 ค่าอำนาจจำแนกระหว่าง 0.21 ถึง 0.80 ค่าความเชื่อมั่นทั้งฉบับเท่ากับ 0.854 สถิติที่ใช้ในการวิเคราะห์ข้อมูล ได้แก่ ร้อยละ ค่าเฉลี่ย ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน ค่าดัชนีประสิทธิผลชุดฝึกเสริมทักษะและการทดสอบสมมติฐานใช้ t-test (Dependent Samples) ผลการศึกษาค้นคว้า ปรากฏดังนี้ สรุปผลการศึกษาค้นคว้า พบว่า 1. ผู้เชี่ยวชาญมีความคิดเห็นเกี่ยวกับชุดฝึกเสริมทักษะ กลุ่มสาระการเรียนรู้คณิตศาสตร์ เรื่อง โจทย์ปัญหา ชั้นประถมศึกษาปีที่ 4 มีความสอดคล้องระหว่างเนื้อหากับวัตถุประสงค์ทุกเล่มและมีประสิทธิภาพตามเกณฑ์มาตรฐานเท่ากับ 76.46/79.33 ซึ่งสูงกว่าเกณฑ์มาตรฐานที่ตั้งไว้ คือ 75/75 2. ผลการเรียนรู้กลุ่มสาระการเรียนรู้คณิตศาสตร์ เรื่อง โจทย์ปัญหา ของนักเรียนชั้นประถมศึกษาปีที่ 4 ที่เรียนโดยใช้ชุดฝึกเสริมทักษะ พบว่า โดยส่วนรวมมีค่าคะแนนเฉลี่ยก่อนเรียน เท่ากับ 17.95 ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐานเท่ากับ 3.15 มีค่าคะแนนเฉลี่ยผลการทดสอบหลังเรียน เท่ากับ 23.80 ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐานเท่ากับ 2.50 3. ผลการเปรียบเทียบผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนก่อนเรียนและหลังเรียน กลุ่มสาระการเรียนรู้คณิตศาสตร์ เรื่อง โจทย์ปัญหา ชั้นประถมศึกษาปีที่ 4 โดยใช้ชุดฝึกเสริมทักษะ พบว่า แตกต่างกันอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05 โดยค่าคะแนนเฉลี่ยผลการทดสอบหลังเรียนสูงกว่าก่อนเรียน 4. การวิเคราะห์ค่าดัชนีประสิทธิผล กลุ่มสาระการเรียนรู้คณิตศาสตร์ เรื่อง โจทย์ปัญหา ชั้นประถมศึกษาปีที่ 4 โดยใช้ชุดฝึกเสริมทักษะ พบว่า โดยส่วนรวมมีค่าดัชนีประสิทธิผลเท่ากับ .586 แสดงให้เห็นว่า การจัดกิจกรรมการเรียนการสอนโดยใช้ชุดฝึกเสริมทักษะที่สร้างขึ้น ส่งผลให้ นักเรียนเกิดการเรียนรู้เพิ่มขึ้นอย่างเชื่อถือได้

รายงานนี้มีจุดมุ่งหมายเพื่อ 1) สร้างบทเรียนสำเร็จรูปกลุ่มสาระการเรียนรู้คณิตศาสตร์ เรื่อง การบวก การลบ การคูณและการหารทศนิยม สำหรับนักเรียนชั้นประถมศึกษาปีที่ 6 ที่มีประสิทธิภาพให้เป็นไปตามเกณฑ์มาตรฐาน 75/75 2) เพื่อเปรียบเทียบผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนก่อนเรียนและหลังเรียนของนักเรียนชั้นประถมศึกษาปีที่ 6 ที่เรียนโดยใช้บทเรียนสำเร็จรูปกลุ่มสาระการเรียนรู้คณิตศาสตร์ เรื่อง การบวก การลบ การคูณและการหารทศนิยม 3) เพื่อศึกษาความพึงพอใจของนักเรียนที่มีต่อบทเรียนสำเร็จรูปกลุ่มสาระการเรียนรู้คณิตศาสตร์ เรื่อง การบวก การลบ การคูณและการหารทศนิยม สำหรับนักเรียนชั้นประถมศึกษาปีที่ 6 กลุ่มตัวอย่างที่ใช้ในการศึกษา ได้แก่ นักเรียนชั้นประถมศึกษาปีที่ 6 จำนวน 22 คน ของโรงเรียนบ้านวังมล สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาเพชรบูรณ์ เขต 2 ที่กำลังเรียนภาคเรียนที่ 2 ปีการศึกษา 2550 เครื่องมือที่ใช้ใน การวิจัย ได้แก่ บทเรียนสำเร็จรูป เรื่องการบวก การลบ การคูณและการหารทศนิยม สำหรับนักเรียนชั้นประถมศึกษาปีที่ 6 จำนวน 22 เล่ม แผนการจัดการเรียนรู้ แบบทดสอบวัดผลสัมฤทธิ์ทางการเรียน และแบบสอบถามความพึงพอใจ การวิเคราะห์ข้อมูลใช้สถิติพื้นฐาน ได้แก่ ร้อยละ ค่าเฉลี่ย ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน และสถิติทดสอบ ได้แก่ การทดสอบที (t-test dependent) ผลการวิจัยสรุปได้ดังนี้ 1. บทเรียนสำเร็จรูปกลุ่มสาระการเรียนรู้คณิตศาสตร์ เรื่อง การบวก การลบ การคูณและการหารทศนิยม สำหรับนักเรียนชั้นประถมศึกษาปีที่ 6 มีประสิทธิภาพรวม 79.11/79.19 และ รายเล่มทั้ง 22 เล่ม มีประสิทธิภาพตามเกณฑ์ที่กำหนด 75/75 2. ผลสัมฤทธิ์ทางการเรียน เรื่อง การบวก การลบ การคูณและการหารทศนิยมของนักเรียนชั้นประถมศึกษาปีที่ 6 ที่เรียนด้วยบทเรียนสำเร็จรูปกลุ่มสาระการเรียนรู้คณิตศาสตร์ มีความแตกต่างของคะแนนทดสอบระหว่างก่อนเรียนและหลังเรียน คือ คะแนนทดสอบหลังเรียนสูงกว่าก่อนเรียน อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ 0.05 เป็นไปตามสมมติฐานข้อที่ 2 ที่ผู้วิจัยกำหนดไว้ 3. นักเรียนชั้นประถมศึกษาปีที่ 6 มีความพึงพอใจต่อบทเรียนสำเร็จรูปกลุ่มสาระการเรียนรู้คณิตศาสตร์ เรื่อง การบวก การลบ การคูณและการหารทศนิยม สำหรับนักเรียนชั้นประถมศึกษาปีที่ 6 ในภาพรวมอยู่ในระดับมาก

บทคัดย่อ การ ศึกษาครั้งนี้ มีความมุ่งหมายเพื่อสร้างและพัฒนาแบบฝึกทักษะคณิตศาสตร์ เรื่อง สมการเชิงเส้นตัวแปรเดียวและการประยุกต์ ชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 2 โดยมีวัตถุประสงค์ของการศึกษา เพื่อ 1) สร้าง และหาประสิทธิภาพของแบบฝึกทักษะตามเกณฑ์มาตรฐาน 75/75 2)เพื่อหาดัชนีประสิทธิผลการจัดการเรียนรู้คณิตศาสตร์โดยใช้แบบฝึกทักษะ 3) เพื่อเปรียบเทียบผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนก่อนเรียนและหลังการใช้แบบฝึกทักษะ 4) ศึกษา ความพึงพอใจของนักเรียนที่มีต่อการจัดการเรียนการสอนโดยใช้แบบฝึกทักษะ ประชากรและกลุ่มตัวอย่างที่ศึกษาเป็นนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 2 โรงเรียนนางิ้ววิทยาสรรค์ สังกัดองค์การบริหารส่วนจังหวัดขอนแก่น จำนวน 2 ห้องเรียน มีจำนวน 63 คน ที่กำลังศึกษาในภาคเรียนที่ 2 ปีการศึกษา 2550 โดยการเลือกแบบเจาะจง (Purposive Sampling) เครื่องมือที่ใช้ในการศึกษาคือ 1) แผนการจัดการเรียนรู้ เรื่อง สมการเชิงเส้นตัวแปรเดียว และการประยุกต์ จำนวน 12 แผน เวลา 12 ชั่วโมง 2) แบบฝึกทักษะคณิตศาสตร์ เรื่อง สมการเชิงเส้นตัวแปรเดียว จำนวน 12 แบบฝึก 3)แบบทดสอบวัดผลสัมฤทธิ์ เรื่อง สมการเชิงเส้นตัวแปรเดียวและการประยุกต์ เป็นแบบทดสอบปรนัยชนิดเลือกตอบ 4 ตัวเลือก จํานวน 20 ขอ มีค่า IOC ตั้งแต่ 0.67 ถึง 1.00 ค่าเบี่ยงเบนมาตรฐาน 0.10 ค่าอำนาจจำแนก 0.28-0.67 ค่าความยาก 0.34-0.78 และค่าความเชื่อมั่นของแบบทดสอบทั้งฉบับเท่ากับ 0.90 4) แบบสอบถามความพึงพอใจของนักเรียน จำนวน 20 ข้อ มีค่าอำนาจจำแนกรายข้อสหสัมพันธ์อย่างง่าย ตั้งแต่ 0.4398-0.8207 ค่าความเชื่อมั่นของแบบสอบถามทั้งฉบับมีค่า 0.94 โดยใช้แบบแผนการทดลองแบบ One Group Pretest Posttest Design สถิติ ที่ใช้ในการวิเคราะห์ข้อมูล คือ ร้อยละ ค่าเฉลี่ย ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐานและสถิติที่ใช้ทดสอบความแตกต่างระหว่างคะแนนทดสอบก่อน เรียนกับหลังเรียน คือ การทดสอบที (t–test) Dependent samples ผลการศึกษา พบว่า 1) แบบฝึกทักษะมีประสิทธิภาพ 76.80 / 81.67 สูงกว่าเกณฑ์ที่ตั้งไว้ 2)ค่าดัชนีประสิทธิผลของการจัดการเรียนรู้โดยใช้แบบฝึกมีค่าเท่ากับ0.6188 แสดงว่าผู้เรียนมีความก้าวหน้าขึ้นร้อยละ61.88 3) ผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนของนักเรียน หลังเรียนสูงกว่าก่อนเรียนอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .01 4)นัก เรียนมีความพึงพอใจต่อการจัดการเรียนการสอน เรื่อง สมการเชิงเส้นตัวแปรเดียวและการประยุกต์ อยู่ในระดับมาก โดยสรุป การศึกษาและพัฒนาการเรียนการสอนในครั้งนี้ ทำให้ได้แบบฝึกทักษะคณิตศาสตร์ เรื่อง สมการเชิงเส้นตัวแปรเดียวและการประยุกต์ ชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 2 ที่มีคุณภาพและมีประสิทธิภาพ สามารถนำไปใช้ในการจัดกิจกรรมการเรียนการสอนได้

บทคัดย่อ การทดลองครั้งนี้มีวัตถุประสงค์ เพื่อสร้างและหาประสิทธิภาพของแบบฝึกทักษะ การ แก้โจทย์ปัญหาการบวก ลบ เปรียบเทียบผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนก่อนและหลังใช้แบบฝึกทักษะการแก้โจทย์ ปัญหาการบวก ลบ และหาความพึงพอใจของผู้เรียนที่มีต่อแบบฝึกทักษะการแก้โจทย์ปัญหาการบวก ลบ กลุ่มตัวอย่างเป็นผู้เรียน ชั้นประถมศึกษาปีที่ 2/4 จำนวน 39 คน โรงเรียนคันนายาว (ธารินเจริญสงเคราะห์) สำนักงานเขตคันนายาว กรุงเทพมหานคร ที่กำลังศึกษาอยู่ในภาคเรียนที่ 1 ปีการศึกษา 2551 โดยสุ่มแบบเฉพาะเจาะจง (Purposive sampling) ในการทดลองประกอบด้วย แบบฝึกทักษะการแก้โจทย์ปัญหาการบวก ลบ จำนวน 6 แบบฝึก แบบประเมินคุณภาพ แบบทดสอบวัดผลสัมฤธิ์ทางการเรียน และแบบประเมินความพึงพอใจของผู้เรียนที่มีเอกสารประกอบการเรียน สถิติที่ใช้ในการวิเคราะห์ คือ ค่าร้อยละ ค่าเฉลี่ย ค่าเบี่ยงเบนมาตรฐาน และ ค่า T-test แบบ Dependent ผลการทดลองปรากฎว่า 1. แบบฝึกทักษะการแก้โจทย์ปัญหาการบวก ลบ ที่สร้างขึ้นมีประสิทธิภาพ 84.74/87.56 ซึ่งเป็นไปตามเกณฑ์ที่กำหนดไว้ 80/80 2. ผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนของผู้เรียนที่เรียนโดยใช้แบบฝึกทักษะการแก้โจทย์ ปัญหาการบวก ลบหลังเรียนสูงกว่าก่อนเรียน อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .01 3. ผู้เรียนมีความพึงพอใจต่อแบบฝึกทักษะการแก้โจทย์ปัญหาการบวก ลบ โดยเฉลี่ยมีค่าเฉลี่ยเท่ากับ 4.73 อยู่ในระดับ พึงพอใจมากที่สุด

การวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์สองประการคือ เพื่อพัฒนาแบบฝึกเสริมทักษะคณิตศาสตร์ เรื่อง การบวกการลบการคูณและการหารเศษส่วน ชั้นประถมศึกษาปีที่ 5 ให้มีประสิทธิภาพตามเกณฑ์ 80/80 และ เพื่อเปรียบเทียบผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนกลุ่มสาระการเรียนรู้คณิตศาสตร์ เรื่อง การบวกการลบการคูณและการหารเศษส่วน ชั้นประถมศึกษาปีที่ 5 ก่อนเรียนและหลังเรียนโดยใช้แบบฝึกเสริมทักษะ กลุ่มตัวอย่างที่ใช้ในการวิจัยครั้งนี้ คือ นักเรียนชั้นประถมศึกษาปีที่ 5 โรงเรียนบ้านกวางดีด สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาอุบลราชธานี เขต 5 จำนวน 10 คน 1 ห้องเรียน เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัยครั้งนี้ประกอบด้วย แบบฝึกเสริมทักษะคณิตศาสตร์ เรื่อง การบวก การลบ การคูณและการหารเศษส่วน ชั้นประถมศึกษาปีที่ 5 และแบบทดสอบวัดผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนที่ผู้วิจัยพัฒนาขึ้น ซึ่งมีค่าความยากง่ายตั้งแต่ .42 – .75 ค่าอำนาจจำแนกตั้งแต่ .50-.67 และค่าความเชื่อมั่นเท่ากับ .91 สถิติที่ใช้ในการวิเคราะห์ข้อมูล ได้แก่ ร้อยละ ค่าเฉลี่ย ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน และการทดสอบค่า t ผลการวิจัยพบว่า 1. แบบฝึกเสริมทักษะคณิตศาสตร์ เรื่องการบวก การลบ การคูณและการหารเศษส่วน ชั้นประถมศึกษาปีที่ 5 มีประสิทธิภาพตามเกณฑ์มาตรฐาน 80/80 ซึ่งผลการทดลองได้แบบฝึกเสริมทักษะที่มีประสิทธิภาพเท่ากับ 93.74/83.33 2. ผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนหลังเรียนด้วยแบบฝึกเสริมทักษะคณิตศาสตร์ เรื่องการบวก การลบ การคูณการหารเศษส่วน ชั้นประถมศึกษาปีที่ 5 สูงกว่าก่อนเรียนอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .01

บทคัดย่อ รายงานการใช้แบบฝึกเสริมทักษะการแก้โจทย์ปัญหาคณิตศาสตร์ ชั้นประถมศึกษาปีที่ 2 มีวัตถุประสงค์ เพื่อสร้างแบบฝึกเสริมทักษะการแก้โจทย์ปัญหาคณิตศาสตร์ที่มีประสิทธิภาพไว้ ใช้พัฒนาผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนของนักเรียนชั้นประถมศึกษาปีที่ 2/6 ของโรงเรียนอนุบาลนครนายก ปีการศึกษา 2551 ตามเกณฑ์มาตรฐาน 80/80 เพื่อยกระดับผลสัมฤทธิ์ทางการเรียน ของนักเรียนชั้นประถมศึกษาปีที่ 2/6 ของโรงเรียนอนุบาลนครนายก ปีการศึกษา 2551 สาระการเรียนรู้คณิตศาสตร์ ให้สูงขึ้น และเพื่อศึกษาความพึงพอใจของนักเรียนชั้นประถมศึกษาปีที่ 2/6 ที่มีต่อแบบฝึก เสริมทักษะการแก้โจทย์ปัญหา กลุ่มสาระการเรียนรู้คณิตศาสตร์ กลุ่มตัวอย่างที่ใช้ในการศึกษาครั้งนี้เป็นนักเรียนชั้นประถมศึกษาปีที่ 2/6 ปีการศึกษา 2551 โรงเรียนอนุบาลนครนายก สำนักงานเขตพื้นที่การศึกษานครนายก จำนวน 46 คน ซึ่งได้มาโดยการเลือกแบบเจาะจง เครื่องมือที่ใช้ในการศึกษา ได้แก่ แบบฝึกเสริมทักษะการแก้โจทย์ปัญหาคณิตศาสตร์จำนวน 7 เล่ม แบบทดสอบวัดผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนเป็นแบบปรนัย จำนวน 20 ข้อ และแบบสอบถามความพึงพอใจของนักเรียนที่มีต่อแบบฝึกเสริมทักษะการแก้โจทย์ ปัญหาคณิตศาสตร์ ผลการวิจัยพบว่า 1. การหาประสิทธิภาพของแบบฝึกเสริมการแก้โจทย์ปัญหาคณิตศาสตร์ สำหรับนักเรียน ชั้นประถมศึกษาปีที่ 2/6 โรงเรียนอนุบาลนครนายก พบว่าแบบฝึกเสริมทักษะการแก้โจทย์ปัญหาคณิตศาสตร์ มีค่าประสิทธิภาพเท่ากับ 82.35/81.21 ซึ่งมีประสิทธิภาพสูงกว่าเกณฑ์ที่กำหนดไว้ 2. เปรียบเทียบคะแนนระหว่างคะแนนเฉลี่ยของการทดสอบก่อนการเรียนรู้และหลังการเรียน เพื่อทดสอบนัยสำคัญโดยอาศัยการแจกแจงความถี่ ( t-test) โดยที่มีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .01 พบว่านักเรียนชั้นประถมศึกษาปีที่ 2/6 โรงเรียนอนุบาลนครนายก สำนักงานเขตพื้นที่การศึกษานครนายก ปีการศึกษา 2551 จำนวน 46 คน มีผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนหลังการใช้ แบบฝึกเสริมทักษะการแก้โจทย์ปัญหาคณิตศาสตร์ สูงกว่าผลสัมฤทธิ์ก่อนการใช้แบบฝึกแสดงว่า หลังจากนักเรียนเรียนโดยใช้แบบฝึกที่ผู้รายงานสร้างขึ้นแล้ว นักเรียนมีความก้าวหน้าทางการเรียนมากขึ้นอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .01 3. ผลการประเมินความพึงพอใจจากการใช้แบบสอบถามความคิดเห็นของนักเรียนที่มีต่อ การใช้แบบฝึกเสริมทักษะการแก้โจทย์ปัญหาคณิตศาสตร์ ชั้นประถมศึกษาปีที่ 2/6 จำนวน 46 คน พบว่านักเรียนมีความพึงพอใจอยู่ในระดับมาก มีค่าเฉลี่ยเท่ากับ 4.34

การศึกษาครั้งนี้ มีวัตถุประสงค์ 3 ประการ ได้แก่ 1) เพื่อศึกษาประสิทธิภาพของแบบฝึกเสริมทักษะคณิตศาสตร์ ชั้นประถมศึกษาปีที่ 6 เรื่องเศษส่วนหรรษา โดยเทียบกับเกณฑ์ 75/75 2) เพื่อเปรียบเทียบผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนกลุ่มสาระการเรียนรู้คณิตศาสตร์ เรื่องการบวก ลบ คูณ และหารเศษส่วน ของนักเรียนชั้นประถมศึกษาปีที่ 6 ก่อนและหลังเรียนด้วยแบบฝึกเสริมทักษะคณิตศาสตร์ ชั้นประถมศึกษาปีที่ 6 เรื่องเศษส่วนหรรษา 3) เพื่อศึกษาความพึงพอใจของนักเรียนที่มีต่อแบบฝึกเสริมทักษะคณิตศาสตร์ ชั้นประถมศึกษาปีที่ 6 เรื่องเศษส่วนหรรษา ประชากรที่ใช้ในการศึกษา เป็นนักเรียนชั้นประถมศึกษาปีที่ 6 โรงเรียนวัดท่าต้นงิ้ว สำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาลำพูน เขต 1 ที่กำลังเรียนอยู่ในภาคเรียนที่ 1 ปีการศึกษา 2550 จำนวน 4 คน เครื่องมือที่ใช้ในการศึกษา ประกอบด้วย 1) แบบฝึกเสริมทักษะคณิตศาสตร์ ชั้นประถมศึกษาปีที่ 6 เรื่องเศษส่วนหรรษา จำนวน 4 ชุด รวม 18 แบบฝึก 2) แผนการจัดการเรียนรู้โดยใช้แบบฝึกเสริมทักษะ คณิตศาสตร์ ชั้นประถมศึกษาปีที่ 6 เรื่องเศษส่วนหรรษา จำนวน 18 แผน 3) แบบทดสอบวัดผลสัมฤทธิ์ทางการเรียน สาระการเรียนรู้คณิตศาสตร์ ชั้นประถมศึกษาปีที่ 6 เรื่องการบวก ลบ คูณ และหารเศษส่วน และ 4) แบบศึกษาความพึงพอใจของนักเรียนกลุ่มเป้าหมายที่ใช้แบบฝึกดังกล่าว สถิติที่ใช้ในการวิเคราะห์ข้อมูล ประกอบด้วย 1) สถิติสำหรับวิเคราะห์ข้อมูลพื้นฐาน 2) สถิติสำหรับการหาคุณภาพของเครื่องมือ และ 3) สถิติสำหรับทดสอบสมมติฐานโดยการทดสอบค่าที (t

การศึกษาค้นคว้าครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อพัฒนาชุดฝึกเสริมทักษะ กลุ่มสาระการเรียนรู้คณิตศาสตร์ เรื่อง โจทย์ปัญหา สำหรับนักเรียนชั้นประถมศึกษาปีที่ 4 ให้มีประสิทธิภาพตามเกณฑ์มาตรฐาน 75/75 เพื่อเปรียบเทียบผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนก่อนเรียนและหลังเรียน กลุ่มสาระการเรียนรู้คณิตศาสตร์ เรื่อง โจทย์ปัญหา ชั้นประถมศึกษาปีที่ 4 โดยใช้ชุดฝึกเสริมทักษะและเพื่อหาดัชนีประสิทธิผลของนักเรียนชั้นประถมศึกษาปีที่ 4 ที่เรียนโดยใช้ชุดฝึกเสริมทักษะ กลุ่มสาระการเรียนรู้คณิตศาสตร์ เรื่อง โจทย์ปัญหา กลุ่มตัวอย่างที่ใช้ในการศึกษาค้นคว้าเป็นนักเรียน ชั้นประถมศึกษาปีที่ 4/2 โรงเรียนมุกดาลัย สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษามุกดาหาร ภาคเรียน ที่ 1 ปีการศึกษา 2550 จำนวน 25 คน เครื่องมือที่ใช้ในการศึกษาค้นคว้าครั้งนี้ คือ ชุดฝึกเสริมทักษะ กลุ่มสาระการเรียนรู้คณิตศาสตร์ เรื่อง โจทย์ปัญหา ชั้นประถมศึกษาปีที่ 4 จำนวน 7 เล่ม แบบทดสอบวัดผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนชนิดเลือกตอบ 4 ตัวเลือก จำนวน 30 ข้อ มีค่าความยากง่ายระหว่าง 0.42 ถึง 0.75 ค่าอำนาจจำแนกระหว่าง 0.21 ถึง 0.80 ค่าความเชื่อมั่นทั้งฉบับเท่ากับ 0.854 สถิติที่ใช้ในการวิเคราะห์ข้อมูล ได้แก่ ร้อยละ ค่าเฉลี่ย ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน ค่าดัชนีประสิทธิผลชุดฝึกเสริมทักษะและการทดสอบสมมติฐานใช้ t-test (Dependent Samples) ผลการศึกษาค้นคว้า ปรากฏดังนี้ สรุปผลการศึกษาค้นคว้า พบว่า 1. ผู้เชี่ยวชาญมีความคิดเห็นเกี่ยวกับชุดฝึกเสริมทักษะ กลุ่มสาระการเรียนรู้คณิตศาสตร์ เรื่อง โจทย์ปัญหา ชั้นประถมศึกษาปีที่ 4 มีความสอดคล้องระหว่างเนื้อหากับวัตถุประสงค์ทุกเล่มและมีประสิทธิภาพตามเกณฑ์มาตรฐานเท่ากับ 76.46/79.33 ซึ่งสูงกว่าเกณฑ์มาตรฐานที่ตั้งไว้ คือ 75/75 2. ผลการเรียนรู้กลุ่มสาระการเรียนรู้คณิตศาสตร์ เรื่อง โจทย์ปัญหา ของนักเรียนชั้นประถมศึกษาปีที่ 4 ที่เรียนโดยใช้ชุดฝึกเสริมทักษะ พบว่า โดยส่วนรวมมีค่าคะแนนเฉลี่ยก่อนเรียน เท่ากับ 17.95 ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐานเท่ากับ 3.15 มีค่าคะแนนเฉลี่ยผลการทดสอบหลังเรียน เท่ากับ 23.80 ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐานเท่ากับ 2.50 3. ผลการเปรียบเทียบผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนก่อนเรียนและหลังเรียน กลุ่มสาระการเรียนรู้คณิตศาสตร์ เรื่อง โจทย์ปัญหา ชั้นประถมศึกษาปีที่ 4 โดยใช้ชุดฝึกเสริมทักษะ พบว่า แตกต่างกันอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05 โดยค่าคะแนนเฉลี่ยผลการทดสอบหลังเรียนสูงกว่าก่อนเรียน 4. การวิเคราะห์ค่าดัชนีประสิทธิผล กลุ่มสาระการเรียนรู้คณิตศาสตร์ เรื่อง โจทย์ปัญหา ชั้นประถมศึกษาปีที่ 4 โดยใช้ชุดฝึกเสริมทักษะ พบว่า โดยส่วนรวมมีค่าดัชนีประสิทธิผลเท่ากับ .586 แสดงให้เห็นว่า การจัดกิจกรรมการเรียนการสอนโดยใช้ชุดฝึกเสริมทักษะที่สร้างขึ้น ส่งผลให้ นักเรียนเกิดการเรียนรู้เพิ่มขึ้นอย่างเชื่อถือได้

การศึกษาครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ (1) เพื่อสร้างและพัฒนาแบบฝึกพัฒนาความสามารถในการแก้โจทย์ปัญหาการบวก ลบ ชั้นประถมศึกษาปีที่ 1 ให้มีประสิทธิภาพ ตามเกณฑ์มาตรฐาน 80/80 (2) เพื่อเปรียบเทียบผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนวิชาคณิตศาสตร์เรื่อง การแก้โจทย์ปัญหาการบวก ลบ ชั้นประถมศึกษาปีที่ 1 หลังจากเรียนโดยใช้แบบฝึกพัฒนาความสามารถในการแก้โจทย์ปัญหาการบวก ลบ ประกอบการเรียน กลุ่มเป้าหมาย คือ นักเรียนชั้นประถมศึกษาปีที่ 1 ภาคเรียนที่ 1 ปีการศึกษา 2551 โรงเรียนวัดดุสิตาราม สำนักงานเขตบางกอกน้อย กรุงเทพมหานคร ซึ่งมีจำนวนทั้งสิ้น 68 คน ผลการศึกษา พบว่า 1) ประสิทธิภาพของแบบฝึกเรื่อง การพัฒนาการแก้โจทย์ปัญหาการบวก ลบ ชั้นประถมศึกษาปีที่ 1 ที่ผู้ศึกษาสร้างและพัฒนาขึ้น มีค่าเท่ากับ 86.05 / 81.75 2) นักเรียนที่ใช้แบบฝึกเรื่อง การพัฒนาการแก้โจทย์ปัญหาการบวก ลบ ชั้นประถมศึกษาปีที่ 1 ประกอบการเรียนมีผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนหลังเรียนสูงกว่าก่อนเรียนอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .01

การที่ผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนของกลุ่มสาระการเรียนรู้คณิตศาสตร์ต่ำ ผู้ศึกษาพบว่า สาเหตุมาจากธรรมชาติของวิชาที่ต้องมีทักษะการคิดคำนวณ กระบวนการแก้ปัญหา ซึ่งมีลักษณะเป็นนามธรรม หรือการสอนของครูที่ใช้วิธีการสอนแบบบรรยาย ยกตัวอย่างแล้วให้นักเรียนทำ แบบฝึกหัดลงในสมุด ครูขาดสื่อการสอนที่เร้าความสนใจ สื่อไม่ทันยุคสมัย ในเมื่อวิธีการ สอนของครูไม่หลากหลายทำให้นักเรียนเกิดความเบื่อหน่ายไม่สนใจการเรียนคณิตศาสตร์ ถึง เวลาเรียนบางคนไม่เข้าเรียน ไม่นำหนังสือเรียนมา และไม่ทำแบบฝึกหัด จากปัญหาดังกล่าวผู้ ศึกษาได้สร้างและพัฒนาชุดการเรียนรู้วิชาคณิตศาสตร์ มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1. เพื่อสร้างและพัฒนาชุดการเรียนรู้ เรื่องอัตราส่วนและร้อยละ สำหรับนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่2 โรงเรียนลับแลศรีวิทยา อำเภอลับแล จังหวัดอุตรดิตถ์ ให้มีประสิทธิภาพตาม เกณฑ์ที่กำหนด 2. เพื่อเปรียบเทียบผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนของนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 2 โรงเรียน ลับแลศรีวิทยา อำเภอลับแล จังหวัดอุตรดิตถ์ ก่อนและหลังใช้ชุดการเรียนรู้ เรื่องอัตราส่วนและ ร้อยละ 3. เพื่อศึกษาความพึงพอใจของนักเรียนหลังการใช้ชุดการเรียนรู้ เรื่องอัตราส่วนและ ร้อยละ โรงเรียนลับแลศรีวิทยา อำเภอลับแล จังหวัดอุตรดิตถ์ กลุ่มตัวอย่างในการศึกษาคือ นักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 2 แผนการเรียนวิทยาศาสตร์- คณิตศาสตร์ ภาคเรียนที่ 1 ปีการศึกษา 2550 โรงเรียนลับแลศรีวิทยา อำเภอลับแล สังกัด สำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาอุตรดิตถ์ เขต 1 จังหวัดอุตรดิตถ์ จำนวน 35 คน 1 ห้องเรียน โดย เลือกแบบเจาะจง เครื่องมือที่ใช้ในการศึกษาคือ 1. ชุดการเรียนรู้วิชาคณิตศาสตร์ เรื่องอัตราส่วนและร้อยละ สำหรับนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 2 2. แบบทดสอบวัดผลสัมฤทธิ์ทางการเรียน ชนิดเลือกตอบ 4 ตัวเลือก จำนวน 40 ข้อซึ่งมีค่าความยาก-ง่ายอยู่ระหว่าง 0.20 ถึง 0.80 ค่าอำนาจจำแนกมากกว่า 0.20 และค่าความเชื่อมั่นของแบบทดสอบเท่ากับ 0.78 3. แบบวัดความพึงพอใจของนักเรียนหลังการใช้ชุดการเรียนรู้ เรื่องอัตราส่วนและร้อยละ ชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 2 อยู่ในระดับมากที่สุด สถิติที่ใช้ในการวิเคราะห์ข้อมูล คือ ร้อยละ ค่าเฉลี่ย ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน และการทดสอบก่อนเรียนหลังเรียนโดยใช้ t-test (Dependent Samples) ผลการศึกษาพบว่า 1. ชุดการเรียนรู้ วิชาคณิตศาสตร์ เรื่องอัตราส่วนและร้อยละ สำหรับชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 2 โรงเรียนลับแลศรีวิทยา ที่ผู้ศึกษาได้สร้างขึ้นมีประสิทธิภาพ 83.75/82.37 ซึ่งสูงกว่าเกณฑ์ 80/80 ที่กำหนด 2. นักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 2 มีผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนวิชาคณิตศาสตร์ เรื่องอัตราส่วนและร้อยละ หลังใช้ชุดการเรียนรู้ เรื่องอัตราส่วนและร้อยละสูงกว่าก่อนใช้ชุดการเรียนรู้อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05 3. นักเรียนที่เรียนโดยใช้ชุดการเรียนรู้ เรื่องอัตราส่วนและร้อยละ มีความพึงพอใจ อยู่ในระดับมากที่สุด สรุปผลการศึกษา ชุดการเรียนรู้ วิชาคณิตศาสตร์ เรื่องอัตราส่วนและร้อยละ สำหรับนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 2 มีประสิทธิภาพ สามารถนำไปใช้ในการจัดกระบวนการเรียนรู้แล้วส่งผลให้นักเรียนมีผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนสูงขึ้น มีความพึงพอใจต่อการเรียนโดยใช้ชุดการเรียนรู้ อยู่ในระดับมากที่สุด ซึ่งเป็นแนวทางในการจัดการเรียนรู้ในเนื้อหาสาระคณิตศาสตร์เรื่องอื่นๆ และกลุ่มสาระการเรียนรู้อื่นๆ ต่อไป

ความเป็นมาและความสำคัญ จากการที่ผู้วิจัยได้รับมอบหมายให้ทำการสอนกลุ่มสาระการเรียนรู้คณิตศาสตร์ ชั้นประถมศึกษาปีที่ 6 พบปัญหาในการจัดการเรียนการสอน จากข้อมูลย้อนหลัง 3 ปี ผู้เรียนมีผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนต่ำ ผู้วิจัยได้ศึกษาและแก้ปัญหาโดยสร้างแบบฝึกทักษะการหารทศนิยม สามารถพัฒนาผู้เรียนเรื่องการหารเศษส่วนได้มากขึ้น วัตถุประสงค์ 1. เพื่อสร้างแบบฝึกทักษะคณิตศาสตร์ เรื่องการหารทศนิยมชั้นประถมศึกษาปีที่ 6 ให้มีประสิทธิภาพตามเกณฑ์ 75/75 2. เพื่อเปรียบเทียบผลสัมฤทธิ์ ทางการเรียนก่อนเรียนและหลังเรียนของนักเรียนชั้นประถมศึกษาปีที่ 6 โดยใช้แบบฝึกทักษะคณิตศาสตร์เรื่องการหารทศนิยม ประชากรและกลุ่มตัวอย่าง นักเรียนชั้นประถมศึกษาปีที่ 6/2 โรงเรียนชุมชนป้อมเพชรปีการศึกษา 2550 จำนวน 35 คน เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัย แบบฝึกทักษะชุด การหารทศนิยม แบบทดสอบก่อนและหลังเรียน จำนวน 30 ข้อ แบบสังเกตพฤติกรรม และตารางเก็บรวบรวมข้อมูล การวิเคราะห์ข้อมูล ตอนที่ 1 วิเคราะห์หาประสิทธิภาพ ของแบบฝึกทักษะคณิตศาสตร์ เรื่องการหารทศนิยม ตามเกณฑ์ 75/75 ตอนที่ 2 การวิเคราะห์ความแตกต่างระหว่างคะแนนทดสอบก่อนเรียน และคะแนนทดสอบหลังเรียนด้วยแบบฝึกทักษะคณิตศาสตร์ เรื่องการหารทศนิยม

บทคัดย่อ การวิจัยครั้งนี้มีจุดมุ่งหมาย 1) เพื่อพัฒนาและหาประสิทธิภาพแบบฝึกทักษะคณิตศาสตร์เรื่องเศษส่วน สำหรับนักเรียนชั้นประถมศึกษาปีที่ 6 กับเกณฑ์ 80 / 80 2) เพื่อเปรียบเทียบผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนก่อนและหลังเรียนโดยใช้แบบฝึกทักษะคณิตศาสตร์เรื่องเศษส่วน สำหรับนักเรียนชั้นประถมศึกษาปีที่ 6 3) เพื่อศึกษาความพึงพอใจของนักเรียนที่มีต่อการเรียนโดยใช้แบบฝึกทักษะคณิตศาสตร์เรื่องเศษส่วน ของนักเรียนชั้นประถมศึกษาปีที่ 6 4) เพื่อพัฒนาผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนเรื่องเศษส่วนของนักเรียนชั้นประถมศึกษาปีที่ 6 โรงเรียนบ้านปางวุ้น ปีการศึกษา 2552 สูงขึ้นไม่ต่ำกว่าร้อยละ 80 กลุ่มตัวอย่างได้แก่ นักเรียนชั้นประถมศึกษาปีที่ 6 โรงเรียนบ้านปางวุ้น ปีการศึกษา 2552 ซึ่งได้จากการสุ่มตัวอย่างอย่างง่ายแบบเจาะจง จำนวน 30 คน เครื่องมือที่ใช้ในการทดลองได้แก่ แบบฝึกทักษะคณิตศาสตร์เรื่องเศษส่วน แบบทดสอบวัดผลสัมฤทธิ์ แบบสอบถามความพึงพอใจของนักเรียน แผนการจัดการเรียนรู้ สถิติที่ใช้ในการวิเคราะห์ข้อมูล ได้แก่ ร้อยละ ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน (S.D.) ค่าเฉลี่ยเลขคณิต ( ) การทดสอบค่า t (t - test dependent) ผลการวิจัยพบว่า 1) ประสิทธิภาพของแบบฝึกทักษะคณิตศาสตร์เรื่องเศษส่วน ชั้นประถมศึกษาปีที่ 6 มีประสิทธิภาพเท่ากับ 85.31 / 83.87 ซึ่งเป็นไปตามเกณฑ์ที่กำหนด 2) ผล สัมฤทธิ์ทางการเรียนของนักเรียนที่เรียนโดยใช้แบบฝึกทักษะคณิตศาสตร์เรื่องเศษส่วน ชั้นประถมศึกษาปีที่ 6 หลังเรียนสูงกว่าก่อนเรียนอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ 0.01 3) ความพึงพอใจของนักเรียนที่มีต่อการเรียนโดยใช้แบบฝึกทักษะคณิตศาสตร์เรื่องเศษส่วน อยู่ในระดับมากที่สุด 4) ผล สัมฤทธิ์ทางการเรียนเรื่องเศษส่วน ของนักเรียนชั้นประถมศึกษาปีที่ 6 โรงเรียนบ้านปางวุ้น ปีการศึกษา 2552 สูงขึ้นไม่ต่ำกว่าร้อยละ 80